※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

Çevirmen: Egehan Kılıçarslan

Destekçilerimiz: Donatus, Echi_dna, Akari, Nurullqhx, Atakan Soner, Misertus, shingokuz, Lewysi, Taha Kurt, Künefe, agaligim, Katlicia, Lavedos, God’s Clown, Feylix, Samte

Destek vermek isterseniz TIKLAYIN!

Discord’a gelmek isterseniz TIKLAYIN!

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

???: “Priscilla-sama harika bir insandır. Benim için o, beni kurtaran bir tanrıçadır, evet, kesinlikle.”

Al’ın sorusuna bu yanıtı veren belli ki bu işlere hiç eli yatkın olmayan ve gergin bir hâlde çay demlemiş olan çocuktu. Kelimeleri seçişindeki bu tuhaflık belki de gözüne girme çabasından kaynaklanıyordu.

Mekân, Barielle malikânesinin salonuydu. Oldukça rahat bir kanepeye yayılarak oturmuş olan Al, mola zamanının keyfini sonuna kadar çıkarıyordu.

Al: “Prenses’e düşkün olduğundan böyle bir şey söyleyeceğini tahmin etmiştim Schult-chan.”

Al, çocuğun cevabına karşı yüzünde oluşan tebessümü gizleyerek kendisine ikram ettiği çayı kabul etti ve ardından başını hafifçe kaldırarak miğferinin altında oluşan boşluğa ustaca götürdü.

Miğferini asla çıkarmamak ve gerçek yüzünü göstermemek, Al’ın her zaman sadık kaldığı bir alışkanlıktı. Buna bir de tek kollu oluşunu ekleyince, yeme içme konusundaki hâli ister istemez biraz hoyratça bir hâl alıyordu. Miğferini tek eliyle kaldırıp aynı anda yemek yemesi mümkün olmadığından, çayını nasıl içiyorsa yemeklerini de o şekilde yiyor, her şeyi kendi tarzına göre hallediyordu.

Al: “Görgü kurallarım… kabalığım seni rahatsız mı ediyor?”

Çocuğun dönüp dolaşıp kendisine baktığını fark eden Al, fincanını masaya bırakırken alçak bir sesle bunu sordu. Schult bu soru karşısında afallamıştı.

Zayıf bir çocuktu, beyaz teni ve şeftali rengi saçlarıyla kendine has bir havası vardı. Kızıl gözleri pek dikkat çekmese de o kadar narin bir izlenim veriyordu ki ona bakanlar onun bir kız çocuğu olduğunu sanabilirdi. Belki on iki ya da on üç yaşlarındaydı ama vücudu yaşına göre yeterince gelişmiş olmadığından olsa olsa on yaşlarında bir izlenim veriyordu.

Rahatlıkla çocuk denilebilecek bu oğlan, siyah bir hizmetkâr kıyafeti giymiş, bir uşak taklidi yapıyordu. Bazıları onun bu hâlini eğlenceli bulmaktan çok acınası bulabilirdi. Aslında Al, Schult’un boyundan büyük işlere kalkışmaya çalışmasını izlemeyi biraz acı verici buluyordu.

Al: “Benim herhangi bir eğitimim yok. Görgü kuralları konusundaki cahilliğimi lütfen görmezden gel. Anlıyorsun, değil mi?”

Al, bacaklarını sandalyenin üzerine kabaca atarak kaba davranıştan kastını bir örnekle süsledi. Bunun üzerine Schult, onu izlerken başını iki yana salladı.

Schult: “Evet, kesinlikle. Ben de sizin gibi eğitimsizim. Bu yüzden sizin davranışlarınızdan şikâyet edecek kadar görgülü olduğumu düşünmüyorum.”

Al: “Dürüstlük bir erdemdir ve açık sözlülük de çocukların ayrıcalığıdır. Bence dış görünüşü oturtmaya başladın ama içindekiler henüz tam değil. Ne zamandır buradasın, Schult-senpai?”

Schult: “Priscilla-sama tarafından kurtarıldığımdan beri yalnızca üç ay oldu, evet, kesinlikle.”

Schult, kendisine senpai denmesindeki ironiye karşılık bile vermedi. Belki de bir çiftçi köyünde büyümüş bir yetimden bunu anlamasını beklemek zalimceydi.

Bu çocuk uşak Schult, Priscilla’nın bölgedeki bir çiftçi köyünden alıp getirdiği bir yetimdi.

Priscilla, zayıf ve açlıktan ölmek üzere olan çocuğu “Parlatırsan ışıldar,” gibi şeyler söyleyerek yanında getirdiğinde, malikânenin efendisi Leip’in deliye döndüğü söyleniyordu ama görünüşe göre Priscilla onu hiç umursamamıştı.

Böylece, Priscilla’nın gözüne girmeyi başararak koruması altına alınmış ve tüm ihtiyaçları karşılanarak bir uşak olarak işe alınmıştı.

Al: “Gerçi Prenses’in gözüne girmenin iyi mi yoksa kötü şans mı olduğunu söylemek zor.”

Schult: “Beni kurtaracak kadar nazik olduğu için Priscilla-sama’ya minnettarım, evet, kesinlikle. Eğer köyde kalmaya devam etseydim şimdiye kadar ölüp gitmiştim bile.”

Al: “Ne şirin bir tablo, evet. İşte böyle şeyler Prenses’in ne düşündüğünü bir türlü anlayamamama ve onun nasıl bir insan olduğunu daha da merak etmeme neden oluyor.”

Tavırları asla hayırseverlik yapmayacak biri gibi görünse de bir yetimi kurtarmıştı. Öte yandan, elini herkese uzatmıyordu ve onu yanına almak için ne gibi bir sebebi olduğunu anlamak imkânsızdı.

Priscilla gerçekten de yerel halkın ve Schult’un inandığı gibi bir tanrıça mıydı? Yoksa ara sıra Al’ın kanını donduran zalim bir cadı mı?

Al: “Cadı. Gerçekten de bir cadı…”

Kendi aklından geçen kelimeyi sesli söyleyince bu klişe ifadeye gülümsemeden edemedi.

Al, bu dünyada bir tabu olarak bilinen ‘cadı’ kelimesinin ne denli büyük bir tehdide işaret ettiğini çok iyi biliyordu.

Schult: “Al-sama, siz…”

Al: “Hm?”

Al düşüncelere dalmışken, Schult gözlerinde huzursuz bir ifadeyle âniden seslendi. Gümüş tepsiyi göğsüne bastırışı, içinde bulunduğu tedirginliği ele veriyor olsa da bu hareket öylesine narin, öylesine yersizdi ki sanki bulunduğu ortama ait değilmiş gibi duruyordu.

