Bölümün ortalama okuma süresi 61 dakikadır. İyi okumalar dileriz.

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

Çevirmen: soufflent

Redaktör: Bertiel

Destekçiler: Donatus, Echi_dna, Akari, Nurullqhx, Atakan Soner, Misertus, shingokuz, Lewysi, Taha Kurt, Künefe, agaligim, Katlicia, Lavedos, God’s Clown, Feylix, Samte, Rusen, Saitama ama jojo referansı, Allen Walker, Kayra Poyraz, LReiN, Ebubekir, Hexa, Arda, Fatih, Drusus Carter, EcBur, ADSA, Rikka Fedaisi, Voi Van Astrea, Lavain, Ahmet B, Selim K.

Destek vermek isterseniz TIKLAYIN!

Discord’a gelmek isterseniz TIKLAYIN!

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

1

Patronuyla yaşadığı o son olayın üzerinden birkaç gün geçmişti ve Subaru bu sırada hâlâ çalışmaya devam ediyordu. Çalışma sürecinin beklenenden daha sorunsuz ilerlediği söylenebilirdi. Malikânede işe alınan birçok kişinin bu şartlar altında çalışmaktan çabucak vazgeçtiği görülüyordu ancak Subaru yılmamıştı. Yılmamasının en büyük sebeplerinden biri de her şeyden önce Subaru’nun “genç bir adam” olduğu için işe alınmasıydı çünkü bu şarta uydukları sürece herkesi işe alıyorlardı.

Neden işe alındığını bildiği için Subaru, işini oldukça rahat bir şekilde yapabiliyordu. Ayrıca, iş arkadaşlarının aşırıya kaçan fiziksel temasları yüzünden gururu incinmediği için de şanslıydı. Yine de tüm bu olanlar arasında sahip olduğu en büyük şans, Crane’in de aynen söylediği gibi, kadınların Subaru’ya ilgi duymasıydı.

???: “Subaru-chan çok çalışkan birisi. Gerçekten harika bir çalışan.”

???: “Aynı zamanda, benim çocuğumun aksine çok yetenekli ve çok da düşünceli.”

???: “Onunla konuşurken hiç sıkılmıyorum, üstelik sık sık gülümsediği için âdeta bir çocuk gibi görünüyor.”

Bütün bunlar, işe ara verdikleri sırada dedikodu yapan kadınların Subaru hakkındaki görüşleriydi. Subaru fazlasıyla güler yüzlüydü; sık sık konuşuyor, şaka yapıyor, soru soruyor ve etrafta dolaşıyordu. Diğer çalışanlar arasında olumlu bir itibarı vardı.

Subaru’nun acemi bir tavırla gösteriş yapmaması ya da yaptığı hataları örtbas etmeye çalışmaması da hoşlarına gitmişti. Üstelik büyük bir sorun olan “cinsel taciz” konusu bile ilk birkaç günü atlattıktan sonra büyük ölçüde azalmıştı.

Subaru: “Sanırım bu, beni artık iş arkadaşları olarak görmeye başladıkları anlamına geliyor.”

Subaru’nun bu sonuca varmasının sebebi, teyzelerin sertçe ovduğu kalçasının artık eskisine

kıyasla yalnızca onda bir oranında bu muameleye maruz kalmasıydı.

Bu sert muamele, işe yeni alınanların göreceği türden bir muameleydi. Teyzeler sonunda sizi iş arkadaşı olarak görmeye başladıklarında ise artık bu şekilde davranmıyorlardı. Daha önce burada çalışmış genç erkekler yeterli dayanıklılığa sahip değillerdi.

Subaru: “Açıkçası, en başında ben de dayanıklı olmanın neden gerekli olduğu konusunda emin değildim… Ah, sonunda yaptım.”

Subaru son ipliği de iğneden geçirdi ve kalan ipliği dişleriyle kopardı. Böylece Subaru’nun kendi elleriyle yapmış olduğu şey üzerlerine çiçek desenleri işlenmiş kıyafetlerdi—— bunlar, saray üniformasıydı.

Subaru, saray çalışanlarının ve yedek çalışanların kıyafetlerine çiçek desenleri işledi. Bunu, bu gece sarayda düzenlenecek olan ziyafette misafirlerle çalışanları ayırt etmek için yapmıştı.

Kararagi elbiseleri genel olarak tipik Wasou kıyafetleri olduklarından dolayı kimono giyen misafirleri hizmetçi sanmak mümkündü. Bu yüzden de ortamın karışmaması için bir plan gerekiyordu.

Subaru: “Ziyafette hizmetçi kıyafetleri giyen çalışanlar olmamalı.”

Subaru sorumluluğu üstlenerek ev sahibinin de izniyle kıyafetlere çiçek desenleri ekledi, bu onun asıl görevlerinin içinde yer almıyordu. Subaru’nun kadın iş arkadaşları da ona “Bütün bunlarla uğraşmak zorunda değildin.” demekten geri kalmamışlardı.

Subaru: “Bu bir ziyafet, değil mi? Konuklar ve ben herkesin etrafta tatlı üniformalarla dolaşmasından daha memnun olurduk.”

Subaru, bu cevabı verdiği sırada herkesi oradan uzaklaştırdı.

Bunun yerine, ziyafette çiçek desenli üniformalar giyen kadınlar saç ve makyajlarına o kadar çok odaklandılar ki onların misafir olduklarını düşünebilirdiniz ve bu da bambaşka bir kargaşaya neden oldu.

Üstüne üstlük, ziyafette Subaru’yu iş arkadaşları dışında oldukça şaşırtan birisi daha vardı——

Rem: “——Subaru-kun, seni şaşırttım mı?”

Subaru: “…Şaşkınlıktan dilim tutuldu.”

Rem: “Sanırım bu fazlasıyla başarılı olduğum anlamına geliyor. Hehehe, Subaru-kun’un üniforması da çok sevimli görünüyor.”

Bunu söyleyen ve Subaru’yu şaşırtan kişi, ziyafet salonunda bir saç tokası ve koyu mavi kumaştan yapılmış üzeri sabah sefasına benzeyen çiçeklerle süslenmiş bir kimono giyen Rem’di. Rem, üzerindeki o muhteşem elbiseyle o kadar güzel görünüyordu ki salondaki tüm gözler onun üzerindeydi. Ancak o, çevresinde olanlarla ilgilenmiyordu; tüm dikkati Subaru’nun kendisine ne söyleyeceğindeydi.

Subaru: “Ahh… Dünyalar tatlısı bir eşim var.”

Rem: “Benim gibi tatlı bir eşe sahip olduğun için dünyanın en şanslı adamı olduğunu söylemen… Beni utandırıyorsun.”

Subaru: “Kesinlikle öyle söyledin… Asıl merak ettiğim, neden buradasın?”

Subaru bu soruyu eliyle kızarmış yanaklarını tutarken yerinde durmadan kıpırdanan Rem’e yöneltti. Rem, kimonosunun kollarını kaldırırken “Gördüğün gibi işte,” diye yanıt verdi ve devam etti:

Rem: “Temple İlkokulu’nda eğitmenlik yaptığım bir çocuğun velisi tarafından davet edildim. Aslında ilk başta teklifini reddedecektim ama konu Riften-sama’nın malikânesiydi. Bu yüzden bir kimono ödünç aldım.”

Subaru: “Beni çalışırken görmeye geldin yani… Şey, seni davet eden veli bir erkek miydi?”

Rem: “Rahat olabilirsin, bir kadındı. Subaru-kun, ne kadar da evhamlısın.”

Aynı zamanda bir parti de olan ziyafete davet edilmişti, hatta kendisine bir kimono bile verilmişti. Subaru elbette ki temkinli davranacaktı. Subaru’yu o hâlde görünce Rem hafifçe gülümseyerek söyledi:

Rem: “İnan bana, eğer ters bir şey olsaydı öyle bir durumda ben de bir Oni olurdum. İşte o zaman o kişinin karnını paramparça ederdim.”

Subaru: “Bu, kulağa sanki normalde bir Oni olmadığını söylüyormuşsun gibi gelmiyor mu sence de!?”

Subaru, “Oni olmak” kadar ikna edici bir ifadeyi daha önce hiç duymamıştı. Gözlerinin önünde bir karnın paramparça edildiği görüntüsü canlandığında korkuya kapıldı, o sırada Rem tokasını düzelterek şöyle dedi:

Rem: “Kadın kumaş ve giysi satan bir tür tüccardı, haddinden fazla kimonosu olduğunu söylediği için ben de minnettarlıkla bir tanesini ödünç aldım. Ama anlamadığım tek şey, bu kimonoyu giyersem bunun bir reklam olabileceğini söylediğinde ne demek istediğiydi…”

Subaru: “İma ettiği şey tam olarak bu. Eğer kimonoyu güzel bir kadın giyerse bu, kimonoyu aldığı kişi için bir reklam olmuş olur.”

Evli olduklarını bilmelerine rağmen etraftaki insanların Rem’e olan bakışlarındaki heyecanın dinmemesi de bunun kanıtıydı. Rem’i kimonosunun içinde görmek Subaru için büyük bir zevkti ama erkeklik içgüdüsünden kaynaklanan kaygısı çok daha güçlüydü.

Bununla beraber, en azından artık Rem’in duygularının sarsılabileceği ihtimalinden endişe etmemeyi başarıyordu. Sonuçta, artık biri Rem’e düşüncesizce bir şey yapmaya çalışsa bile o kişinin karnının paramparça olacağını biliyordu.

Subaru: “Her hâlükârda sürprizin gerçekten hoşuma gitti. Rem, sen gidip ziyafetin tadını çıkar ancak işim olduğu için sana katılamayacağım. Yemekler en az senin hazırladıkların kadar güzel olmalı.”

Rem: “Hmm, benimkilerden güzel olamaz. Subaru-kun’un midesi bana ait.”

Subaru: “Öyle bir söylüyorsun ki sanki cidden midemi benden söküp alacaksın…”

Rem: “Yine de Subaru-kun’un canını dişine takarak çalıştığını görüyorum ve bu biraz garip hissettiriyor. Sanki…”

Subaru: “——“

Rem cümleyi devam ettirmeyerek duraksadı. Cümlenin devamında ne söyleyecekti? Subaru artık bunu bilemezdi çünkü Rem fikrini değiştirmiş ve cümlesine devam etmemek üzere “Hayır,” diyerek kafasını olumsuz anlamda sallamıştı.

Rem: “Beni davet eden kişinin yanına gidiyorum. Fırsatını yakaladığım anda da gelip Subaru-kun’un ağzına yemek tıkıştıracağım, bu yüzden bunu yapmamı sabırsızlıkla beklediğine emin ol lütfen.”

Subaru: “Eğlenmenin değişik bir yolunu bulmuşsun gibi görünüyor!”

Subaru hâlihazırda zaten rahatlamayı planlamıyordu ama Rem’in gidişiyle rahatlamamak için bir sebebi daha olmuş oldu. Eşinin ziyafetteki misafirlerin arasına karışmasını izlerken omuzlarını silkerek “Şimdiden yoruldum!” dedi.

Subaru aniden yanında birinin durduğunu hissetti——

Halibel: “——Rem-chan gerçekten harika bir eş.”

Subaru: “Bi’ dur ya, bi’ dur, burada yanlış bir şeyler var.”

Subaru gelen tanıdık sese doğru döndü ve yanında beliren kurt adama—— yani Halibel’e dik dik baktı. Günlük kıyafetleri ve her zamanki tavırlarıyla Halibel, elinde tuttuğu tabaktaki yemeği yedi.

Halibel: “Mmm, bu müthiş. Bu dünyada bedava içki ve alkolden daha lezzetli bir şey var mı?”

Subaru: “Var. Adına da sevgili eşinin yaptığı yemek diyoruz.”

Halibel: “Ahh! Harika bir eşin olmasıyla övünüyorsun! Bununla başa çıkabilmek için biraz alkol almam gerek.”

Subaru: “Boş ver şimdi bunları, sen neden buradasın ki!?”

Subaru, içkiye uzanan Halibel’in eline vurdu ve cevap vermesi için onu zorladı. Subaru’nun gücü Halibel’in kısık gözlerini hafifçe açmasına neden oldu ve şeytani bir gülümseme takınarak şöyle dedi:

Halibel: “Tabii ki kapıcı beni tanıyacaktı. Geniş bir çevrenin olması böyle bir şey ki Su-san buna sahip değil.”

Subaru: “Buraya izinsiz girdin!”

Kapıcıyı, şüpheli birinin içeri girmesine izin verdiği için suçlamak istese de en başında şaşırtıcı olan şey Halibel’in tanınmış birisi olmasıydı. Geriye dönüp baktığında Crane’in de Halibel’e saygı duyduğunu hatırlıyordu.

Subaru: “Sen kasabayı kontrol etmeye gelen bir derebeyi ya da onun gibi bir şey falan değilsin, değil mi?”

Halibel: “Derebeyi mi? Kullandığın kelimeler ne kadar eski moda. Kararagi Devleti kurulmadan önce krala böyle hitap edilirdi.”

Subaru: “Gerçekten mi? Bu konuda herhangi bir şey biliyor olduğumdan değil gerçi.”

Subaru yalnızca konuşmak istiyordu ama bu, eski dünyasıyla şu an yaşadığı o farklı dünyayı birbirine bağlayan bir başka nokta olacakmış gibi görünüyordu. Bu yüzden konuya girmek istemeyerek ters bir bakış attı.