Schult: “Priscilla-sama’nın şövalyesi olduğunuz doğru, evet, kesinlikle? Onu koruyorsunuz. Sizin onun müttefiki olduğunuza güvenebilirim, değil mi?”

Schult kendine bir dayanak arayarak ona soru sorarken, Al miğferinin içinde gözlerini kapadı.

Çocuk, kalbindeki korkuyu yatıştırmanın bir yolu olarak Al’dan güçlü sözler duymak istiyordu. Ancak…

Al: “Bana öyle, ‘Onun tarafında mısın yoksa bir şeyler mi çeviriyorsun?’ diye sorarsan tabii ki yüzüne gülümseyip ‘Aynen, bana güven. Ben Prenses’in harika ve en güçlü şövalyesiyim!’ derim. Bu tarz bir soru zaten pek mantıklı olmaz, anladın mı? Neyse, hadi bir daha dene.”

Schult’un cevabından incindiğini anlayabiliyordu.

Buna rağmen o ifadeye bakmak Al’ın kalbinde hiçbir pişmanlık uyandırmadı.

Al, çocuğun kendisine yönelttiği o saf bakışa ihanet ederken bir an bile tereddüt etmedi. Kendi hedefi uğruna, diğer her şeyi bir kenara atardı. Bir anlamda, arzusunu gerçekleştirmek için belirli fedakârlıklar gerekliydi.

Ne de olsa geçmişte yaptığı gibi aynı hatayı tekrar ve tekrar yapmasına kesinlikle izin verilemezdi.

???: “…Bu da ne? Nereye kayboldun diye merak ediyordum, meğer burada kasvetli bir çay partisi düzenliyormuşsun?”

Salon sessizliğe gömülmüşken kibirli ve güzel bir ses âniden araya girdi.

Kapıyı çalmadan hışımla açan malikânenin hanımefendisi, zarif elbisesinin kollarını savurarak içeri daldı. Dolgun göğsünü kaldırmak istercesine kollarını kavuşturdu, bir gözünü kıstı ve konuşmasına başladı.

Priscilla: “Schult. Bir refakatçi olarak tek görevin, ben arzu ettiğimde orada olmaktır. Böyle bir yerde bu fırsatı kaçırman affedilemez. Al gibi tuhaf biriyle vakit geçirmense daha da kötü. Senin gibi tek meziyeti sevimlilik olan birine onun dağınıklığı da bulaşırsa bu gerçekten çok çirkin olur.”

Al: “Tek meziyetinin bu olduğunu söyleyerek, benden çok daha pervasız konuşmuş olursunuz Prenses.”

Priscilla: “Gerçekler bu ve ben söylediğimde daha da güçlü bir gerçeğe dönüşüyor. Schult’un şu anda başka ne değeri var ki? Yine de diğer değersiz avamlarla karşılaştırıldığında en azından kabul edilebilir durumda. Tabii beklentilerime ihanet etmeye devam ederse o meziyetini de elinden almak gerekecek.”

Priscilla, salonda sohbet eden ikiliye küçümseyici bir bakış atıp burnunu çekti. Bu manzara karşısında Schult’un beti benzi atarken, Al ise kendini tutamayıp gururlu ve alaycı bir ifadeyle sırıtıyordu.

Schult: “B… Ben daha çok çalışacağım, evet, kesinlikle! O… O yüzden l… lütfen beni terk etmeyin…”

Priscilla: “Ağlayıp bana yapışma, bu çirkin bir davranış. Ağlayan yüzünü bile sevebilirim ama en başından bu merhamete güvenmek aptallığın daniskası olur. Refakatçim olarak sıradan birine ihtiyacım yok. Bana değerini göstermeye devam et.”

Priscilla onun titrek konuşmasını kestikten sonra, Schult aceleyle gözlerini koluyla sildi. Gözleri hafifçe kızarmıştı ama içtenlikle başını kaldırınca Priscilla ona başıyla onay vermişti.

Priscilla: “Bu kadar yeter, eğer duruşlarını değiştirecek omurgaları yoksa senin gibilerin cesetten farkı kalmaz. Cesetler toprağa dönerse gübre olup belki işe yararlar ama ölüden farksız bir hâlde dünyada kalırlarsa kimseye faydaları dokunmaz. Havamı boşa harcamanıza izin vermeyeceğim. Her nefesinizi son nefesinizmiş gibi alın.”

Al: “Bu biraz ağır olmadı mı… Eğer Schult nefes almak için o kadar çabalarsa stresten ölür gider, farkında mısınız?”

Kararlı bir bakışla nefes almaya başlayan Schult’u nazikçe uyaran Al, Priscilla’ya doğru omuz silkti.

Al: “Prenses, bir çocukla uğraşıyorsunuz. Bence biraz daha özenli ve şefkatli olsanız iyi olur.”

Priscilla: “Dünyanın belirsizliği ne olursa olsun, yetişkin ya da çocuk, kadın ya da erkek demeden herkesin üzerine yağar. Açlık da sefalet de büyükle küçüğü ayırt eder mi sanıyorsun? Veba dediğin illet, sosyal statüye bakıp adam mı seçer sence? Yaşayan herkes eşittir. Demir parmaklıklar ardında bir kafeste tutulmuyoruz, bu yüzden de nasıl yaşayacağını başkasının belirlemesine izin verip huzur aramak, düpedüz ihmalkârlıktır.”

Al: “Prenses?”

Priscilla bu sert sözleri söylerken güzel yüzünde bir öfke belirdi. Al, bu öfkenin az önce söylediği sözlerin son kısmıyla ilgili olduğunu düşünmekten kendini alamadı.

Ancak bunun kaynağını çözemeden Priscilla’nın ifadesi değişti.

Priscilla: “Yaşayan herkes eşittir. …Elbette ki bu beni kapsamaz.”

Al: “Prenses…”

…Bir gülümsemeyle. Sırıtışla, Priscilla dünyanın en soğuk gülümsemesiyle cümlesini noktaladı.

Bu, Al’ın onun şövalyesi olarak hizmet etmeye başladığından beri sayısız kez tekrarladığını duyduğu mantraydı.

Priscilla: “…Bu dünya, benim için en iyi şekilde işleyecek biçimde tasarlanmıştır.”

Bu, Priscilla’nın özgüveninin temelini ve varlığını en iyi tanımlayan sözlerdi.

Bu sözler gülüp geçmenin doğal olacağı cinstendi ama bir şekilde gülüp geçilemeyecek bir sihirleri vardı.

Priscilla: “Hadi bakalım, Schult. Tam da az önce söylediğim gibi. Bu dünyadaki her şey benim rahatlığım içindir… Şu anda susamış olan ben için en uygun olan şey ne?”

Schult: “Ah… evet. Hemen çay dolduracağım, evet, kesinlikle!”

Priscilla: “Ahmak. O demliğin içindekiler çoktan soğudu bile, eğer bana Al’ın artığı olan çayı içmemi söylemeye çalışıyorsan bu kabalığın da ötesine geçip isyana girer. Kelleni aldırırım.”

Schult: “Lütfen her şey olur ama o olmaz! Hemen yenisini demlemeye gidiyorum, evet, kesinlikle!”

Schult, demliği kollarına alarak salondan kaçtı.

Al, küçük ayak seslerinin uzaklaşmasını dinlerken Priscilla’ya sırıtarak omuz silkti.

Al: “Prenses, gerçekten de kötüsünüz.”

Priscilla: “İşini ustaca yapabilen bir uşak iyidir ama bir çocuk edasıyla telaşla koşuşturan birine sahip çıkmak çok daha eğlenceli. Eğer düzgün bir uşak arıyor olsaydım sence bir yetimi alıp getirme zahmetine katlanır mıydım? Schult’a ara sıra can sıkıntımı giderme onurunu bahşedeceğim.”

Al: “Onun işi de zor… Sırf Prenses’in dikkatini çektiği için.”

Priscilla: “Nesi zormuş bunun? Benimle konuşabiliyor, üstelik düzenli olarak bana hizmet ediyor. Böyle bir şans, dünyadaki erkeklerin kanlı gözyaşlarıyla isteyeceği, uğruna can atacağı bir onurdur. Ondan daha şanslı bir çocuk olabileceğini zannetmiyorum.”

Priscilla, Schult’a kaba davranmasını meşrulaştırırken aynı derecede minnettarlığı Al’dan da beklendiğini imâ ediyordu.

Al, bu açgözlü bakışa “he, he” dercesine umursamaz bir tavırla karşılık verdi.

Priscilla: “Ne kadar kaba bir adamsın. Canım istedi diye neredeyse kelleni kaybedeceğini unutmuş gibisin. …Neyse ne. Şimdi söyle Al.”

Al: “Neyi Prenses?”

Priscilla: “…Planların ne durumda?”

Bu buz gibi ses karşısında Al nefesini tuttu ve Priscilla’ya baktı.

Schult’u başından savıp konuyu açmak için yalnız kalmayı beklediği açıktı. Ama böyle bir meseleyi gündelik bir sohbetin ortasında ortaya atması yanında bir bomba patlamışçasına insanı sersemleten bir sürprizdi.

Eğer böyle bir durumu önceden kafasında kurmamış olsaydı muhtemelen hazırlıksız yakalanırdı.

Al: “Bunu plan yapmak gibi büyük bir şey sanma. Şimdilik sadece etrafı dikkatlice gözlemliyorum. Demek sessiz sessiz etrafta dolandığımı fark ettin, ha?”

Priscilla: “Benim gözlerim, kulaklarım ve bütün benliğim yalnızca sıradan insanlardan daha güzel de değil, aynı zamanda çok daha yeteneklidir. Sadece bu da değil, burası benim bölgem benim bahçem. Eğer bir farenin ayak seslerini veya bir böceğin kanat çırpışlarını dinlemek istersem bana ulaşırlar.”

Al: “Her şeyi seninmiş gibi sahiplenirsen kocan ihtiyar Leip ağlar ama.”

Priscilla: “O yaşlı adamın ağlamasına hatta ölüp gitmesine sebep olsam bile pek de umurumda olmaz doğrusu.”

Çiftin birbirini delicesine sevmesi zaten beklenmese de bu kadar sert olması üzücüydü ancak şu anda bu işlevsiz çiftin geleceği hakkında endişelenme zamanı değildi.

Al: “Ortalıkta dolaşmamdan rahatsız oldun diyelim, ne yaparsın peki? Kırbaçla falan mı döveceksin beni?”

Cezanın bu kadar hafif olması için bir sebep yoktu ama isyankâr olarak görülmek de büyük bir problemdi. En kötü durumda kozunu Priscilla’ya karşı kullanmayı düşünmek zorunda kalacaktı ama…

Priscilla: “Rahatsız mı olmuşum? Sırf evin içinde dolaşıyorsun diye öyle sinir krizine falan girecek değilim. Zaten senin gibi bir haydudu içeri davet ettiğim anda, böyle ufak tefek şeyleri de bekliyordum.”

Ancak Priscilla’nın beklenmedik cevabı, bu tedirginliğin yersiz olduğunu gösterdi.

Al: “Sen… gerçekten de bunu sorun etmeyecek misin?”

Priscilla: “Bir erkeğin beni koklayıp umutsuzca benim kalıcı kokumu takip etmesi olayların doğal sürecidir. Bir erkeği kendi doğasını takip edip, cazibemle baştan çıkarıldığı için suçlayacak kadar düşüncesiz de değilim. Ayrıca…”

Al şaşkın şaşkın bakarken, Priscilla yan gözle öyle baştan çıkarıcı baktı ki aklı başından gitti âdeta.

Priscilla: “Senin gibi belirsiz durumda olanlar, kendilerine güvenli bir liman bulmadan hayatta kalamazlar. Eğer emin olmak için sağa sola bakmanı suçlasaydım bu bir kuşa ‘uçma’ demek kadar saçma olurdu.”

Al: “…”

Priscilla: “Sadece birkaç gündür tanıdığım paralı bir kılıç ustasının tüm kalbiyle bana sadık olacağına inanmak… bu ancak bir hayalperestin yapacağı türden bir aptallık olurdu.”

Priscilla sinirle yaptığı konuşmasını bitirirken, Al’ın üzerindeki gerginlik yavaş yavaş kayboldu.

En azından az önce söyledikleri doğruydu. Zira bu sonuca varacak kadar üzerine düşünmüştü.

Al: “…O kadar emindim ki ‘Kendimi başkalarıyla kıyaslamak saygısızlık olur. Hepiniz bana bakıp ihtişamım karşısında büyülenmelisiniz.’ diyeceksin.”

Priscilla: “Kendine güvenmeyenleri saymazsak kimse dikkatlerin üzerinde toplanmasından korkmaz. Ben herkesten iyi olduğumu bildiğimden dolayı da böyle bir endişem yok.”

Göğüs dekoltesinden katlanır bir yelpaze çıkarıp bir şakırtıyla açarak “Ayrıca”, diye devam etti.