Riften: “——Vayy, bu ‘Uslanmaz Çapkın’ Bey. Seni gördüğüme sevindim.”

Halibel: “Ah, Rif-san, görüşmeyeli uzun zaman oldu. Davetsiz geldiğim için kusura bakma.”

Halibel, kim bilir ne zaman eline aldığı belli olmayan bir şişe şarabı kaldırarak kendisini selamlayan Riften’a karşılık verdi.

Riften bu davranışa karşılık olarak sakince kafasını salladı ancak Subaru hızla işvereninin karşısında eğilerek şöyle dedi:

Subaru: “Özür dilerim, efendim. Bu şüpheli adamı hemen kovacağım.”

Halibel: “Oy bu çok acımasızca ama, Su-san.”

Riften: “Çalışkanlığını takdir ediyorum ama böyle bir şey yapmana gerek yok. ‘Uslanmaz Çapkın’ Bey’in böyle ziyafetlere gelmesi nadirdir. O kadar nadirdir ki yazılı bir davetiye göndermediğim için kendisinden bizzat özür dilemek isterim.”

Riften centilmence bir şekilde davranırken Halibel’in davranışları çok daha rahattı. İlişkileri Subaru için de bir muammaydı.

Ancak kendinden emin bir şekilde söyleyebileceği bir şey varsa o da şuydu ki——

Subaru: “O ‘çapkın’ saçmalığı gerçekten yayılmış mı ya?”

Halibel: “Sonuçta istediğini elde etmek tam da Kararagi insanına yakışır bir hareket. Su-san sayesinde basit bir ünvan alabildiğim için mutluyum.”

Subaru: “A-Anlıyorum… Bir gün senin de aklın başına gelir umarım ya.”

Bu, ünvanının önündeki “uslanmaz” kısmı yüzünden zor olabilirdi ama yine de umudunu kaybetmek istemedi.

Riften: “Bu arada, son birkaç gündür nasıl çalıştığını dikkatle gözlemliyorum…”

Subaru: “Ah, üzgünüm. Misafirlerle konuşmaya o kadar dalmışım ki… Bekle, birkaç gündür mü!? İzleniyor muymuşum!?”

Riften: “Sana söylemiştim, değil mi? Senden büyük beklentilerim var. Birkaç gündür ev sahibesinden bilgi alıyorum ve işe aldığım adamlardan daha farklı birine benziyorsun. Diğerlerine göre daha… Kadınsısın.”

Subaru: “Kadınsı mıyım!?”

Riften: “Gerçekten ilgi çekici bir kelimeymiş. Duyduğuma göre bu kelimenin yayılmasına sebep olan da senmişsin.”

Bu beklenmedik değerlendirme ve başına gelenlerin kendi eseri olduğunun söylenmesi Subaru’nun gözbebeklerinin genişlemesine sebep oldu. Kadın iş arkadaşlarına birkaç kez “kadınsı” dediğini hatırlıyordu ama Kararagi insanının bir şeylere alışma yeteneğini hafife almıştı demek ki.

Ancak nasıl oldu da Subaru’nun “kadınsı” olduğu kanaatine vardığını çok da anlamış değildi.

Subaru: “Öyleyse neden sonunda kadınsı olduğum kanaatine vardınız ki?”

Riften: “Ev sahibesi de çoğunlukla diğer kadınlarla aynı fikirde ancak kadınsılığın göze çarpan tek özelliğin de değildi.”

Subaru: “Aynı fikirde demek…”

Riften: “Aklıma gelmişken Crane Bey’den uzun süre çalışabileceğin bir iş aradığını duymuştum.”

Subaru, sohbet bir anda beklenmedik bir hâl alınca şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı. Subaru’nun tepkisini gören Riften kalın kaşlarını kaldırarak Subaru’nun göğsüne uzandı—— çiçek desenlerine dokundu.

Riften: “Çiçek desenleri çok güzel olmuş. Hem de hızlı bir şekilde yaptın. Kızlar bayıldı. Çalışma sürenin geri kalanında da bu performansını sürdür. ——Son gününde sana güzel bir şey söyleyebilmeyi umuyorum.”

Halibel: “————“

Subaru düşünceli bir şekilde başını sallarken Riften ve Halibel birkaç kelime daha konuştular, sonrasında Riften ziyafetine geri döndü. Sonuçta partiyi kendisi düzenlediği için konuklarıyla da ilgilenmekle yükümlüydü. Ve meşgul olmasına rağmen Subaru’ya bir şeyler söylemek için zaman ayırmıştı. Bunun ne anlama geldiğine gelince——

Subaru: “…Hal-san, onun ne hakkında konuştuğunu anlayacağım günü merakla beklemeliyim, değil mi?”

Halibel: “Eğer bu dolaylı bir işten çıkarma konuşmasıysa artık bu dünyada hiçbir şeye inanabileceğimi sanmıyorum.”

Halibel, bir sake şişesini açarken Subaru’nun sorusunu yanıtladı. Önceki konuşma Subaru’yu o kadar etkilemişti ki davetsiz misafiri kötü davranışları konusunda uyarmayı unutmuştu. Bu yüzden Subaru, sake şişesini Halibel’in elinden aldı.

Halibel: “Ah.”

Subaru: “Görünüşe göre içkiler bitmiş. Gidip biraz daha alayım.”

Subaru aceleyle oradan uzaklaşırken boş şişeyi aldı. Gülümsemesini bastırmaya çalışırken inisiyatif alıp bu gece ziyafet salonundaki herkesten daha çok çalışmaya karar verdi. Bunu yapabilmek için davetsiz misafirle de uğraşması gerekiyordu.

——İçten içe heyecanlanırken görünen üzere Rem’e bazı iyi bir haberler verebileceğini düşündü.

2

Rem: “——Ah, Subaru-kun.”

Ziyafet sonrası temizliği bitirdikten sonra, eve gitmek üzere ana kapıdan dışarı çıktı.

O sırada isminin söylendiğini duydu ve hafif bir şaşkınlıkla kafasını yukarı kaldırdı. İsmini söyleyen kişi, Subaru’nun ziyafette de gördüğü kimonosunun içinde, konağın kapısına yaslanmış olan Rem’di.

Subaru: “Rem? Neden buraya birlikte geldiğin kişiyle beraber eve dönmedin?”

Rem: “Aslında dönecektim ama sonrasında bencilce davranıp burada kalacağımı söyledim. Yarın ödünç aldığım kimonoyu ve saç tokasını geri teslim edeceğime söz verdim.”

Subaru: “Bu beni endişelendirmiyor ama… Kimi kandırıyorum ki aslında endişelendiriyor. Eğer sen bu kadar geç bir saatte dışarıda beklerken kötü bir şey olduysa…”

Rem: “Endişelendiğin için teşekkür ederim. Ama kapıcı benimle birlikteydi, yani kötü bir şey olmadı.”

Subaru hızla Rem’in yanına geldiği anda Rem Subaru’nun elini tuttu ve sakinleşmesi için gülümseyerek yüzüne baktı. Subaru, Rem’in söylediklerini dinleyerek arkasını döndüğünde tanıdık kapıcının ona sorun olmadığını belirtircesine başparmağını kaldırdığını gördü. Kapıcıya minnettarlığını göstermek amacıyla başını eğdi ve Halibel’in geçmesine izin verdiği için onu ev sahibesine ispiyonlamamaya karar verdi.

Subaru: “Onu bunu boş ver de neden burada bekliyordun? İlgilenmen gerek acil bir işin falan mı vardı?”

Rem: “Hayır, o tarz bir şey değil. Hazır normalde pek giymediğim kıyafetler giyiyorken eve birlikte yürümek istedim sadece.”

Subaru: “————”

Rem: “Böyle kimonoları çok nadir giyiyorum… Sence giymemeli miydim?”

Subaru: “Şey…”

Subaru, Rem’i tutmadığı eliyle başını kaşıyarak bakışlarını Rem’den kaçırdı. Bu sırada kapıcının yüzünü örttüğü parmaklarının arasından onlara baktığını görebiliyordu. “Biliyor musun, yarın onu ev sahibesine ispiyonlayacağım.” diye düşündü. Sonrasında bu düşünceyi sonraya erteleyerek ve aynı zamanda kulaklarının kızardığını hissederken cümlesini tamamladı.

Subaru: “Böyle şeyler söylediğinde mutlu oluyorum ama aynı zamanda tüm bunları söylemene sebep olacak kadar da yetersiz birisiyim. Eve yürürken güzel karımın da yanımda görülmesini istiyorum. Teşekkür ederim.”

Rem: “Ah, evet. Lütfen tüm kasabaya senin olduğumu göster.”

Subaru: “Tüm kasabayı kastederken bahsettiğin insan sayısını küçümsememelisin!”

Rem’in fikrine şaşırmakta olan Subaru kapıcıya el salladı ve ikisi birlikte eve doğru yürümeye başladılar.

Banan kasabasında saat gecenin bir yarısıydı. Bu alacakaranlıkta görünen tek şey ay ve yıldızların ışığı değildi; Banan, etrafta asılı olan Japon kağıt fenerleriyle aydınlatılıyordu. İçlerinde sihirli taşlar parlamıyordu, bunlar mum alevleriydi.

Yanında kimono giymiş güzel bir kız yürüyordu; sokak, gecenin sahip olduğu gökyüzü ve kağıt fenerlerle aydınlatılmıştı—— Subaru farklı bir dünyada değildi. Sanki önceden yaşadığı dünyanın geçmişinde kaybolmuş gibi, optik bir illüzyon görüyormuş gibi hissediyordu.

Rem: “——Subaru-kun, sorun ne?”

Subaru: “Kısa bir süreliğine düşüncelere dalmışım. Senle birlikte eve yürürken gösteriş yapmak istediğimi söylediğimi biliyorum ama bir anda aslında her şeyi kendine saklamak isteyen tipte biri olduğumu hatırladım. Bunun tadını evde çıkarmak istiyorum.”

Rem: “B-Bu ödünç alınmış bir kimono, bunla müstehcen şeyler yapamayız, anlıyor musun?..”

Subaru: “Peki ya sadece ufak bir şeyse?”

Rem: “Ah… E-Eğer sadece ufak bir şeyse…”

Subaru’nun müstehcen yüz ifadesi Rem’in yüzünün kıpkırmızı olmasına ve utançla kafasını eğmesine neden oldu. Subaru, Rem’in hareketlerini hoşnutlukla seyrederken “Yine de,” diyerek konuşmaya başladı.

Subaru: “Sanırım Rem’in partide ya da ziyafette olmasını… Beklemiyordum. Onunla gitmen için seni davet ettiğine göre yakın olmalısınız.”

Rem: “Ben bir öğretmenim ve o da bir veli, bu yüzden aslında arkadaş olmamız gerektiğini düşünmüyorum. Ama evet, öyleyiz.”

Subaru: “Anlıyorum. Çok sevindim. İşte şimdi güçbela da olsa bu kasabaya yerleşmeyi başardık.”

Subaru Rem’e cevap verirken aynı zamanda bu yıl bir yerden bir yere taşınmak için yaptıkları tüm o yolculukları anımsadı.

Her ne kadar Subaru, geçen gün iş aramaya çıktığında Halibel’le bu konu hakkında konuşmuş olsa da Rem’le birlikte Banan kasabasına yerleşene kadar Kararagi’nin dört bir yanında dolaşmaya devam etmişlerdi. Bunun nedeni, gerçekten de bir iş veya bir ev bulamamalarıydı ancak sonunda bu kasabadaki zorlu problemlerinden kurtulmuşlardı.

Etrafta dolaşırlarken tanıştıkları birinden aldıkları referans mektubu sayesinde Banan’a gelmiş, ardından apartman yöneticisi olan Halibel ile tanıştırılmış ve sonunda bir ev bulmuşlardı. Rem kendine hızla bir iş bulmuştu ve niteliksiz olduğu için kendini kötü hisseden Subaru bile, hayalini kurduğu tam zamanlı çalışan hayatına bir adım uzaklıktaydı.

Her şey sorunsuz ilerliyordu. ——Sonunda bunu söyleyebilecekleri bir durumdaydılar.

Rem: “Bu gece hayatımın en güzel zamanını geçirdim. Subaru-kun kimonomu övdü, üstelik kocamın çalışmasını da yakından görme fırsatı buldum. Kalbim sevgiyle dolup taşıyor.”

Subaru: “Kimononun kendisini değil, aslında o kimononun içinde bulunan seni övdüm. Bunun farkındasın, değil mi? Ayrıca, iş yerindeki molamda bana verdiğin ikramlar sayesinde ben de midemi doldurmuş oldum.”

Rem: “Her şey çok lezzetliydi, bu yüzden senin de seveceğini düşündüm…”

Subaru: “Evet, her şey çok tatlıydı ve seni seviyorum ama…”

Daha ziyafet başlamadan önce bile kadınlar nedense Subaru’ya bir sürü yemekten tattırmışlardı, bu yüzden karnı toktu ve daha fazla ağırlık taşıyacak hâli kalmamıştı. Şu anda yediği her şeyi içinde tutabilmesinin sebebi şüphesiz ki Rem’le yaptıkları o müstehcen anlaşma ve sahip olduğu iradeydi.