Priscilla: “Hiç şüphe yok ki ben bu dünyadaki en güzel mücevherim ama birinin üstün olduğunu, karşılaştırılacak başka bir mücevher varsa doğru bir şekilde anlayabilirsin. Benim ne kadar harika olduğumu kavraman için beni sıradan kişilerle karşılaştırman çok doğal. Senin ortalıkta gezinmen de eninde sonunda benim büyüklüğümü teyit eden dolaylı bir iltifattan başka bir şey değil. Ne diyorsun, bu sence de bir şaheser değil mi?”

Al: “…Evet, bu bir şaheser.”

Priscilla kendi taşkın kibri hakkında konuşurken ağzını açılmış yelpazeyle gizlese de gülümsemesini tamamen saklayamadı. Al bir an duraklasa da onayladı.

Priscilla o hafif tereddüdün üzerine gitmedi. Bunu yapmanın anlamsız olacağını anlamıştı.

Lakin Al, Priscilla’nın anlayışını kavrayamayacak kadar sarsılmıştı.

Bu bir şoktu. Sanki başına bir darbe yemiş gibi hissettiren bir şok.

Gözleri önünde duran, zar zor yetişkinliğe adım atmış bu kız, daha önceki hâlinden farklı görünüyordu.

Acaba neye benziyordu?..

Schult: “Priscilla-sama! Geciktiğim için özür dilerim, evet, kesinlikle! Daha fazla çay demledim!”

Priscilla: “Çok yavaşsın!!”

Aklında cevabı toparlayamadan Schult kapıyı açıp odaya dalmıştı.

Priscilla’nın öfkeli sesi onu karşıladı. Schult, korkusundan elleri titreyerek çayı hazırladı. Priscilla ise yanındaki boş kanepede oturup beyaz bacaklarını cüretkârca üst üste attı ve bekledi.

Al, savunmasız hanımefendisine ve yüzü kıpkırmızı olmuş çocuk uşağına bakarken tekrar derin düşüncelere daldı.

Takip Eden Yıldız Olmaktan Vazgeçtiğim Gün – Bölüm 4 başlıklı yazı önce Re:Zero Türkçe ile Novel Oku, Manga Oku, Anime İzle Ücretsiz sitesinde yayımlandı.

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

Çevirmen: Egehan Kılıçarslan

Destekçilerimiz: Donatus, Echi_dna, Akari, Nurullqhx, Atakan Soner, Misertus, shingokuz, Lewysi, Taha Kurt, Künefe, agaligim, Katlicia, Lavedos, God’s Clown, Feylix, Samte

Destek vermek isterseniz TIKLAYIN!

Discord’a gelmek isterseniz TIKLAYIN!

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

???: “Ne diyeceğimi bilemiyorum. Sana bu kadar bağlanmalarına doğrusu şaşırdım prenses.”

Ses kaygısızdı ama biraz boğuk geldiği için anlaşılması güçtü. Sesin, birbirine sürtünen metallerin gıcırdayan sesine karışmasının ve boğuk çıkmasının tek bir sebebi vardı: sahibinin kafası zifiri kara bir çelik miğferle tamamen kaplıydı ve konuşurken miğferin bağlantı yerleriyle oynama gibi bir huyu vardı.

Bu adamın son derece sıra dışı, hatta uçuk kaçık denilebilecek bir kıyafeti vardı.

Başını siyah çelik bir miğfer korusa da bu zırhın etkisi yalnızca başıyla sınırlıydı. Kaslı vücudunu bir haydudunkini andıran kaba bir kıyafet örterken ayaklarında ise alışılmadık deri örmesi çizmeler vardı. Omuzlarından sarkan eski püskü bir pelerin boynunu gizliyor, sırtına enlemesine astığı geniş ağızlı ve kaba kılıcı ise hemen göze çarpıyordu.

Her hâliyle baştan aşağı tuhaftı ama en çok dikkat çeken bir ayrıntı vardı.

 …Miğferli adamın sol kolu omzunun altından itibaren yoktu.

Bu uçuk kaçık kıyafetine eşlik eden özel bir kaybı olan adam, sadece orada durarak bile anormal bir hava yayıyordu. Hele ki kızıl saçlı kadının –Priscilla Barielle’in– yanında dururken bu daha göze çarpıyordu.

Priscilla: “Nesine şaşırdın ki Al? Bu güzellik, sıradan insanlarda içgüdüsel bir tapınma arzusu uyandırır. Tıpkı yavru kuşların annelerine taparkenki çaresizliği gibi… Bu onların doğasında var.”

Al: “Bu sadece kendi kafamda kurduğum bir hayaldi ama yine de… Ben sizi her zaman etrafına daha fazla hayran toplamaya çalışmayacak biri olarak düşünürdüm, prenses.”

Priscilla: “O zaman seni yanıma almam için bir sebep kalmazdı değil mi?”

Al: “Siz öyle deyince doğru geldi. Sanırım kafam karıştı gibi.”

Priscilla’ya sesini çıkarmadan katılan Al, kalın sağ koluyla miğferinin tepesini kaşıdı. Merakla etrafına bakınsa da içinden ne geçirdiği anlaşılamıyordu.

Priscilla ise hizmetkârının bu tavrına hiçbir tepki vermedi. Kararlı adımlarla ilerlemeye devam ederken, etrafındaki insanlar onu fark edip seslenmeye başladılar.

???: “Ah, bu Priscilla-sama!”

???: “Sevgili cariye prensesimiz gelmiş!”

???: “Çok yaşa Güneş Prensesi!”

İçlerinden biri onu fark edince, yükselen bu sese tepki veren diğerleri de evlerinden fırlayıp geldiler. Yüzleri neşeyle parlayan köylüler, hep bir ağızdan Priscilla’yı onurlandırıp övdüler.

Priscilla: “Mhmm. Çok iyi. Durmaksızın gayret göstermelisiniz, avam halkım. Benim ihtişamıma baş eğip beni takip ettiğiniz sürece, sizi merhametimden mahrum bırakacak kadar zalim olmam. Gelecekte bunu ihmal etmediğinizden emin olun.”

Priscilla’nın sözleri belirli bir kişiye değil, daha çok orada ona tezahürat yapan herkese yönelikti.

Sesi kesinlikle yüksek değildi ama her yere nüfuz edip ulaşabilen bir gücü vardı. Bu kibirli sözlerin karşısında Al kendini tutamayıp irkilse de…

Avam: “Anlaşıldı!”

Avam: “Priscilla-sama içinse!”

Avam: “Çok yaşa Güneş Prensesi!”

Köylüler bunu kötü karşılamak bir yana, onun bu gururlu konuşmasını büyük bir hevesle kabul ettiler.

Al, hanımefendisinin karakterine dair izlenimi ile yerel halkın tavrı arasındaki bu uyuşmazlık karşısında sadece başını iki yana sallayabildi.

Miğferli adam Al’ın, Priscilla’nın şövalyesi olarak seçileli sadece birkaç gün önceydi. Âniden bir şövalye seçmesi gerektiğini fark eden Priscilla, kendi tercihlerini ön planda tutarak bu ihtiyacı karşılamak için bir gladyatör turnuvası düzenlemişti.

Bir baronesin ailesine veya ırkına bakmadan bir şövalye seçeceğini duyurması, turnuvaya yoğun bir katılım sağlamış ve etkinliği büyük bir başarıya ulaştırmıştı. Tüm o karşılaşmaların sonucunda Al, Priscilla’nın takdirini kazanmış ve şövalyelik ünvanını elde etmişti.

İlişkileri hâlâ çok yeni, aralarındaki bağ ise onlara efendi ve hizmetkâr demek için çok zayıftı. Yanında kalmasına izin verildiği süre boyunca Al onu dikkatle gözlemlemişti ama kadın onun için hâlâ bir gizemdi.

Düşünceli gibi görünse de anlık dürtülerini hemen eyleme dökebiliyordu. İnsan onun yerel halka karşı cana yakın olduğunu düşünebilirdi ama hemen ardından yüzünde kanınızı donduracak kadar zalim bir ifade belirirdi. O son derece kadınsı görünen uzuvları bile onu gafil avlayan, kılıcını çalan ve neredeyse kellesini uçuracak kadar vahşi bir güce sahipti.

Sonuç olarak birlikte birkaç gün geçirdikten sonra bile, Al’ın şu anki izlenimi efendisi hakkında hiçbir şey bilmediği yönündeydi.

Priscilla: “Al, orada put gibi dikilmeye daha ne kadar devam edeceksin? Farkındaysan avam halk senin gibi gizemli birinin benim gibi bir güzelliğin yanında ne aradığını feci hâlde merak ediyor. ”

Al: “Öyleyse neden onlara siz açıklamıyorsunuz, prenses?”

Priscilla: “Kelimelerine dikkat et, Al. Eğlenceli bulduğum için bu kaba davranışlarına daha ne kadar göz yumabileceğimi ben bile bilmiyorum. Beni gereksiz yere hoşnutsuz etmemeye özen göstermelisin.”

Tam onun hakkındaki fikri biraz olsun düzelmeye başlamıştı ki olan olmuştu. Bir saniye öncesine kadar yüzünde beliren o iyi ruh hâli, göz açıp kapayıncaya kadar çer çöpe bakar gibi bakan birinin gözlerine dönüşmüştü.

Al: “Ah, affedersiniz benim hatamdı. Düşününce, hangi hizmetkâr tanıştırma zahmetini efendisinin üzerine yıkar ki? Özür dilerim, özür dilerim, affedin chonmage”

(Ç.N: “Chonmage”, geleneksel Japon samuraylarının yaptığı bir tür üstten bağlı saç modelidir. Al, burada bu kelimeyi tamamen anlamsız ve bağlam dışı bir şekilde, tuhaf bir özür kelimesi olarak kullanıyor.)

Priscilla: “Pekâlâ. Seni affediyorum. Ancak şu chonmage’nin ne anlama geldiğini bana sonra anlatacaksın.”

Bu beklenmedik kelime işe yaramış gibiydi ve Al’ın, Priscilla’nın hoşnutsuzluk belirtilerinden kıl payı kurtulmasını sağlamıştı. Bunu teyit ettikten sonra rahatlayarak elini göğsüne koyan Al, yerel halka konumunu açıkladı; Priscilla’ya nasıl hizmet etmeye başladığının hikâyesini esprili bir dille, yer yer abartılarla süsleyerek anlattı.

Takip Eden Yıldız Olmaktan Vazgeçtiğim Gün – Bölüm 3 başlıklı yazı önce Re:Zero Türkçe ile Novel Oku, Manga Oku, Anime İzle Ücretsiz sitesinde yayımlandı.

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

Çevirmen: Egehan Kılıçarslan

Destekçilerimiz: Donatus, Echi_dna, Akari, Nurullqhx, Atakan Soner, Misertus, shingokuz, Lewysi, Taha Kurt, Künefe, agaligim, Katlicia, Lavedos, God’s Clown, Feylix, Samte

Destek vermek isterseniz TIKLAYIN!

Discord’a gelmek isterseniz TIKLAYIN!

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

???: “İnanabiliyor musun, Baron’un yeni bir eş aldığını söylüyorlar.”

Barrielle halkı için bu dedikodu, tarla işlerine verdikleri bir mola esnasında aralarında dönen alaycı bir sohbetten öteye gitmiyordu.

Topraklarını yöneten Baron Leip Barielle’e gelince, halkın gözündeki yeri pek de parlak sayılmazdı. Aslına bakarsanız ondan zerre kadar hazzetmiyorlardı desek yalan olmazdı.

Halkı iliklerine kadar sömüren fahiş vergiler, saçma sapan konmuş yasalar… Böyle bir yaklaşımın halkın gönlünde yer etmesi mümkün mü ki? Ayda yılda bir halkın arasına inmeye dahi tenezzül etmeyen bir yöneticiye, halkın sempati beslemesini beklemek ne kadar doğru olurdu ki zaten?

Eh hâliyle Lort ile halkı arasındaki ilişki bu kadar kötüyken içlerinden birinin çıkıp isyan başlatması şaşılacak bir şey olmazdı sanırım, değil mi? Nitekim son on yılda birkaç kez kalkışma yaşanmıştı bile.

Gelgelelim, halkın iyi niyetine gelince hiç oralı olmayan Lordumuz, iş onların art niyetine gelince gözünü dört açmaktan geri durmuyor hatta tüm bu kalkışmalar, ibretiâlem olsun diye gaddarca bastırılıyor ve aralarındaki uçurum her geçen gün daha da derinleşiyordu.

İşte tüm bu yaşananlardan sonra normalde kutlamalara vesile olacak bu duyuru, halkın zerre kadar umurunda olmamıştı. Zaten yaşını başını almış o moruğun, bu saatten sonra ikinci bir eş alması halk için ne ifade edebilirdi ki?