Rem: “Ayrıca söylemeden geçemeyeceğim, tüm iş arkadaşlarına sana iyi bakmalarını söylemeyi başardım.”

Subaru: “Yarın hiç şüphesiz herkes benimle dalga geçecek…”

Rem: “——?”

Normalde de kadın iş arkadaşları tarafından resmen oyuncak muamelesi görüyordu, bu yüzden elbette Subaru’nun yeni tanıştıkları sevimli eşinin onlardan bir iyilik istemesine çok sevineceklerdi. Artık kadınların yarın iş sonrası kendisine nasıl davranacaklarından korkuyordu.

Subaru: “————”

Yaptıkları sıradan ama keyifli sohbet sona erdi ancak etrafa hâkim olan sessizlik rahatsız edici değildi. Bu, yalnızca ikisinin arasında oluşmuş doğal ve özel bir andı. Konuşmuyor olmalarına rağmen ikisini de rahatsız etmiyordu, aralarında kesinlikle doğal bir mesafe hissi vardı. Konu yalnızca ikisi olsaydı bu aralarındaki sessizliği dolduracak hiçbir şeye gerek olmazdı.

——Ancak dünya doğal olmayan bir sessizliğe bürünmüştü ve bunun, onların arasındaki sessizlikle hiçbir alakası yoktu.

Rem: “Subaru-kun.”

Subaru’nun ters bir şeyler olduğunu anladığı anla aynı anda Rem, Subaru’ya seslenmek amacıyla adını söyledi.

Subaru’nun elini daha sıkı tutan Rem yerinde hareketsiz kaldı ve Subaru’nun da durmasını sağladı. Bu, Subaru’nun nefesini kısa bir süreliğine tutmasına sebep oldu ve Rem’e bakmaya çalıştı—— ancak tereddüt etti. Çünkü Rem’in onu neden durdurduğunu ve neden adıyla seslendiğini biliyordu.

Subaru: “————”

Gece vakti sokağın önünde küçük birisi dikiliyordu.

Sokağın ortasında dikilen kişinin gölgesi ayın önüne düşüyordu ve gecenin karanlığından dolayı vücudunun tamamı belirsiz görünüyordu. Subaru’dan kısa, Rem’den biraz uzundu; zayıf ve narin göründüğü için Subaru onun bir kadın olduğunu bilebiliyordu.

Üzerinde, resmen gecenin karanlığıyla karıştırılabilecek kadar siyah bir elbise vardı ve üzerindeki hakama cesur bir biçimde uyluklarının yalnızca yarısını kapatacak kadar kısaltılmıştı; beyaz, uzun bacaklarının yere bastığını açıkça görebiliyordu.

Silahsız, genç bir kadındı ve çok fazla dekoltesi vardı—— eğer yalnızca bunlardan ibaret olsaydı sıradan bir dilenci ya da fahişe gibi görünürdü. Ve Subaru bunu söylemekte tereddüt ediyor olsa da bunların ikisi de büyük şehirlerde nadir görülen şeyler değillerdi. Ailesini kaybetmiş, sokaklarda yaşayan yoksul insanlar ve arka sokaklarda müşteri arayan fahişelerle karşılaşmak oldukça olağandı.

——Bu nedenle Subaru’ya aslında kadının farklı olduğunu düşündüren şey hâlâ olduğu yerde hareketsiz duran silüetin gözlerinin parıltısıydı.

Arka planı yıldızların ışığı aydınlatıyordu, kadının yüzünde gölge kendine yer edinmişti ancak aynı zamanda gözleri delici bir şekilde parlıyordu. O keskin parıltı Subaru ve Rem’e karşı korkunç, şiddetli bir düşmanlık yönelterek–

Subaru: “Ah——”

Subaru bu düşmanlığı sezdiği anda ellerinin ve bacaklarının hızla buz kesmeye başladığını hissetti.

Subaru: “————”

Kıpırdayamıyordu. Subaru, karşısında hissettiği o yoğun düşmanlık hissi yüzünden bilincini tamamen yitirdi. Gözleri fal taşı gibi açıldı, nefes almayı unuttu, dizleri acınası bir şekilde titriyordu. Ve sonra——

???: “——Ne… yapıyorsun…”

Atmosferi derinden sarsan varlık, rüzgâr gibi üzerlerine doğru süzüldü. Bu öylesine bir ses miydi yoksa biri yalnızca onlara mı sesleniyordu, Subaru bunu anlamak için umutsuzca geç kalmıştı. Dünyayla bağlantısını o kadar kesmişti ki karşısındaki varlık, yabancı bir vücut gibi sarsılmaz bir şekilde duruyordu.

Bir kadındı ama aynı zamanda değildi de. İnsan hatlarına sahipti ama bir insan değildi. Nefret uyandıran bir düşmandı.

???: “–Ne… yapıyorsun…”

Nefret uyandıran bu düşman rüzgârı, kendi sözlerini tekrarlıyordu.

Bu bir soru, bir tehdit, bir saldırı ve merhametti. İnanması zor olsa da aynı zamanda bir merhametti.

Çünkü isteseydi Subaru gibi birini çoktan ortadan kaldırabilirdi. Yine de bunun tek sebebi, yalnızca düşmanın merhameti olamazdı. Başka bir sebebi daha olabilir miydi?

Eğer merhamet ve acımanın dışında bir şey varsa o da Subaru’nun yaşamasına izin vermek olurdu.

Rem: “S-Sen…”

Subaru’nun sesi gitmişti. Demek ki bu Subaru’nun sesi değildi. Yanında duran Rem’in sesiydi. Subaru’nun elini canını yakacak kadar sıkı tutuyordu, bu da Subaru’nun uyanmasına sebep oldu. Acı, Subaru’nun gerçekliğe dönmesini sağladı. Aynı zamanda Rem’in de bilinci yerindeydi ve her şeyin farkındaydı.

Rem ve Subaru: “————”

İkisi de gözlerinin önündeki varlık karşısında şaşkına dönmüş ve ezilmiş hissediyorlardı. Rem, baskı altında hissederken çaresizce kaçmanın bir yolunu arayan tek kişiydi. Subaru’nun duyuları da ona aynen bunu yapması gerektiğini söylüyordu ancak ruhu tepki vermiyordu. Bu çağrıya karşılık verebilecek kadar güçlü bir ruhu yoktu. Karşısında böyle bir düşman varken bunu yapamazdı.

——Çünkü Subaru, düşmanlarından kaçan biri olarak karşısındaki düşmanla savaşmak gibi bir harekette bulunamazdı.

???: “——Geber.”

Dehşete düşmüştü.

Subaru bu sonuca vardığı anda aynı zamanda düşmanları son derece açık ve net bir şekilde hükmünü ifade etti. Hemen ardından artan baskı o kadar şiddetli hâle geldi ki resmen Subaru’nun derisini yakıyordu, düşmanlık hissi artık karşısındakini öldürme niyetine dönüşmüştü.

Rüzgâr esiyordu. Sanki mevsimlik gece rüzgârı ılık bir şekilde ve nazikçe tenini okşuyordu——

???: “——Buraya gel!!”

Bu ona kaçınılmaz bir şekilde bağlandığında, Rem Subaru’yu tutarak yana doğru sıçradı. İçinde bulundukları alansa bir anda dairesel bir şekilde kalan topraktan ayrıldı. Ayrılan alan, sanki bir canavarın çenesi tarafından ısırılıp atılmış gibi yarılmıştı.

Yarıkta kalmış olan hiçbir şey artık canlı değildi. Ve bu yüzden şüphesiz ki tüm yaşamın söndüğü o yarıkta kalan şey, gözlerinin önündeki kadının kendilerini öldürme niyetiydi.

Rem: “Aah——”

???: “Geber.”

Önlerinde duran kişinin hissettiği düşmanlık artık kaçınılmaz olduğundan Rem saldırmak ve kendilerini savunmak için büyü gücünü toplamaya başladı. Ancak rakibinin öldürme niyeti ani bir fırtına gibi hızlı ve güçlüydü. Rüzgârın çenesi Rem’e durmaksızın saldırıyordu, Rem’in tek yapabildiği bu saldırılardan kaçınmaya odaklanmaktı.

Rem: “Ku——”

Kimono, Rem’in başına bela olmuştu. Kıyafet, ayak bileklerine kadar uzanıyordu ve oldukça zarif görünüyordu ancak karşılığında Rem’in hareketlerini oldukça kısıtlıyordu. Saldırılardan kaçınmaya odaklanıyor olsa bile eninde sonunda bunu da yapamayacak hâle gelecekti. Durum gittikçe kötüleşiyordu.

???: “Geber, geber, geber, geber.”

Öldürücü niyeti, en kısa kelimeyi kullanarak en kısa tezahürat olarak tekrar tekrar fışkırıyor ve hiçbir çıkış yolu bırakmıyordu. Subaru’yu tutan Rem için üzerinden atlamak için çok uzundu. Ve başta yükseğe atlasa bile kolay hedef hâline geleceklerdi. Kalabalık bir yere kaçma seçeneğine gelince de kadınların insanları feda etmekte tereddüt edecek bir zihniyete sahip olup olmadıklarından pek emin değildi, bu yüzden bu en son seçenek olacaktı——

Rem: “————”

Rem çılgınca beynini zorluyor, kazanmalarını sağlayacak yollardan birini bulabilmek için elinden geleni yapıyor, yine de olduğu yerde saymaya devam ediyordu.

Subaru, Rem’in kenara sıçramasının etkisiyle savrulurken yine Rem tarafından kolları tutulduğu için hareket edemiyordu. Düşmanlık hissi bir öldürme niyetine dönüşüp düşman tarafından harekete geçirildiğinden beri cesurca davranmak için ihtiyaç duyduğu iradesini dahi kaybetmişti. Hareket etmesi ve aynı anda düşünmesi gerektiğini bilmesine rağmen.

???: “Geber.”

Kadın, yerinden bir milimetre bile kıpırdamadan ölüm naraları tekrarlamaya devam ediyordu.

???: “Geber.”

Rüzgârın çenesi gökyüzünü, yeri ve kasabayı yiyip bitiriyordu.

???: “Geber.”

Düşman Subaru’ya kıyasla o kadar güçlüydü ki kadının onla, kedinin fareyle oynadığı gibi oynadığını söylemek abartı bir ifade olmazdı.

Tüm bu durumu tersine çevirecek bir yol, bu umutsuz vaziyeti tersine çevirecek bir öneri, tüm o tehlikeyi bastıracak bir saldırı——

Subaru: “————”

Subaru’nun bütün bunları bulmak için daha fazla vakti yoktu ve kendine daha fazla zaman da yaratamazdı.

——Ölmek istemiyorum.

Zihni ve bedeni zincirlere vurulmuştu; Subaru’nun etrafını saran tek şey, güçlü bir laneti anımsatan bu düşünceydi.

Rem: “En azından… yapabilseydim…”

Rem, onları öldürmeye çalışan ve kontrol edilemeyen rüzgâra karşılık olarak zorlukla birkaç kelime söyleyebildi. Subaru, onun kesik kelimelerinin arasından ne söylemeye çalıştığını anlamıştı. “En azından—— Subaru’yu kurtarabilseydim.” demeye çalışıyordu.

Subaru: “————”

Subaru böyle bir şeyin olmasına asla izin vermezdi. Rem’in kimonosunu tutan ellerini uyarı niteliğinde biraz daha sıktı, eşinin bitirmeye çalıştığı cümleye katılmadığını göstermeye çalışıyordu. Geriye kalan tüm gücünü Rem’i daha sıkı tutabilmek için parmak uçlarında topladı; o anda Subaru, fiziksel olarak Rem’den kolayca koparılabilirdi ancak başkası tarafından sökülüp atılmasına izin vermeyeceği tek şeyin kalbi olduğunu söylemeye çalışıyordu.

Rem: “Ama…”

Rem, Subaru’nun anlaşılması zor hareketlerinden bu çıkarımı yapmıştı. Ancak Rem, durumun gerçekten de ne kadar berbat hâlde olduğunun farkındaydı, biri onları öldürmeye çalışırken kapana kısılmış hâlde bulunan Subaru’dan çok daha fazla farkındaydı hem de.

İkisi de çok fena köşeye sıkışmışlardı. Çok geçmeden rüzgârın çenesi Rem’in bacaklarını koparacak, bağırsaklarını yutacak ve tüm hayatını elinden alacaktı.

Tüm bunlar gerçekleşmeden önce tek dileği sevdiği adamın daha uzun yaşayabilmesiydi, yalnızca bir saniyeliğine daha fazla yaşayacak olsa bile——

???: “Geber——”

???: “——Öyle bir şey olmayacak. Bu kadarı da yeter artık.”

Rem’in aldığı karar eyleme dönüşemeden hemen önce, rüzgârın çenesinin çeliği ısırmasına benzer bir ses duyuldu.

Isırık saldırısı, o ana kadar parçalanmakta olan alanı değiştirdi. Tek bir darbeyle yetinmedi, ardı ardına gelen yüksek ve keskin ısırık saldırılarının sesi geceyi yarıp geçti.

Rem: “————”

Bu değişiklik, durmadan ölüm naraları atmaya devam eden kızın bile durmasına sebep olmuştu. Subaru’yu tutan Rem de duraksadı ve ne olduğunu anlamaya çalışarak gözlerini kırpıştırdı.