Halkın gözünde olacak olan belliydi: Bu ikinci karı da onların kanıyla canıyla didinip kazandıklarının kaymağını yiyecek ve kendilerine de sırf ölmesinler diye ağızlarına birer lokma ekmek çalacak bir iblis olup tepelerine çöküverecekti.

Ve en sonunda olacak olan da belliydi: Lort Liep’in ömrü tükenecek ve varissiz kalan Barielle soyu tarihin tozlu raflarında kendine bir yer edinecekti.

İşte, karın tokluğuna canla başla çalışan o halkın yegâne umutları ve yeni kadına dair ilk hükümleri bunlardı.

Priscilla Barielle adıyla tanıyacakları o kızıl kadını daha gözleriyle bile görmeden verdikleri ilk hüküm…

???: “Hıh. Amma da kasvetli bir yermiş. Şu meymenetsiz suratlara bak.”

Bunlar, köyün en verimli tarlasını ve sahibini tepeden tırnağa süzerken o kadının ağzından dökülen ilk sözlerdi.

Sesi, âdeta küçümsemenin sıfata bürünmüş haliydi; sözleri, insana fersah fersah tepeden bakan birinin ağzından dökülüyordu. Bu sese kulak verenlerin çoğu, başta içlerinde tahammülü güç bir nefret hissetti lakin onu gördükleri an hepsinin dili tutuluverdi.

Karşılarına duran, baştan aşağı kızıla bürünmüş bir kadındı.

İhtişamlı vücudunun hatlarını cömertçe sergileyen kan kırmızısı bir elbise giymişti. Bu ateş kırmızısının üzerinde batan güneşi andıran turuncu saçları parlıyordu, tamamı zarif bir tokayla tutturulmuştu. Pembemsi dudakları, karşısındakini küçümseyen bir tebessümle kıvrıldı. Ve kendisine dikilen bakışlara karşılık verdiğinde, o kıpkırmızı gözler bir anlığına alev topuna döndü.

Serinlemek için elinde tuttuğu yelpazesi dahi kırmızıydı, anlayacağınız kadın tepeden tırnağa kıpkırmızı bir afetti.

Bu âdeta karşısındakini baştan çıkarmak için özellikle hazırlanmış bir saldırı gibiydi, kadının yüksek bir mevkiden geldiği her hâlinden belli olmasına rağmen kimse ne tepki vereceğine akıl sır erdiremedi.

Zira her şeyin ötesinde o baştan aşağı kırmızı, cüretkâr kıyafetinin zihinlerde bıraktığı izlenimi bile unutturacak bir şey vardı: O kızıl kadın, nefes kesici bir güzelliğe sahipti.

Orada bulunan herkesin, kadınıyla erkeğiyle, o an şahit oldukları güzellik karşısında âdeta dizlerinin bağı çözülmüştü.

Kızıl Kadın: “Ne hakla o acınası gözlerle bana bakarsınız? Hadsizliğinizin bir sınırı yok mu sizin, sefil böcekler?”

Lakin o anki huşu hissi bile, kadının ağzından dökülen zehir zemberek sözler karşısında sönüp gitmişti. Başta onun kendilerine nasıl baktığını tam kavrayamamış olsalar da şimdi hepsinin gözlerinden ateş püskürüyordu, yine de bu öfkeyi içlerine atıp birer birer başlarını öne eğdiler.

Kızıl kadının sözleri, onurlarını ayaklar altına alan cinstendi. Lakin halk, sadece duruşuna bakarak bile onun bambaşka bir dünyadan geldiğini, aralarında dağlar kadar fark olduğunu görebiliyordu. Yani ona kafa tutmaya kalkışmanın kendilerine hiçbir faydası olmayacaktı. Her zaman haksızlıklar karşısında yaptıkları gibi yine boyunlarını büküp sustular, fırtına dinene kadar oldukları yerde sinmenin en akıllıca seçenek olduğunu bilecek kadar tecrübeliydiler.

Kızıl Kadın: “Hıh. Demek mesele bu. Yıllarca baş eğe eğe içinizdeki o son ateş de sönmüş. Sizi böyle pısırık bir sürüye çevirdiğine göre o ihtiyar Lord’un hakkını vermek lazım. Zulmetmekte pek yetenekliymiş.”

???: “Ef-efendim… Siz galiba bir asilzadesiniz. Bu… bu köyümüze teşrifinizin sebebi neydi acaba?..”

Kadın, ahalinin o boynu bükük hâline “sizin ne olduğunuzu anladım” dercesine küçümseyerek bakarken, tarlanın sahibi tüm cesaretini toplayıp lafa girdi.

Köydeki en iyi tarlanın sahibi olduğu için -gerçi laf aramızda, ortada pek bir çekişme olduğu da söylenemezdi ya- köyün sözcüsü o sayılırdı. Ne de olsa ondan başka kim bir asilzadenin karşısına dikilip de geliş sebebini sorabilirdi ki?

Kızıl Kadın: “Acele etme bakalım, avam. Elbette, benim gibi dillere destan bir güzellik böyle çat kapı çıkagelince afallaman normal. Lakin ben canım neyi, nasıl isterse onu yaparım ve kimsenin bana karışmasına müsaade etmem. Başına konan bu talih kuşu için minnettar olmalısın. Hadi, sen sadece göz ucuyla bu mükemmel endamımı seyret ve zamanın akışını unutuver.”

Kızıl kadın, nefesini hissedecek kadar adamın yüzüne yaklaşıp kulağına baştan çıkarıcı bir tonda fısıldadı. Bunun üzerine adamcağızın eli ayağına dolaştı ve birkaç adım geri çekildi. Gerçi bu hâlde onu kim suçlayabilirdi ki?

Tarlanın sahibiyle kızıl kadın arasındaki yaş farkı, bir ebeveynle çocuğu kadardı ancak kadının etrafa saçtığı o yoğun cazibe, aradaki yılları unutturacak ve bir erkeğe karşısındakinin bir kadın olduğunu hatırlatacak güçteydi. Buna “büyüleyici” demek en doğrusu olurdu.

Kızıl Kadın: “Hmm, hmm…… Ha, anlıyorum.”

Tarlanın sahibinin dengesini bozduktan sonra kadın, sanki kendi malıymışçasına etraftaki tarlaları süzdü.

Bu olurken, köylülerin de elleri kolları bağlıydı; tıpkı kadının söylediği gibi, sadece göz ucuyla ona kaçamak bakışlar atıyorlardı. Tarladaki işlerine geri dönüp daha fazla azar işitmeye hiç niyetleri yoktu, zaten bunu akıllarından bile geçirmiyorlardı.

Herkesin yaptığından farklı bir şey yaparak o kızıl kadının dikkatini çekmek, hepsinin ödünü koparan bir düşünceydi.

Kızıl Kadın: “Hmm, evet. Önce şurası ve şurası, sonra da sanırım şu ikisi işimi görür. Zaten aralarında pek bir fark yok, benim lütfedip onları beğenmemi sizin için bir talih olarak görmelisiniz.”

Kadın, yakındaki tarlalara şöyle bir göz gezdirdikten sonra tatmin olmuş bir ifadeyle başını salladı.

Keskin bir bakışla tarlanın sahibine dönerek, adamın titrediğini görünce sırıttı. Bu gülümseme insana kötücül şeyler düşündürse de insanın bakışlarını kaçıramayacağı kadar güzeldi.

Kızıl Kadın: “Hey, sen, avam. Köydeki en büyük tarlanın sahibi sensin değil mi?”

Avam: “Şey, evet. Öyledir efendim.”

Kızıl Kadın: “Tarlana bakınca anlıyorum zaten. Berbat bir hâlde ama en azından geniş bir arazi. Tıpkı çürümüş yaşlı bir ağaç gibi, kendi cürmünün sınırlarına uymayan hırslar taşıyorsun, tıpkı bahsetmek istediğim bir Lort gibi.”

Orada bulunan ahali, aşağılama ve alayla dolu bu sözlerin Leip’ten başkasına yönelik olmadığını yavaş yavaş anladığında, bu saygısızlık karşısında hepsinin beti benzi attı.

Bölge sakinleri için Lort, onlara tepeden bakan biriydi. Bu düşünceyi tamamen kanıksamış olan onların aklına, bu kızıl kadının kendi Lortlarından bile daha yüksek bir mevkide olabileceği ihtimali hiç gelmemişti. Doğrusu, bu biraz aşırıya kaçan bir düşünce olurdu.

Kızıl Kadın: “Neyse, senin tarlan da işimi görür. Karşılaştırma için bir dayanak noktası olarak kullanılabilecek mükemmel bir basamak. Benim etkimin bahşedileceği o talihlinin sahibi ise başkası olacak. Yolun karşısındaki o dört sefil tarlanın sahibi.”

Kadın, büyük tarla sahibinin arazisine kıyasla kurumuş, çorak topraklardan farksız olan tarlaları işaret ediyordu. Tıpkı tarlaları gibi, sahipleri de zayıf ve bitkin görünüyordu; tüm hanelerin ve diğer köylülerin iyiliği sayesinde günü kurtarıyor gibiydi.

O köylü öne çıkıp adını söylediğinde, kızıl kadının gözleri acımasız bir duyguyla renklenmişti.

Adama bakışları büyük ölçüde küçümseme, nefret ve katıksız bir kötülükle doluydu.

Kızıl Kadın: “Her neyse. Kurumuş ota su verdiğinde, değişimi herkes görebilir.”

Ahali sanki vurulmuş gibi kaskatı kesilirken, kadın sıkılmış bir hâlde bakışlarını başka yöne çevirdi. Sonra kurumuş tarlayı işaret edip adama sessizce bir şeyler söyledi.

Kulağına fısıldanan ses sadece adama ulaştı ve etraflarındakiler, kadının ondan ne gibi mantıksız bir talepte bulunduğunu bilemediler. Sadece bir oyuncak bebek gibi başını sallayan adam için çaresizce içlerinden ah vah ettiler.

Ve fısıldaması bittiğinde, kadın tatmin olmuş bir ifadeyle kollarını kavuşturdu. Dolgun göğüsleri, kavuşturduğu kollarının üzerinde şiddetle sarsıldı ve böylece erkekler akıllarını kaybetmişken, diğer kadınlar da onlara ters ters baktı.

Kızıl Kadın: “Söylemeyi unuttum, ben Priscilla Barielle. Bu civardaki tüm Barielle topraklarının yeni baronesiyim*. Burada olmayanlara da haber verin. Bugünkü gibi bir kabalığı cömertçe affetmem, sadece cehaletin ve körlüğün bağışlanabileceği bugüne mahsustur.”

(Ç.N: Barones ile lort aynı şeydir, kadınlara barones denirken erkeklere lort denir.)

Ve kadın, kendilerine gelen köylüleri umutsuzluğa sürükleyen sözler bırakarak oradan ayrıldı.

Sonradan ahali, kendisine Priscilla Barielle diyen kişinin Baron Leip Barielle’in aldığı ikinci eşi olduğunu anladı. Neden maiyeti olmadan tek başına bölgeyi görmeye geldiğini anlayamamışlardı ama o küstah kibri onlara Leip’in zulmünü hatırlatmıştı.

Aynı zamanda genç bir kadın olması, Leip’in yaşının onu görevinden aldıracağına dair umutlarını yıktığı için onları umutsuzluğa sürüklemişti.

Bu, gelecekte uzun bir süre boyunca Leip’inkiyle aynı zalim yönetim altında acı çekecekleri anlamına geliyordu.

Hepsi Priscilla’nın ziyaretine dair bu tür bir tedirginlik ve korku taşıyordu, gerçi bir ay sonra yaşananların tamamını unuttular.

…Çünkü Priscilla’nın seçtiği adamın tarlasında akılalmaz derecede bereketli bir hasat ortaya çıkmıştı.

Takip Eden Yıldız Olmaktan Vazgeçtiğim Gün – Bölüm 2 başlıklı yazı önce Re:Zero Türkçe ile Novel Oku, Manga Oku, Anime İzle Ücretsiz sitesinde yayımlandı.

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

Çevirmen: Egehan Kılıçarslan

Destekçilerimiz: Donatus, Echi_dna, Akari, Nurullqhx, Atakan Soner, Misertus, shingokuz, Lewysi, Taha Kurt, Künefe, agaligim, Katlicia, Lavedos, God’s Clown, Feylix, Samte

Destek vermek isterseniz TIKLAYIN!

Discord’a gelmek isterseniz TIKLAYIN!

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

Bu dünyada uluslar tek bir ana kara üzerinde yer alır ve bu kara parçası, topluca “Büyük Uluslar” olarak anılan dört ülkeyi meydana getirir.

Kıtanın doğusunu, batısını, güneyini ve kuzeyini aralarında paylaşan bu Büyük Ulusların haricinde birçok küçük ülke olmasına rağmen, bu devletçikler daima Büyük Uluslardan birinin himayesindeki vasal ülkelerden biri olmaktan öteye gidemezler.