Görüş alanlarına giren kişi, kıyafetinin kenarları rüzgâr nedeniyle dalgalanan siyah bir kimono giymiş, uzun boylu bir adamdı. ——Ağzında kiserusuyla birlikte aralarında dikilen kişi, Halibel’di.

Rem: “Hali… bel…?”

Halibel: “Evet, benim, hepinizin tanıdığı Ha-san. Bu seferki çok yakındı, değil mi Su-san? Eğer zamanında gelmeseydim her şey için çok geç olurmuş gibi görünüyor. Rem-chan bile artık kararını vermiş gibiydi.”

Subaru: “Neden… buradasın…”

Halibel: “Ah, kafanda birçok soru işareti olduğunu biliyorum ama sana açıklama yapma işini şu anlık biraz ertelemem gerekecek. Yoksa…”

Subaru, Halibel’in nasıl aniden ortaya çıktığını kavrayamıyordu, ayrıca Subaru’nun titreyen sesi Halibel’in her zamankinden daha farklı davranmasına falan da sebep olmamıştı. Bu detay, onları rahatlatmaktan ziyade tehlikeli bir durumun içinde oldukları hissini daha da artırıyordu. Halibel, Subaru’nun aklından geçen düşünceleri umursamadan yavaşça kadına doğru döndü ve şöyle dedi:

Halibel: “Bu kızla savaşmak gerçekten zor olmalı.”

Halibel bunu söylerken sanki savaşacak havasında bile değilmiş gibi görünüyordu, aynı anda yavaş adımlarla düşmana doğru ilerlemeye başladı. Subaru, ilerlemeye başlayan Halibel’in arkasından “Bu yaptığın çok pervasızca.” demeye çalıştı.

Ancak——

Rem: “Bırakalım da bu işi Halibel-sama halletsin.”

Subaru: “Rem? Ama o… o kadın…”

Korkunç bir rakip, olağanüstü güce sahip bir varlık. Halibel böyle birisiyle dövüşmek üzereydi. Subaru, “En azından kaçabilmek için elimizden gelenin en iyisini yapmaya çalışmalıyız.” demeye çalışıyordu.

Rem: “——Övgü Dağıtan Halibel*.”

(Ç.N: Halibel’a “the Admirer” denmesinin sebebi, tanıştığı insanlara ve gördüğü şeyleri övmek konusunda oldukça cömert oluşudur.)

Subaru: “…Ne?”

Rem: “Kararagi Şehir Devleti’nin en güçlüsü olarak kabul edilen kişi—— Halibel-sama.”

Rem’in sessizce söylediği cümle Subaru’nun sesini kullanamayarak kaskatı kesilmesine neden oldu. Ardından, düşmanla arasındaki mesafeyi gittikçe kapatan Halibel’in sırtına bakarken nefesi kesildi.

Ziyafette kendine içki dolduran bu adam, şimdi yalnızca yürüyüş yapıyormuş gibi düşmana doğru ilerliyordu.

Subaru: “Bu…”

Halibel: “——‘İnanılmaz,’ değil mi? Böyle mi düşünüyorsun, Su-san? Ayrıca, iyi misin?”

Kadına yüz yüze gelen Halibel, Subaru’nun lafını ağzından aldıktan sonra kadınla fazlaca tanıdık bir sesle konuştu.

Halibel, arkasındaki Subaru ve Rem’i kenara çekip “Bu ikisine dokunmadan önce beni geçmelisin,” der gibi kadınla aralarına girdi fakat yüzünde en ufak bir savaşma coşkusu yoktu. Halibel, tıpkı apartmanda kestirdiği zamanlardaki gibi ilgisiz duruyordu.

Bu sırada düşmanları olan kadın da aynı tavrını sürdürüyordu. Hareketsiz durmaya devam eden kadın, Halibel’in varlığına hiçbir ilgi göstermeyerek hissettiği sınırsız düşmanlığı Subaru ve Rem’e yöneltmeye devam ediyordu.

Düşmanın yoluna çıkan her şey paramparça olacaktı, bu yüzden——

???: “Geber.”

Kadının gözle görülemeyen karşısındakileri öldürme niyeti rüzgâra dönüştü ve saldırısı, bulundukları alanı küre şekline soktu—— Isırık saldırısı Halibel’e yöneldi. Bu, savunmaları aşan ve hedefini amansızca yiyip bitiren ölümcül bir tehditti.

Bundan korunmanın tek bir yolu vardı, o da ısırık saldırısının kendine ulaşmasına izin vermemekti.

Halibel: “————”

Halibel elini kimonosunun içine soktu ve yıldırım hızıyla bir şey fırlattı. Sıradan bir insanın göremeyeceği kadar hızlı fırlatılan nesne, rüzgârla çarpıştı. Isırık saldırısı Halibel’in bağırsaklarını parçalayamadı, bambaşka bir yerde fırlatılan nesneyi ısırdı.

Halibel: “Göremiyor olsam da önemli değil. Burnum son derece etkilidir.”

???: “————”

Halibel: “Ah, alınma ama, tamam mı? Ben köpeklerin kurduyum, ırkımın lideriyim ve bu bizim önemli özelliklerimizden biri.”

Halibel, her yeni biriyle tanışması sırasında ortamı yumuşatmak için bir şeyler anlatıp dururdu. Bu sözlerinden sonra da kadın onu açıkça anlamamış olmasına rağmen başını yavaşça Halibel’e doğru çevirdi.

Kadın, Halibel’e delici bakışlarla baktı. Bakışlarını Subaru ve Rem dışında birine ilk kez çevirmişti.

Halibel: “Ah, demek sonunda olduğum tarafa bakabildin…”

???: “Geber.”

Halibel: “——İşte geliyor.”

Halibel, tekrar bir nesne fırlatarak ısırık saldırısının bir kez daha ıskalamasına neden oldu. Ancak kadın, öncelik verdiği karşısındakileri öldürme niyeti değişerek sahip olduğu ateş gücü bir anda Halibel’e odaklandı.

???: “Geber, geber, geber, geber.”

Halibel kollarını hızla hareket ettirerek vahşi bir şekilde kendisine gönderilen tüm ölümcül rüzgâr esintilerini tek seferde yok etti. İlk rüzgâr esintisini savuşturduktan sonra biraz ivme kazanarak “Pekâlâ,” dedi.

Halibel: “Anlaşılan ilgini çekebildim, şimdi sıra beklentilerini karşılamakta!”

???: “Geb——”

Halibel: “Hah. ——Söyle bakalım, hangi ben tarafından öldürülmek istersin?”

???: “————”

Halibel, üzerindeki zorisiyle birlikte sokağın ortasında birkaç adım atarak vücudunu sağa sola sertçe salladı. Anormal bir his ve bir bakıma büyüleyici bir ayak hareketi. Hemen ardından, Halibel’in vücudu garip bir şekilde sallandı——

Halibel: “Şimdi,”

Halibel: “Hangi beni tercih ederdin?”

Halibel: “Şu anda üzerine titreyecek türden biriyim.”

Halibel: “Ve şimdi de otoriter bir koca gibiyim.”

Subaru: “——Ne!?”

Bu inanılması zor olay karşısında şaşkınlıkla sesini yükselten kişi karşılarındaki kadın değil, arkada Halibel tarafından korunan Subaru’ydu.

Halibel’in dört farklı kişi olarak tüm o cümleleri oybirliğiyle söylediğini gördüğü için bunu yapması oldukça doğaldı.

Halibel: “Eğer bilmek istersen diye söylüyorum, gücüm dörde bölünmedi. Aslında aynı anda dört kişiyim ve gücüm dört katına çıktı.”

Halibel: “Anne ve babama kardeş istediğim için yalvarıp duruyordum, sonra bir baktım daha fazlasına sahip olmuşum.”

Halibel: “Üzgünüm, bu aslında bir yalandı.”

Halibel: “Bir gün aynada kendimi gördüm ve diğerlerinin de ortaya çıkmasını sağladım.”

Halibel: “Üzgünüm, bu da bir yalandı.”

Dört Halibel de kollarını kavuşturdular, kiserularını tüttürdüler ve alakasız şeyler hakkında çene çaldılar. Tüm bu olanlar bir kâbusa dalmak gibiydi ancak karşılarında dört farklı Halibel’in olması yalnızca bir yanılsama değildi.

Hepsi de gerçekten orada duruyor ve gerçek hissettiriyorlardı. Bu dört Halibel’le birlikte dövüş gücü de dört katına çıkmıştı.

Halibel: “————”

Karşısında, çoğalmayan ancak kendisini klonlayan Halibel’i görmek kadının gece boyunca ilk kez hareket etmeyi bırakmasına sebep oldu.

Artık 4 kişi olarak hareket edebilen Halibel’e karşı durmaksızın ısırık saldırıları göndermenin işe yarayıp yaramayacağı şüpheliydi. Görünmez saldırılarının savuşturulması ve ardından sert bir karşı darbe alabilecek olması ihtimali anında artış göstermişti.

Kadının bu tarz hesaplamaları kafasında tartabilecek mantık seviyesine sahip olup olmadığı bilinmese de——

???: “Geber.”

Halibel: “…Söyleyebildiğin tek şey bu mu senin? Görünüşe göre ailevi meselelerin oldukça karmaşık.”

Kadın dizlerini bükerek yanındaki binalardan birinin çatısına kolaylıkla atladı ve çıplak ayaklarıyla üzerinde yürüdüğü çatının çatlamasına sebebiyet verirken bakışları Halibel’le diğerlerinin üzerinde gezindi. Arkasına aldığı ayın görüntüsü ve gözlerindeki hiç azalma göstermeyen parıltılarla o kadar güzel görünüyordu ki insan aklının alabileceğinin çok ilerisinde bir varlıktı.

Olduğu yerde dört kişi olarak bulunan Halibel ve ayı arkasına almış siyahlar içindeki kadın birbirlerine dik dik baktılar. O an, sanki sonsuza dek sürecekmiş gibiydi ancak——

Subaru: “——Rem!?”

Bu sırada ne Halibel bir saldırıda bulunuyor ne de kadın geri çekiliyordu, ikisi de konumlarını bozmayarak bulundukları durumu tartıyorlardı. Subaru, orada yalnızca seyirci olarak bulunabiliyordu. Halibel, geriye dönerek Subaru’nun kollarında bitkin bir şekilde yatan Rem’e ve sesi titreyen Subaru’nun kendisine baktı.

Ortamdaki kaostan faydalanmak amacıyla kadın, gecenin karanlığına karışarak kaçmaya çalıştı——

Halibel: “Hey——”

Halibel’lerden üçü kadının kaçma girişimini görmezden gelmek taraftarı değildi.

Halibel’in atışları kadına üç farklı taraftan saldırdı ancak atışlardan ikisi düşmanın sağladığı rüzgâr esintileri tarafından geri püskürtüldü. Ancak üçüncü atış kavis çizerek rüzgârı yardı ve fırlatılan nesne, kunai, kadının ince sırtına saplanarak sırtını deldi.

???: “——”

Kadın yaralanışıyla eş zamanlı olarak dudaklarından hafif bir inilti döküldü ve kaçmaya çalışmaya devam etti.

Halibel: “————”

Halibel işitme duyusunu keskinleştirerek kaybolan kadının hareketlerini bir süre daha dikkatle dinlemeye devam etti, sonuçta gecenin karanlığından faydalanıp tekrar saldırması da ihtimaller dahilindeydi. Yine de düşünüldüğünde kadının, dezavantajlı bir durumda olduğunun bilincinde olarak geri çekildiği ortadaydı. Sonuç olarak Halibel tatmin olmuştu ve——

Halibel: “Şimdilik bir tanesi de onun hakkından gelmeye yeter sanırım. Neyse…”

Subaru: “Halibel! Hal-san! Rem…!”

Halibel, Subaru tarafından çaresizce çağırılırken sonunda hızla ikilinin yanına koştu. Aynı anda klonları da ortadan kayboldu ve sanki her şey bir illüzyonmuş gibi kendisi de normal hâline geri döndü.

Yine de az önce yaşanan o gizemli olay hakkında konuşacak vakitleri yoktu. Subaru, kollarında bitkin bir hâlde yatan Rem’e çaresizce seslenmeye devam etti.

Halibel: “O siyahlar içindeki kızın saldırısı Rem’e isabet etti mi?”

Subaru: “Her tarafını kontrol ettim ama vücudunun hiçbir yerinde yara yok! Yine de kollarıma yığılıp kaldı ve…”

Etraf kaos içindeydi ama Subaru’nun emin olduğu bir şey varsa o da Rem’in yara almadığıydı. Bir anda, aniden bayılmıştı. Kadın, Rem’e ne yaptıysa büyük ihtimalle yakındaki binalardan birinin çatısına kaçtıktan sonra yapmış olmalıydı çünkü kadının yaptığı atışlar ıskalamıştı ve tüm bunların sonunda Rem bir anda yere yığılmıştı. Ve bu da——

Halibel: “Belki de kadın tuhaf bir büyü falan yapmıştır… Gerçekten de ateşi var gibi duruyor. Gerçek gibi gelmiyor ama bir tür hastalıkla karşı karşıya olabiliriz.”

Subaru: “————”

Halibel: “Bakışların daha da gergin hissetmeme neden oluyor. Onu dairenize kadar taşıyacağım…”

Subaru: “H-Hayır, ben… Rem’i ben taşıyacağım! Onu tekrar evimize götüreceğim…”

Subaru, Rem’i kucağına almak üzere kollarını uzatan Halibel’in sözünü keserek geri çekilmesine sebep oldu, ardından bacaklarının titremesine engel olmaya çalışırken Rem’i kendisi kucağına aldı. Subaru, Rem’le birlikte ayağa kalkarken sözleri bir anlığına -Halibel’in kısık gözlerinden anladığı kadarıyla- bir şeyler üzerine düşünmesine sebep olmuştu.

Ardından Halibel, abartılı bir şekilde başını sallayarak hızlıca “Tamam,” dedi.

Halibel: “O zaman sen onu apartmana götür. Ben de bu sırada bir büyü kullanıcısı çağıracağım ve döndüğümde sizinle tekrar ikinizin odasında buluşacağız. Eve kalabalık ve aydınlık bir sokaktan dön.”

Subaru: “Pekâlâ, bu işi sana bırakıyorum!”

Subaru, kucağındaki Rem’le beraber Halibel’in dediklerine itiraz etmeden hızla koşmaya başladı. Oldukça çaresiz görünüyordu ve tüm zihni huzursuzlukla doluydu ama yine de yürüyebilecek gücü kendi buldu. Rem’i evlerine götürmeden önce gücünün tükenmesine izin veremezdi.

Halibel, Subaru ve Rem’in gidişini izlerken kiserusundan derin bir nefes çekti.

Halibel: “Her neyse…”

İçine çektiği dumanı üfleyerek gecenin bir vakti sokağa fırlayıp büyü kullanıcısı aramaya koyuldu.

3

——Hepsi benim suçum.

Subaru: “Hah… hahh…”

——Hepsi benim suçum. Hepsi benim suçum. Hepsi benim suçum. Hepsi benim suçum. Hepsi benim suçum.

Subaru: “——!”

——Hepsi benim suçum benim!!

Subaru: “Hahh!..”

Subaru; kocaman açılmış gözler, kıpkırmızı olmuş bir yüz ve zorlukla aldığı nefeslerle apartmana doğru tüm gücüyle koşmaya devam ediyordu.

Kollarında Rem’in ağırlığını hissedemiyordu. Koşarken kendini, kollarında herhangi birini taşıyan sıradan bir insandan farksız hissediyordu ama vücudu boyunca sanki magmaya dönüşmüşçesine akan kanın yakıcı sıcaklığı, Subaru’nun durmasına izin vermiyordu.

Subaru: “————”

Subaru olabildiğinde hızlı koşuyordu. Bu sırada kollarındaki sorununun ne olduğunu bilmediği Rem’in olabildiğince az sarsılmasını sağlamaya çalışsa da bunda çok başarılı olduğu söylenemezdi. Rem’in bu hızla koşan Subaru’nun kucağında rahat edebilmesi imkânsızdı. Buna rağmen, kucağında baygın hâlde yatan Rem hiçbir tepki göstermiyordu ve bu gereğinden çok daha korkutucuydu.

Büyü, hastalığı—— Halibel’in endişe ettiği ihtimaller Subaru’nun zihnini kaygı denen zincirlerle çevrelemişti.

Bir anda ortaya çıkan ve gecenin karanlığı kadar siyah kıyafetleri olan o kadın—— zorlukla kurtuldukları o düşmana duyduğu korku, tam şu anda, kafasından tamamıyla siliniyordu.

Düşmanca hedef alınmak, başkasının hissettiği o yoğun öldürme isteğine maruz kalmak—— bunların hepsi önemsiz meselelerdi.

Şu anda, kollarında bu fazlasıyla değer verdiği kıza ne olduğunu bilmediği anlarla kıyaslandığında——

Subaru: “——Kahretsin!”

Subaru, aynı zamanda hissettiği sabırsızlık hissiyle başa çıkmaya çalışırken eve dönebileceği en kısa yolu seçmedi, gidebileceği en kalabalık sokakları seçti. Sıradışı bir şekilde boş olan bu alandan iki sokağı daha arkasında bırakarak sonunda çıkabildiğinde önündeki sanki hiçbir şey olmamış gibi akıp giden gündelik hayata baktı ve gecenin bir vakti sokakta yürümekte olan herkesin kendisine baktığını hissetti.

Adamın teki kucağında baygın hâlde yatan bir kızla sokak boyunca koşuşturuyordu. Saçma sapan bir adalet duygusuna sahip, her şeye burnunu sokan birinin onu durdurmamış olması tam anlamıyla bir mucizeydi.

Gerçi böyle bir mucize dilemekle de uğraşmıyordu, şu anda tek bir dileği vardı.

Subaru: “Lütfen… Rem…”

Yalnızca Rem’in güvende olması için içtenlikle dua ediyordu.

Gözlerini açması, adını söylemesi ve ona gülümsemesi için dua ediyordu. Tek istediği şey bunlardı.

Eğer Subaru, az önce yaşanan olayda hiçbir işe yaramamış o kişi olmasaydı ve bir mucize gerçekleşmesi için yalvarabileceği bir yüzü olsaydı dileyeceği tek şey bu olurdu. Başka hiçbir şey olmazdı, yalnızca ve sadece bu olurdu.

Subaru: “————”

Subaru, içten içe çaresizce göklere dualar ederken nasıl başarabildiğinin kendi de farkında olmayarak kaldıkları apartmana geri dönmeyi başardı. Ayağıyla sürgülü kapıyı zorlayarak açıp Rem’i karanlık odada dikkatle yere yatırdı. Terden sırılsıklam olmuş yüzünü bile silmedi. Odanın ışığını yakarak aceleyle yere bir futon serdi ve Rem’i de onun üzerine taşıdı.

Subaru: “Rem… Rem… Cevap ver lütfen… Rem…”

Subaru adını seslenmesine rağmen acı içinde nefes almaya devam eden Rem’den hiçbir karşılık alamadı. Subaru, kederli bir bakışla Rem’in kimonosunun kuşağını nazikçe gevşeterek kollarını çıkardı. Ödünç aldığı kimono üzerinde mahvolmuştu ve saçındaki tokayı da düşürmüş gibi görünüyordu.

Sanki bu gece gördüğü o özenle giyinip kuşanmış, yüzünde muhteşem bir gülümseme taşıyan Rem bir rüyadan ibaretti.

Subaru: “Rem… Lütfen…”

Subaru, bir kovaya su doldurarak yanına aldıktan sonra Rem’in alnını ve ensesini ıslattığı bezle sildi. Eli Rem’in alnına değdiğinde kızın ateşi olduğunu hissedebildi ancak bunun hafif bir ateş mi yoksa gerçekten yüksek bir ateş mi olduğunu ayırt edemiyordu. Şu anda Subaru’nun kendisi de kaygı ve tedirginliğinin dinmediği bir durumdaydı, bu yüzden kendi vücut ısısının da normal olduğunu söyleyemezdi.

Şu anda, Halibel’in bir an önce bir büyü kullanıcısı bulup getirmesini beklemekten başka seçeneği yoktu. Subaru’nun burada bile yapabileceği hiçbir şey yoktu.

Subaru: “Rem…”

Subaru, futonun üzerinde uzanan Rem’in elini tutarak ince parmaklarına dokundu ve pozisyonunu bozmadan dua etmeye devam etti.

Lütfen bir şey olmasın. Lütfen uyansın, yalvarırım. Keşke sağ salim uyanıp hiçbir şey olmamış gibi tekrar bana gülümseyebilse, sonra da dudaklarından adımın döküldüğünü duyabilsem——

Subaru: “————”

Duasının ne kadar sürdüğünü kim bilebilirdi ki? Subaru, arkasından ses geldiğini duyduğunda uzun zamandır bir trans hâlinin içindeydi. Arkasından gelen ses bir kapı açılma sesiydi. Şüphesiz Halibel sonunda bir büyü kullanıcısıyla gelebilmişti.

İçten içe böyle olmasını umut eden Subaru arkasını dönerek “Rem’in durumuna bir bak.” demeye çalıştı——

???: “——Ha? Bu zavallı bakış da neyin nesi? Bakmaya dayanamıyorum.”

Karşısındaki, kollarını kavuşturarak yan kapıya yaslanmış hâlde duran kadın bunu oldukça aşağılayıcı bir tonla söylemişti. Bu, Subaru’nun tüm düşüncelerinin bir anlığına donmasına neden oldu.

Karşısındaki kişi kimono giymiş bir kadındı. Oldukça temiz, bembeyaz bir elbise giyiyordu. Beyaz kimonosu, sağ tarafı sol tarafın üzerine gelecek şekilde giyilmişti ve bu durum bir defin elbisesi gibi görünmesine sebep oluyordu ancak elbisesinin hakaması* uyluklarının ortasına kadar kısaltılmıştı ve uzun, ince bacaklarıyla beyaz teninde “ölümün” gölgesine dair hiçbir iz yoktu.

(Ç.N: Hakama, Japonya’da giyilen gelenekler bir alt giysisidir.)

Kısa, süt beyazı saçlarının uç kısımları düzensiz ve dağınık bir kesimle şekillendirilmişti. Keskin badem gözleri koyu çivit mavisi rengindeydi. İnsanı kışkırtacak tarzda yüz hatlarına sahip olmasına rağmen aynı zamanda tuhaf bir şekilde güzel de bir yüze sahipti.

Bu, incelikle yapılmadığı ve simetrik olmadığı için ortaya çıkmış bir güzellikti. Bu yüz, âdeta vahşi hayvanların güzel olduğunu düşündükleri her şeyi bir araya getirmesinin sonucu olarak tesadüfen oluşmuş güzel bir yüz gibiydi; güzellik konusunda en ufak bir titizlik bile gösterilmeden yalnızca doğal anlamda güzel şeylerden oluşmuş sıra dışı bir sanat eseriydi.

Herkesin nefesini kesebilecek ve gerçeklik duygusunu kaybetmesine bile neden olabilecek kadar sıra dışı, güzel bir yüz. Subaru buna kendi gözleriyle canlı olarak şahit oluyordu ancak olduğu yerde kaskatı kesilmesinin sebebi kadının güzelliği falan değildi. Subaru, şu anda karşısında olan kadının yüzünü belli belirsiz de olsa hatırlıyordu ve zihninde yer edinen o anlar oldukça yakın bir zamanda yaşanmıştı——

???: “Hey? Şu anda seninle konuşuyorum. Beni duyuyor musun sen?”

Subaru: “S-sen…”

???: “Ah. En azından konuşmayı biliyormuşsun. Böyle davranmayı kesebilir misin? Biri beni görmezden geldiğinde sinirlerim bozuluyor. Çünkü yani, bilirsin…”

Subaru’nun titrek sesini duyduktan sonra kadının gözleri kocaman açıldı ve ellerini göğsünün üzerinde birleştirdi. Ardından yüzünde hafif bir gülümseme belirdi; avını bulan bir yırtıcının sahip olacağı o kana susamış gülümsemesiyle birlikte konuştu.

???: “——Eğer ben seni öldüremeden ölürsen bu Shinigami ismine leke sürer.”

Subaru: “——”

Kadının ikinci saldırısı—— Daha doğrusu ölüm naraları atmaya devam eden kadının ikinci saldırısı, Subaru’nun dürtüsel bir şekilde hareket etmesine neden oldu.

Subaru, Rem’in yastığının yanındaki su dolu kovayı kapıp olabildiğince sert bir şekilde karşısındaki kadına fırlattı. Ona zarar verebileceğini falan düşündüğü yoktu, yalnızca kontrol altında tutması gerekiyordu. Bu esnada kadın, hoşnutsuz bir bakışla kendisine fırlatılan kovadan da etrafa sıçrayan içindeki sudan da ustalıkla kaçmıştı.

Subaru: “Aaahhh!——”

Tam o anda Subaru, kadını belinden yakalayabilmek için alçak bir pozisyondan ona doğru atıldı. Eğer kadını yere düşürerek üstüne çıkabilirse bir şansı olabilirdi. Kafasını tüm gücüyle ezecekti, bunu kesinlikle ama kesinlikle yapacaktı. Şu anda içini kaplayan o öfke ve enerjiyle bunu kolaylıkla yapmaya hazırdı——

???: “——Fazlasıyla tatlı olduğumun farkındayım ama yine de bana sarılmasan olmaz mı?”

Subaru: “Hah!?——”

Kadın, Subaru’nun bu saldırısını zorlanmadan engelledi. Kolayca geri çekilerek Subaru’nun öne doğru eğilmiş hâlinden faydalanıp sağ koluyla başının arkasını kavradı ve suratını kaba kuvvetle birlikte hızla yere bastırdı. Subaru’nun burnu ahşap zemine çarptı, gözlerinin önünde kıvılcımlar uçuşuyordu. Yüzü öyle bir kaba kuvvetle eziliyordu ki bunu yapan şeyin kadının sahip olduğu o ince kollar olduğuna inanamazdınız.

Subaru, dişlerini gıcırdatarak suratı hâlâ zemine bastırılıyorken vücudunun alt yarısını bir shachihoko* gibi büktü. Pek de mükemmel olmayan bir şekilde topuğuyla kadının kafasına saldırdı ancak kadın boştaki eliyle sinir olmuş bir hâlde Subaru’nun saldırısını savuşturdu. Ancak, Subaru’nun düşündüğü oydu ki, kadını kısacık bir süreliğine oyalayabilse dahi bu yeterliydi. Vücudunu bükerek zorlukla kadının elini boynundan çekti ve ayağa fırladı.