Bu Dört Büyük Ulus arasında hassas bir güç dengesi vardır ve yakın zamanda ortaya çıkan Kararagi ulusu haricinde, bu durgunluk yaklaşık bin yıldır kayda değer bir değişikliğe uğramamıştır.

Kuzeydeki Kutsal Gusteko Krallığı, şiddetli soğukların sarp dağlarla kucaklaştığı ve hem insanların hem de canavarların hayatta kalabilmek adına haşin bir güce ihtiyaç duyduğu bir ülkedir. Toprakları yıl boyunca karla kaplıdır ve yetiştirdikleri birkaç mahsul harici neredeyse her şey bu dondurucu soğuğa dayanacak şekilde evrilmiştir. Ancak bu çetin koşullara karşılık, ülkede gelişen büyükbaş hayvancılık ve sarp dağların derinliklerinde uyuyan sihirli cevher yataklarının çıkarılıp işlenmesi, krallığın gücünü ayakta tutmaktadır.

Bunun yanı sıra Pardochia kutsal dağının zirvesi, Dört Ulu Ruh’un yurtlarından biri olarak bilinir. Rivayete göre bu kutsal mekana muazzam bir güce sahip olan Kutsal Canavar Odglass hükmetmektedir.

Kutsal Gusteko Krallığı’nın kuruluşunda Odglass, kendi takipçisi olan bir ruh sanatları kullanıcısına “Kutsal Kral” ünvanını vermiş ve onunla bir anlaşma yapmıştır. O zamandan beri Odglass, ülkenin lideri olan “Kutsal Kral”ın seçiminde her zaman etkili olmuştur.

Kutsal Gusteko Krallığı’nın lideri olan “Kutsal Kral”, ailesine veya ırkına bakılmaksızın vatandaşlar arasından belirlenen adaylar içinden Kutsal Canavar Odglass tarafından seçilir.

Batıdaki şehir devleti Kararagi ise diğer üç Büyük Ulus’la kıyaslandığında, tarihî pek de eskiye dayanmayan yeni kurulmuş bir ulustur.

Yaklaşık dört yüz yıl öncesine kadar kıtanın batı kısmı, birbirine düşman birçok küçük ülke tarafından yönetiliyordu. Öyle ki bölge âdeta patlamaya hazır bir barut fıçısı misali, kırılgan bir dengeyle varlığını sürdürmeye çalışıyordu. Bu küçük ülkeler arasında kayda değer bir güç farkı bulunmadığından her biri, diğerlerinin ittifak kurup başına bela olmasından çekinerek hareket ediyor, bu yüzden de ne saldıran ne de ilerleyen taraf olabiliyordu. Herkesin birbirinden çekindiği bu ortamda, kimse bir arpa boyu yol kat edemezken bölge de içine düştüğü uzun ve sancılı çıkmazdan kurtulamıyordu.

İşte tam bu noktada duruma dur diyen kişi, kendini Hoshin olarak tanıtan sıradan bir tüccardı.

Nereden çıkıp geldiği belli olmayan Hoshin yalnızca laf cambazlığı, ticari dehâsı ve hayal gücüyle dünyada kendine bir yer edinmiş, nihayetinde de birbirlerine askerî güçleriyle caka satan o küçük ülkeleri “ekonomik kudret” dediği sözde sihirle dize getirmişti. Kendisi bilinen hiçbir ulusa bağlı olmamasına rağmen, şeytanın bile aklına gelmeyecek yöntemleri sayesinde her ulusun en üst mertebelerine kendi adamlarını yerleştirmişti.

Neticede birçok küçük ülke, Hoshin’in önünde diz çöküp ulus statülerinden vazgeçerek birer şehre dönüşmek zorunda kalmıştı. Böylece tüm bu şehirlerin tek bir çatı altında toplanmasıyla Hoshin’in de ortak temsilcisi olduğu Kararagi şehir devleti doğmuş oldu.

O günden beri Hoshin’in adı; âdeta sıfırdan yükselişin bir sembolü hâline gelmiş, onun ölümünden sonra bile izinden yürümek için nice yetenekli insan bir araya gelmiştir. Bununla da kalmamış, Kararagi şehir devleti zamanla diğer üç Büyük Ulus’un kolay kolay burnunu sokamayacağı kadar güçlü bir ülke hâline gelmişti.

Güneydeki Vollachia İmparatorluğu, tüm uluslar içinde en köklü tarihe sahip olanıdır. İmparatorluk, “Zengin ülke, güçlü ordu” ilkesine sadık kalarak var olmuş ve daima imparatorları tarafından yönetilmiştir.

İmparatorları mutlak otoriteye sahiptirler ve tüm devlet yönetimi de yalnızca onların elindedir.

Bu mutlakiyetçi düzen, ülke kurulduğu günden beri hiç değişmemiş ve imparatorluğun liyakatsiz bir hükümdar yüzünden bugüne dek çökmemesinin sırrı ise tahtın el değiştirmesine ilişkin yüce kanunda yatmaktadır.

İmparatorluktaki kanun şudur: Hükümdar, tahtta kaldığı sürece ülkenin dört bir yanında çocuklar dünyaya getirir ve bu çocuklar bir sonraki imparatorun tahtı için birbirleriyle mücadele ederler. Bu mücadelede bir imparator adayı için başarısızlığın tek anlamı ölümdür. Dünyanın tüm nefretini ve çirkinliğini bir araya toplayan bu vahşi sürecin sonunda hayatta kalmayı başaran kişi, bir sonraki imparator olmaya hak kazanır.

İmparatorluğun bu acımasız kanunu halk arasında öylesine kanıksanmıştır ki artık herkes için geçerli olan tek felsefe “büyük balık küçük balığı yer” olmuştur.

Diğer ülkelerle sözde bir ilişkileri olsa dahi işin aslında kimseye pek de ihtiyaç duymazlar. Ne de olsa bereketli toprakları ve istikrarlı iklimiyle, ülke kendi yağıyla kavrulabilmektedir; bu yüzden de dış dünya pek de umurlarında olmadığından asıl dertleri, bitmek bilmeyen yayılmacılık hırslarıdır. Bu hırs yüzünden Lugunica ile aralarındaki kadim düşmanlık asırlardır süregelmektedir.

Sırf bu yüzden Lugunica Ejderha Krallığı’nın güneybatı sınırındaki Barrielle toprakları asırlardır âdeta diken üstünde yaşamaktadır.

Takip Eden Yıldız Olmaktan Vazgeçtiğim Gün – Bölüm 1 başlıklı yazı önce Re:Zero Türkçe ile Novel Oku, Manga Oku, Anime İzle Ücretsiz sitesinde yayımlandı.