(Ç.N: Japon folklorunda kafası kaplan, bedeni sazan balığı şeklinde olan bir hayvan.)

???: “İğrenç, kan ter içinde kalmışsın!”

Subaru: “Sanki çok da umrumda!!”

Subaru sağ elini sallayarak kaşlarını çatmış bir hâlde kendisine bakan kadına bir kez daha saldırdı. Odağı her seferinde kadının vücudunun alt yarısına doğruydu. En azından ikisinin de ayakta durma tekniklerinde* belirgin bir fark yoktu. Kısa bir süreliğine de olsa kadını zorla apartmandan dışarı sürükleyerek Rem’i tehlikeden uzak tutabilirdi. Bu gerçekten kısa bir süre olsa da.

(Ç.N: Ayakta duruş pozisyonundan yapılan judo teknikleri.)

Subaru: “——Hyaaah!”

Ruhsal gücü karşısındaki düşmanınkinden daha üstündü, kadın daha kollarıyla saldırısını engelleyemeden önce Subaru kadını belinden yakalamayı başarabildi. İncecik belini zorla tuttu, düşmanı sertçe kapıya doğru fırlattı ve kadın apartmandan dışarı yuvarlanıverdi. Subaru, üstünlük sağlayabilmek için hızla kadının üstüne çıkmaya çalıştı ancak——

???: “Bu kadar küstah olma!”

Kadın sırtüstü yere düşmeden önce diziyle, kendisine sıkıca tutunmuş Subaru’nun göğsüne vurdu. Kadının uzun ve güzel bacaklarının yaptığı darbe Subaru’nun vücuduna, bağırsakları oyuluyormuşçasına bir acı vermişti. Subaru darbe nedeniyle nefes alamıyordu, aynı anda vücudundaki tüm kemikleri de çatırdıyordu. Kollarıyla kadını tutmaya çalışmasına rağmen sahip olduğu vücut yapısı buna izin vermiyordu.

Aralarındaki çatışma sonucunda yere düşen kişi Subaru oldu. Olduğu yerde debelenerek hızla kalkmaya çalıştı ama kadın çıplak ayaklarını Subaru’nun kafasına yaslayıp iterek olduğu yerde kalmasını sağladı.

Subaru: “G-Git…”

???: “Kalkmaya çalışma, olduğun yerde kal. Bulunduğumuz yerin havasını kirleteceksin, üzerindeki ter uçacak şimdi.”

Subaru kollarını kaldırıp kadının ince ayak bileklerini kavrayarak tutuşunu güçlendirdi. Ancak bu hareketi kadını olduğu yerden bir santim bile kıpırdatamadı. Kadın hâlâ direniyor oluşuna homurdanarak bir kez daha, kolayca kaldırdığı ayağını Subaru’nun suratına indirdi. Defalarca kez burnunu ezdi. İki kez, üç kez——

Subaru: “Uff…”

???: “Bir sapık gibi bana dokunup durmayı kes. Buraya seninle uğraşmaya gelmedim. Şimdi beni dinle ve güzel bir uyku çek.”

Kadın bu sözleri söyledikten hemen sonra dediğini gerçekleştirmek için suratına bir kez daha sertçe bastı, bununla birlikte Subaru da sessizleşmişti. Karşısındakinin bitkin düştüğünü ve çevresinin kan gölüne döndüğünü gören kadın da tatmin olmuş bir ifadeyle arkasını döndü, tekrar apartmana doğru yürümeye başladı.

Amacının Subaru’yla uğraşmak olmadığını söylemişti. Yani kadının derdi aslında Subaru değil——

Subaru: “——Ne yapmaya çalışıyorsun?”

???: “————”

Subaru, ezilmiş burnundan akan kanla her tarafı kan gölüne çevirir hâlde olmasına rağmen tekrar kadının bacaklarına yapıştı. Kir ve kan, kadının beyaz tenini kirletiyordu, bu da bakışlarının mümkünmüş gibi daha da sertleşmesine sebep oldu.

???: “Ellerini üzerimden çek.”

Kadının talebi oldukça net ve açıktı. Bu sırada Subaru’nun nefes alışverişleri gittikçe daha kesik kesik bir hâl alıyordu, kadına cevap vermek için dudaklarından birkaç kelime çıkarabilecek kadar bile gücü kalmamıştı.

Azmini anlaması için zaten tek koluyla tutunduğu kadının ayak bileğine diğer kolunu da sardı.

???: “Beni dinle…”

Kadın saçlarını düzelterek kendisini sıkıca tutan Subaru’ya şaşkınlık içinde baktı. Sıkılmış bir edayla iç çekerek burnundan kanlar akan, yüzü pislik içinde kendisine bakmaya devam eden Subaru’nun suratına diz attı.

???: “Sana ellerini üzerimden çekmeni söyledim ve bir kere daha tekrar etmeyeceğim.”

Kadının indirdiği şiddetli darbe, Subaru’nun kafatasının içindeki beyninin dahi sarsılmasına sebep olmuştu. Öyle ki yaşadığı bu beyin sarsıntısı Subaru’nun bilincini kaybediyormuş gibi hissetmesiyle sonuçlandı. Bu sırada genzinden gelen kanın kadının elbisesine bulaştığını görebilmişti,

Subaru tekrar yere yığıldı ancak kadının gitmesine izin vermedi. Tüm gücüyle bacaklarına sarılmaya devam ediyordu ve ne olursa olsun, yine de gitmesine izin vermeyecekti.

???: “Ölümün ellerimden olacak.”

Subaru: “Haa…”

Subaru, başını onaylamaz bir şekilde salladı. Acı… Yaşadığı acı öylesine alışılmadıktı ki tüm vücudunu baştan aşağı rahatsız ediyor; acımasına, yanmasına, kaşınmasına sebep oluyordu. Tüm bunlardan en çok kafası etkilenmişti. Ezilmiş yüzü, tekmelenmiş vücudu, diz atılmış alt çenesi; karşısındakinin inanılmaz gücü karşısında birden fazla darbe almış tüm vücudu büyük bir acı ve çaresizlik yaşıyordu.

Tehlike çanları olabildiğince yüksek sesle çalarken Subaru’ya ölümün yakın olduğunu hissettiren o korku, ellerinin ve ayaklarının buz kesmesine sebep olmuştu. Görüşü kan  ve gözyaşları yüzünden bulanıklaşmışken titremesi gittikçe kötüleşiyordu.

Ölüm resmen gözlerinin önünde duruyordu. Subaru’nun bacaklarına sarıldığı kadın, ölümün ete kemiğe bürünmüş hâliydi. Bu kadın bir Shinigami’ydi.

Ölüm korkutucu ve dehşet verici bir olguydu. Subaru, bu dünyada ölümden korktuğu kadar başka hiçbir şeyden korkmuyordu.

Eğer ölmek istemiyor, kaçıp kurtulmak istiyorsa kadının dediklerine uyup af dilemek yapabileceği en doğru hareket olurdu. Ancak artık bunu da yapamazdı çünkü kadın yapabilmesi için ona olanak tanımıyordu.

???: “——Beni durduramazsın. Ne yaparsan yap elinden hiçbir iş gelmeyen eziğin tekisin.”

Subaru’nun direnişi hiçbir anlam ifade etmiyordu, tutuşuna rağmen kadın tekrar yürümeye başladı. Subaru’yu üzerinden atmakla dahi uğraşmayarak beraberinde sürükleyip apartmana girdi. Sanki Subaru’ya “Karınca kadar bile etmezsin.” der gibiydi. Merdivenlerden yukarı çıktı, eve girerek tatami matına basıp Rem’e doğru yöneldi.

Subaru: “Ahh——”

Subaru, tatami matını ısırarak onu durdurmaya çalıştı ve tatami matının kopmasına neden oldu. Bacaklarını bir kolona uzatarak kadının dizine asıldı, onu zorla geri çekmeye çalışıyordu. Yerlerde sürüklenerek tatami matını çizerken bile direnmeye devam etti. Ne olursa olsun direndi.

???: “Ne zaman pes edeceğini bilmiyorsun, değil mi? Zavallı şey. Hiçbir işe yaramadığın hâlde debelenip durmaktan utanmıyor musun?”

Subaru: “Oooo! Oooo!!”

???: “Çok çirkinsin! Çok, çok, çok çirkinsin! İnanılmaz derecede aşağılık ve zavallısın! Aptal mısın sen!?”

Kadının ettiği küfürlere rağmen Subaru inatla âdeta inatçı bir çocuk gibi başını olumsuz anlamda sallamaya devam etti. Her yerinden kanlar aksa da tüm dişlerini kaybetse de tüm uzuvları kopacak olsa bile yine de kadını durdurmak için her şeyi yapmaya hazırdı. Subaru’nun bu inatçılığı kadının bir türlü aklına yatmıyordu, bu yüzden dilini sinirli bir şekilde şaklatarak——

???: “Buraya intikam almak için geldim ama yine de bir türlü içime sinmiyor! Sadece…”

Kadın güzel yüzünü buruşturarak Subaru ile birlikte futona doğru ilerledi. Futonun üzerinde uyumakta olan Rem’e bakıp avucunu ona doğru çevirdi.

Eğer avcu Rem’e kadar ulaşabilirse kızın uykusu istenmeyen bir şekilde sona erecekti. Bu yüzden Subaru ona acı içinde seslendi—— Hemen ardından kadın hareket etmeyi kesti.

???: “——Ha?”

Elini Rem’e doğru uzatan kadının ağzı sonuna kadar açılmıştı. Sonrasında kaşlarını çatarak acı içinde nefes alıp veren Rem’e uzun uzun baktı, kızı baştan aşağı yavaşça süzdü. Subaru, bu bakışın ne anlama geldiğini anlamlandıramayarak kanlı tükürüğünü yuttu.

Subaru: “Sen… ne…”

???: “Ahhh! Kahretsin! Ciddi misin sen!? Böyle bir şey olmayacak! Bunu yapamam!”

Kadın aniden parlayarak tekrar dilini şaklattı ve tatami matına bir tekme geçirdi. Sonrasında, garip davranışları yüzünden gözlerinin fal taşı gibi açılmasına sebep olduğu Subaru’yu odanın köşesine doğru fırlattı.

Subaru: “Kahretsin…”

Subaru’nun yaptığı dikkatsizlikten anında pişman oldu çünkü dikkatsizliği yüzünden karşısındaki kadın serbest kalmıştı. Tatami matının üstüne düşer düşmez tekrardan hızla ayağa kalkıp kadını yakalamaya çalıştı. Ancak kadın çıplak ayaklarıyla yüzüne saldırmakta gecikmedi.

Subaru: “Ga…”

???: “Sakin ol biraz. Cidden, ne kadar gürültülü bir adammışsın böyle.”

Kadın, attığı tekmenin etkisiyle bağırışı kesilen ve tatami matının üzerine yığılan Subaru’ya şaşkınca baktı. Ardından, kendi güzel ve biçimli olan burnunu işaret ederek konuşmaya devam etti.

???: “Aldığın tüm o darbelerden sonra yüzün gerçekten çok çirkin gözüküyor. Düzeltilebilir mi acaba?”

Subaru: “————”

???: “İnsan olmak gerçekten de berbat bir şey olmalı. Düşünsene, yaralanıyorsun ve izi hep orada kalıyor.”

Kadın bunları söyledikten hemen sonra Subaru ve Rem’e ters ters bakmaya başladı. Subaru, kadının bakışlarından çok da huzurlu bir ruh hâlinde olmadığını anlayabiliyordu. Bu yüzden ayağa kalkması ve kadını zapt etmesi gerekiyordu. Ancak bedeni Subaru’yu dinlemedi——

???: “Demek zaman doldu? Sanırım artık gitmem gerekiyor.”

Subaru: “————”

Aynı anda söylediği şeyleri dinlerken ve kadının kendisini geride bırakışını izlerken Subaru, hissettiği o çaresizlik hissini üzerinden atamıyordu. Kadın artık Subaru ve Rem’e değil, evin kapısı açık olan girişine bakıyordu. Kapıya doğru yöneldi—— tıpkı söylediği gibi, Subaru ve Rem’e hiçbir şey yapmadan.

Subaru: “Bekl…”

???: “Yattığın yerde titreyip seğirirken bu kadar şanssız ve güçsüz olduğun için söylenip durmayı da unutma.”

Subaru kadını durdurmak amacıyla söylemek istediği kelimeleri bir araya getiremedi, kadının sert bir tavırla sarf ettiği son sözlerinin ne anlama gelebileceği hakkında hiçbir fikri yoktu.

Subaru sessiz kaldı, burnundan akan kan altındaki hasırı kana bularken elinden gelen tek şey kadının gidişini izlemekti. Sonrasında, odada bir süreliğine sadece Subaru ve acı içinde nefesler alıp veren Rem kalmıştı——

Halibel: “——Su-san? İyi misiniz? Neler oldu burada!?”

Halibel, ikilinin atlattığı tüm o kaotik duruma oldukça geç kalmıştı. Telaşla kendisine doğru koşan o tanıdık köpek surat tarafından çağrılınca Subaru, olabildiğince kanla tıkanmış burnundan ve ağzından derin bir nefes alarak şöyle dedi:

Subaru: “…Rem’le… ilgilen….”

Subaru’nun son kelimeleri karşısındaki kurt adama bakarken dudaklarından dökülüverdi, en sonunda ise bilincini kaybederek karanlığın içinde kayboldu.

4

???: “Tedavin şimdilik bitti. Şu anda yapman gereken tek şey bol bol dinlenmek.”

Yaşlı şifa büyüsü kullanıcısı Subaru’ya yapması gerekeni söyledikten sonra yüzünde kalan son kan izlerini de sildi. Yaşlı büyü kullanıcısı, çatışma sonrası resmen yarı ölü bir hale gelmiş olan Subaru’yu muayene ettikten sonra tedavisini hızla bitirdi.

Tedavi sayesinde vücudunun her bir bölgesini sarmış olan yaraları artık yalnızca ciddi vücut morluklarına dönüşmüştü, aynı zamanda hafiflemiş burun ağrısı da görmezden gelebileceği bir seviyedeydi. Subaru, en azından ayakta durmakta ya da yürümekte zorlanmayacağı bir hâle gelebilmeyi başarmıştı.

Halibel: “Su-san, nasılsın? İyi misin yoksa kendini ölecek gibi mi hissediyorsun?”

Subaru: “Çenemi sıktığımda sanki tüm vücudum eklem kilitlenmesine girmiş gibi bir acı hissediyorum ama her şeye rağmen hayattayım. Teşekkür ederim… Her şey için teşekkür ederim ama…”

Halibel: “Bekle biraz. Önceliğinin her zaman Rem-chan olduğunun farkındayım ancak kendi durumunu bu kadar kolay bir şekilde arka plana atamazsın.”

Halibel, Subaru’nun ağzında gevelediği son cümlesini bitirmesine izin vermeden omuzlarını silkerek kendi fikrini ortaya attı.

Halibel ikilinin yaşadığı apartmana döndüğünde gördüğü ilk kişi, odanın ortasındaki tatami matını kana bulamış hâlde son bir istek mırıldanarak yerde bayılıp kalan Subaru’ydu. Rem bir futonun üzerinde uyuyordu ve eğer kimin daha acil bir durumda olduğu tartışılacak olsaydı ne yazık ki böyle bir durumda Subaru’nun kazanma şansı dahi olmazdı. Yine de içten içe, Subaru’nun önceliği her zaman Rem’di——

Halibel: “Şunu kesinlikle söyleyebilirim ki Rem-chan her istediğini yapamaz. Ancak bilmelisin ki bu senin için de geçerli. Usta ile birlikte vardığımız en adil karar buydu. Bana borçlandın, değil mi? Bunu göz önünde bulundurursak bana kızmamalısın.”

Subaru: “Sana borçlandım…”

Görevlisi olduğu apartmanda yaşamalarına izin verdiği ve az önce hayatını kurtardığı için—— Halibel’e giderek daha da fazla borçlanıyordu. Üstelik, onu endişelendirmeyi borcunu ödemek olarak görecek kadar da utanmaz değildi.

Subaru: “Pekâlâ. Ama tüm bunları bir kenara bırakırsak Usta, lütfen Rem’e gözünüz gibi bakın.”

???: “Bu işi bana bırakın. Bana yalnızca ayak bağı oluyorsunuz, gidip ön tarafa geçin.”

Yaşlı büyü kullanıcısı ikiliyi başından savarak saygıyla başını eğen Subaru’ya el salladı. Büyücünün söylediklerine kulak veren Subaru ve Halibel, apartmanın ön tarafına ilerlemeye başladılar. Ön tarafa ilerledikleri sırada Halibel, uzun kollarını uzatarak vücut ağrılarından dolayı neredeyse dengesini kaybetmek üzere olan Subaru’nun düşmesine engel oldu.

Halibel: “Hop! Daha dikkatli olmalısın Su-san. Daha yeni yeni kendine gelmeye başladın.”

Subaru: “Sen de hemen telaşlanıyorsun… Ama az önce gerçekten hayatımı kurtardın.”

Halibel: “Dürüst olmak gerekirse Su-san… Bu tamamen yanlış. Bana karşı minnettar hissediyor olmanız canımı sıkıyor. Sonuçta, kadının apartmana saldırabileceğini tahmin edemedim.”

İkili, apartmanın önüne yerleştirilmiş bir bankta yan yana oturuyorlardı. Halibel az önceki cümlelerini söylerken kiserusunu yakmış, içine çektiği duman karanlık gökyüzünde yayılmaya başlamıştı.

Halibel: “Peş peşe saldırmasını beklemiyordum. En azından birkaç gün boyunca saldırmayacağını düşünmüştüm.”

Subaru: “Tahminin çok fena ıskaladı. On ya da yirmi dakika içinde kadınla tekrar karşılaştık.”

Halibel: “Seni odada kanlar içinde gördüğümde şok geçirdim. Aklımdan geçirdiğim tek şey, ‘Su-san’ı tek başına eve geri göndererek hata yaptım. Bir dahaki sefere aynı hatayı tekrarlamamalıyım.’ düşüncesiydi.”

Subaru: “Böyle bir şey bir daha başıma gelmeyecek.”

Halibel: “Sonrasında tam düşmana saldıracaktım ki sen konuştun. Bir anlığına da olsa kalbinin atmayı bıraktığını ve öldüğünü düşündüm.”

Subaru: “…Doğru ya, gerçekten de berbat hâldeydim.”

Halibel: “————”

Halibel gökyüzüne bakmayı bırakarak bakışlarını Subaru’nun yan profiline çevirdi. Aralarında kısa bir sohbet dönüyordu ama Subaru’nun aklının başka yerde olduğu belliydi. Şu anda Halibel’le yaptığı konuşmaya değil, tam arkalarındaki odada muayene edilen Rem’in nasıl olduğuna odaklanmıştı.

En azından kendi bedeni için yaşlı büyü kullanıcısının vücuttaki yaraları iyileştirme becerisine yeterince güveniyordu. Ancak Rem’in vücudunda herhangi bir yara yoktu. Bu içsel bir hastalıktı ya da belki de——

Halibel: “Rem’i üstünkörü incelemiş olmama rağmen yine de bunun bir tür büyü olduğunu düşünmüyorum. Yani merak etme, bunu kara büyü değil de farklı bir şey olarak düşünebilirsin. İçin rahat olsun.”

Subaru: “Nasıl bu kadar emin olabiliyorsun?”

Halibel: “Çünkü kara büyü uzmanıyım. Bu konuda yetkili biri olduğuma göre sözlerime güvenebilirsin.”

Subaru: “Kara büyü uzmanı mı?.. Bu bilginin sohbetimiz arasında kaynamasına izin vermeyeceğim.”

Halibel: “Bu geçmişten kalan uzun bir hikâye. Şimdilik, endişelenmemiz gereken şeyler listesinden bir maddeyi daha silmişiz gibi düşünebilirsin.”

Kendi çapında oldukça şaşırtıcı bir bilgi öğrenmiş olmasına rağmen Subaru, Halibel’in dediklerine itiraz etmedi. Halibel’in kara büyüde uzman olması, normal bir zamanda üzerinde durulması gereken bir konu olurdu ancak Subaru şu anda bu konu hakkında endişelenmiyordu çünkü aklı Rem’deydi.

Halibel’in de dediği gibi, Rem’in hayatını tehdit eden olasılıklardan birini daha elemişlerdi. Hâlâ tamamen rahatlamış hissetmiyordu ama en azından içinin biraz daha ferahladığı söylenebilirdi.

Ve böylece, Halibel’in üflediği duman karanlık gökyüzüne karışıp kaybolana kadar bir süre daha beklediler——

???: “——Sabırla beklediğiniz için teşekkür ederim.”

Subaru: “Usta! Rem, Rem nasıl!?”

???: “Saat çok geç ve içeride uyuyan bir kız var, o yüzden biraz sessiz olun. ——Seninle biraz konuşmam gerekiyor, gel benimle.”

Yaşlı büyü kullanıcısı kapıdan kafasını uzatarak parmağıyla Subaru’ya içeri gelmesi için işaret verdi. Hissettiği sabırsızlık ve her nasılsa biraz da tedirginlik yaratan bu atmosfer Subaru’nun nefesini tutmasına neden olurken yavaşça büyücüyü takip edip odaya geri döndü. Oda, kadınla yaşadıkları o kaotik çatışmadan dolayı hâlâ dağınıktı. Sadece Rem’in uyuduğu futon güzelce düzeltilmişti ve bu, yaşlı büyü kullanıcısının kendi çapında düşünceli birisi olduğu izlenimini veriyordu.

???: “Bana bak, orada ayakta dikilmeye devam eden aptal, kiserunu söndür artık. Kıza zarar vereceksin.”

Halibel: “Sen genelde gereksiz gördüğün şeyleri dillendirmekle uğraşmazsın… Pekâlâ, tamam, anladım.”

Halibel, kendisine sert bakışlar atan yaşlı büyü kullanıcısının dediklerini dinleyerek kiserusunu söndürdü. Bu sırada, Halibel yavaşça girişin dibine otururken Subaru da kendini bir anda Rem’in yatağının yanında bulmuştu. Subaru’nun karşısında oturan yaşlı büyü kullanıcısı, “Pekâlâ,” diyerek boğuk bir sesle konuşmaya başladı.

???: “O zaman ilk olarak iyi haberle başlayalım. Bu kızın baygın olmasının sebebi yaralı olması ya da herhangi bir hastalığı olması değil ve yanılmıyorsam arkandaki aptaldan bunun bir tür lanetle alakası olmadığını da öğrenmişsindir.”

Subaru: “…Evet, öğrendim.”

???: “Kısacası bu, onda hiçbir sorun olmadığı anlamına geliyor.”

Subaru: “Ha? Nasıl yani…”

Yaşlı büyü kullanıcısının söyledikleri Subaru’nun gözlerinin fal taşı gibi açılmasına neden oldu çünkü yaşlı adamın ne demeye çalıştığına anlam veremiyordu.

Adam bir sorun olmadığını söylüyordu ama Rem gözlerinin önünde yere yığılmıştı. Acılar içinde nefes alıp veriyordu ve bunların hepsi doğruydu, Subaru gözleriyle görmüştü. Şimdiyse, belki de tedavi sayesinde, nefes alış verişleri sakindi.

Subaru: “Usta, Rem gözlerimin önünde yere yığıldı. Acılar içinde kıvranıyordu. Onu daha dikkatli bir şekilde tekrar muayene etmelisiniz!”

???: “Sen de arkanda oturan adam gibi aptalın tekisin. Hemen bir sonuca varmaya çalışıyorsun. Konuşmam henüz bitmedi.”

Halibel: “İnsanlara aptal demene gerek yok…”

???: “Sen karışma, aptal. Benim şu anda önümdeki aptala başka bir şey daha söylemem lazım. Az önce söylediklerim iyi haberdi… Şimdi sana daha da iyi olan haberi vereceğim.”

Subaru: “Daha iyi bir haber mi?”

Rem’de herhangi bir sorun yoktu, bu durumda adam daha ne kadar iyi bir haber verebilirdi ki? Subaru, büyücünün bir sonraki sözlerinin netlik sağlayacağını umut ederek sessiz kalmaya karar verdi.

Sonrasında, kısa bir sessizliğin ardından yaşlı büyü kullanıcısı, ağzından çıkacak kelimeleri dört gözle bekleyen Subaru’yla konuşmaya devam etti.

???: “——Omedetaya.”

Subaru: “Ha?”

Subaru, büyü kullanıcısının söylediği kelime karşısında afallayarak iç çekti.

——Subaru, “Omedetaya” kelimesini tam olarak anlayamamıştı. Bir kişinin adından mı bahsediyordu? Ya da bir mekânın adı mıydı? Hangisi olursa olsun, Subaru’nun daha önce duymadığı özel bir isme benziyordu. Ne anlama geliyor olabilirdi ki?

Subaru: “Yani, demeye çalıştığın… Rem, ‘Omedetaya’ sayesinde mi kurtulabildi?”

???: “Hey, zampara. Burada senden bile daha aptal birisi olabilir.”

Yaşlı büyü kullanıcısı, Subaru gergin bir ifadeyle kendisini sorgularken yüzündeki şaşkın ifadeyle birlikte başını kaşıdı. Halibel de büyü kullanıcısıyla aynı şekilde başını kaşıyarak “Pekâlâ,” diye söylendi ve Subaru’nun meseleyi kendi bakış açısıyla anlamasını sağlamaya çalıştı.

Halibel: “Bu haberi daha farklı şekilde vermen gerekmez miydi? Bu şekilde söylediğin için kafasının karışmasına şaşırmadım.”

Subaru: “Kafamın karıştığını söylerken ne ima ediyorsunuz!? Lütfen söyleyin bana! Rem’e neler oluyor…”

Halibel: “Bak Su-san. Yaşlı adam ‘Omedetaya’ derken aslında seni tebrik ettiğini söylemeye çalışıyor. Ayrıca, ben de seni tebrik ederim.”

Subaru’ya tekrar tekrar söylenen ve kafasını karıştıran o kelime; tebrik ederim, daha doğrusu “omedetaya*” aslında şu anlama geliyordu:

???: “Eşin hamile. Yakında baba olacaksın.”

Subaru: “Hamile… Rem hamile mi!?”

(Ç.N: Burada kullanılan kelime “omedetaya” (おめでたや), birinin hamile olması gibi durumlarda kullanılan bir tebrik türüdür. Ancak katakana ile yazıldığından Subaru “omedetaya”nın bir isim olduğunu düşünür.)

Yaşlı büyü kullanıcısının yaptığı açıklama Subaru’yu şok ederken aynı zamanda gözlerinin kocaman açılmasına sebep oldu.

Hamile, omedetaya, tebrik ederim—— Tüm bu kelimeler kafasının içinde dönüp duruyor ve beynini altüst ediyordu. Subaru’nun şaşkınlığı, büyü kullanıcısı Rem’e ciddi bir ifadeyle bakarken dahi sürmeye devam etti.

???: “Bilincini kaybettiği için endişelenme, kendini çok fazla yorduğu için başı dönmüş olmalı. Yeterince dinlendiğinden emin olursan yakında tekrar ayaklanacaktır. Bu sırada kendini bayılacak kadar zorlamanın övünülecek bir şey olmadığını da unutmayın.”

Halibel: “Sonuçta kendini ortalama bir eşe göre çok daha fazla zorluyor. Bu gece olanlardan herhangi bir şey öğrenebilmemiz mümkün değil ancak bu tamamen rahat hareket edebileceğimiz anlamına da gelmiyor.”

Halibel, Rem’in acılar içinde bayılacağı raddeye gelene kadar kendini nasıl yorduğu hakkında bir şeyler mırıldanıyordu.

Bu gece olanlardan hiçbir şey öğrenemeyecekleri doğruydu. Sonuçta hayatları boyunca sürekli bu şekilde bir saldırıya uğramayacaklardı. Yine de düşmanla savaşmış falan da değillerdi, kadın bilmedikleri bir sebepten geri çekilmeye karar vermişti sadece. Bu yüzden Subaru, her şeyin bu şekilde bittiğine de inanmıyordu.

Halibel: “Ama gerçekten de seni kolayca öldürebileceği hâlde öldürmedi, değil mi?”

Halibel’in de dediği gibi, kendisi eve varmadan önce kadının Subaru ve Rem’i öldürmek için bolca şansı olmuştu.

Kadın, Subaru’nun baştan aşağı titremesine sebep olacak kadar düşmanca davranmıştı ama gecenin sonunda yine de hiçbir şey olmamıştı. Son anlarında kadının gözle görülür şekilde sakinleştiği gerçeği de vardı, ölmekten kıl payı kurtulmalarının sebebi tam olarak buydu. Ancak her şeye rağmen kadının asıl amacı hâlâ tam olarak belli değildi.

Halibel: “——Su-san, iyi misin?”

Subaru: “…Ah… Şey…”

Halibel, konuşmaya katılmadığını fark ettiği Subaru’nun omzuna dokunarak yüzüne baktı. Tüm yaşananlardan sonra Subaru sonunda gerçekliğe dönebildi ve gözleri karşısında duran Halibel’in kısık gözleriyle buluştu. Zihni ve kalbi kaos ve karmaşa içerisindeydi.

Halibel, Subaru’nun içinden geçenlere anlam verebiliyor gibiydi bu yüzden yaşlı büyü kullanıcısıyla göz göze gelerek birbirlerine kafa salladılar.

Halibel: “Su-san, biz artık kalkıyoruz. Dünkü kızın bu gece bir daha geleceğini sanmıyorum. Sana söylemek istediğim bir şey var ama yarına kadar bekleyebilir… Usta, sen de bir şeyler söyleyecek misin?”

???: “Eşinin güzelce uyuyup dinlendiğinden emin ol. Gece bitmeden sen de biraz uyuyup dinlenmiş olmalısın.”

Halibel: “Aynen öyle.”

Halibel ve yaşlı büyü kullanıcısı sırasıyla Subaru ile konuştular, Subaru da âdeta bir oyuncak bebek gibi dediklerini sessizce başını sallayarak onayladı. Subaru’nun yavaşça başını salladığını gören Halibel, başını kavrayarak Rem’e dönmesi için zorladı.

Halibel: “Su-san, Rem-chan uyandığında ilk gördüğü kişi sen olmalısın. Anladın mı?”

Subaru: “——A-Anladım.”

Halibel, son cümlesini de söyledikten sonra Subaru’nun gözleri sonunda dalgınca bir noktaya odaklandı. Halibel, Subaru’nun gözlerinin Rem’in üzerinde olduğundan emin olduktan sonra yaşlı büyü kullanıcısıyla birlikte sessizce ayağa kalkarak odayı terk ettiler.

Subaru, yalnızca bu gece bile onlardan sayısız kez yardım almıştı. Ayağa kalkmalı ve onlara kapıya kadar eşlik etmeliydi ancak ne ayağa kalkacak enerjisi vardı ne de ondan bunu yapmasını istiyorlardı.

Yaşanan arbede sırasında düşen kapıyı tekrar yerine koyarak tüm bu zaman boyunca Subaru’ya yardımcı olmuş misafirler sonunda odadan çıktı. Geride kalan Subaru, futonun üzerinde yatan Rem’in sıcak eline sessizce uzandı. Kaos ve karmaşa Subaru’nun zihnini hâlâ oldukça rahatsız ediyordu. Ona dinlenmesini söylemişlerdi ancak Subaru böyle bir durumda uyuyabilecek kadar utanmaz bir adam olsaydı bile yine de sorumsuz davranmayacaktı.

Öncelikle, Rem’in uyanmasını bekleyerek gerçekten güvende olduğundan emin olacaktı. Subaru, başka herhangi bir şey düşünmeden önce bundan emin olmalıydı.

Subaru: “——Rem.”

Subaru kısaca kızın adını seslendikten sonra uyumaya devam eden kızın yüzünü izlemeyi bırakmadı.

Odadaki tek ses, evli çift Subaru ve Rem’in nefes sesleriydi.

5

Aradan birkaç saat geçmiş olmalıydı. Rem tedirgin bir şekilde gözlerini hafifçe araladığında neredeyse şafak sökmek üzereydi.

Rem: “…Subaru… -kun?”

Gökyüzünün rengi sabahın doğuşunu müjdelercesine değişiyor, pencereden odaya belli belirsiz loş bir ışık vuruyordu. Siyahla mavi arasında bir tona bürünmüş odada Rem’in parlak ve açık mavi gözlerinde zayıf bir ışık vardı.

Subaru: “——Mmh. Günaydın Rem.”

Rem’in rüya görüyormuş gibi çıkan sesi Subaru’nun zihninin gerçekliğe geri dönmesini sağladı.

Subaru’nun düşünceleri, Rem’in uyuyan yüzüne bakarak geçirdiği son birkaç saatte oldukça sakinleşmiş ve durgunlaşmıştı.

Kargaşa içinde geçen gün, gece yapılan kalabalık ziyafet, gecenin bir vakti aniden sokağın ortasında ölümle burun buruna gelmesi, zorlukla ulaştığı kendi evde ağır şekilde yaralanması, sonrasında evine gelen yaşlı büyü kullanıcısının söyledikleri… Tüm bunları düşünmeyi bir süreliğine askıya almıştı.

Sanki zihninde tekrar tekrar yer edinen düşüncelere sahipti ve aynı zamanda hepsinden tekrar tekrar kaçıp duruyormuş gibi hissediyordu. Her hâlükârda, düşüncelerine birer cevap aramaktan kaçabilmek için bahane olarak Rem’in uyanmasını beklemişti. Şimdi ise kaçabileceği zamanın sonuna gelmişti, artık bulunduğu durumla yüzleşmesi gerekiyordu.

Subaru: “Rem… şey…”

Rem uykulu gözlerini kırpıştırarak yarı uyanık bir hâlde yavaşça başını hareket ettirdi. Bu sırada Subaru’nun elini tuttuğunu fark ederek neşeyle gülümsedi.

Rem: “Sorun ne, Subaru-kun? Uyurken elimi tutuyordun…”

Rem’in bir çiçeği andıran gülümsemesi yavaşça yerini daha ciddi bir ifadeye bıraktı, uykulu bakan gözleri normal bir biçimde açıldı. Bilinci uykunun etkisinden kurtuldu, dün gecenin anıları algılanabilir bir biçimde zihninde tekrardan yer edinirken düşüncelerini toparladı. Rem, Subaru’nun elini daha da sıkı tutarak panikle doğruldu.

Rem: “S-Subaru-kun, yaralandın mı!? En son bayıldığımı hatırlıyorum ve sonra… Ah, neden…”

Subaru: “Sakin ol Rem. Artık iyiyim. Vücudumda herhangi bir yara da… kalmadı.”

Subaru, saklayıp saklamamak konusunda tereddüt etse de apartmanda yaşanan ikinci felaketi Rem’e anlatmadı. Yaşananların tamamını şeffaf bir şekilde anlatsaydı odada fiziksel şiddete maruz kaldığına dair izler artık fark edilir hâle gelecekti. Gerçi, şu anki loş ışık altında istese de fark edemezdi zaten. Yalnızca şimdilik bazı şeyleri kendine saklamasında bir sakınca yoktu.

Neyse ki Subaru’nun cevabı Rem’de herhangi bir şüphe yaratmadı ve kız rahat bir nefes aldı.

Rem: “Çok şükür. Eğer Subaru-kun’a bir şey olsaydı ben…”

Subaru: “Bunu sesli bir şekilde dillendiriyor olmaktan nefret ediyorum ama hepsi Hal-san, yani Halibel sayesinde. Bize saldıran kişiyle dövüşen oydu.”

Rem: “Ah, anladım. Demek bize Halibel-sama yardımcı oldu. Ona daha sonra teşekkür etsem iyi olur.”

Hafızasının belli bir noktaya kadar yaşanan olaylara hakim olduğu açıktı, Halibel’in yardıma geldiğini hatırladığı anlaşılıyordu. Aslına bakılırsa Rem, bayılmak üzere olduğu ana kadar yaşanan olayları net bir şekilde hatırlıyor gibiydi.

Dudaklarını sıkıca kapatarak “Peki ama…” diye mırıldandı ve devam etti.

Rem: “Sonrasında bana ne oldu…”

Subaru: “Sana…”

Rem: “Hatırladığım kadarıyla Halibel-sama gelmişti ve ben de o sırada seni elimden geldiğince koruyabilmek için alnıma odaklanmış bir hâldeydim. Ancak tam o anda bilincimi kaybettim ve…”

Rem boştaki eliyle alnına, yani boynuzunun çıktığı noktaya dokunarak ince kaşlarını çattı. Kargaşa sırasındaki fiziksel yetersizliği ve bir anda bayılması… Rem, bunlara neyin sebep olduğunu bilmiyordu.

Rem: “Daha önce hiç bu şekilde bayılıp kalmamıştım… Şey, özür dilerim.”

Subaru: “Ö-Özür dilemene gerek yok. Seni korumak için tüm bunları yapan kişi ben olmalıydım. Her seferinde beni kurtarıyorsun… Böyle bir durumda bile hızlı düşünüp hareket edemedim… Gerçekten de acınası biriyim.”

Rem: “Hiç de bile, bu doğru değil…”

Rem’in mahcup tavrı Subaru’nun içinin acımasına sebep oldu ve özür dilemesine karşılık olarak olumsuzca başını salladı. Bu sırada içten içe kendini acımasızca kınıyordu. Artık korkaklık etme lüksü yoktu ve bu, Rem’e daha öncesinde de itiraf ettiği gibi kendi sahip olduğu güçsüzlük ve korkaklık duyguları için de geçerliydi. Rem’in suçluluk duygusunun üzerinde oyalanıyor ve önemli haberleri olabildiğince ertelemeye çalışıyordu.

Rem’in güvende olduğunu doğruladıktan sonra zihninde gezinen düşünceler bir adım öne çıktı—— artık ilerlemek zorundaydı.

Subaru: “Rem, dinle. Gerçek şu ki âniden yere yığılarak bayıldıktan sonra bir büyü kullanıcısı tarafından muayene edildin.

Rem: “——Pekâlâ.”

Subaru’nun yüzündeki kararlı ifadeyi gören Rem, yanakları gerginlikten kasılmış bir hâlde başını salladı.

Subaru, gözlerindeki ciddi bakışla kendisine bir doktor tarafından muayene edildiğini söylüyordu. Rem’in bu durumda gergin olması oldukça doğaldı ancak Subaru -şu anki hâliyle- Rem’in gerginliğine endişelenecek kadar soğukkanlı bir hâlde değildi.

Bir şeyleri nasıl söyleyeceği konusunda birçok kez tereddüt ederek kuru dudaklarını ıslattı. Subaru’nun gerginliğini gören Rem, gözlerini kapatarak konuştu.

Rem: “Subaru-kun, lütfen ağzındaki baklayı çıkar artık. Söyleyeceğin şey ne olursa olsun, kabul edeceğim.”

Subaru: “…Ah.”

Rem: “Çok fazla zamanım kalmadıysa bile son zamanlarımı Subaru-kun’la geçirmek isterim ve…”

Subaru: “——Anlaşılan hamilesin.”

Subaru, Rem’in cümlesini bu kelimelerle yarıda kesti.

Rem: “Ha?”

Rem, kendini ciddi bir hastalığı ya da o tarz bir şeyi olduğu yönünde bir haber almaya hazırladığından dolayı afallamıştı.

Rem, hızla gözlerini açarak şaşkınlıkla Subaru’ya baktı. Subaru onaylayarak başını salladı, bu sırada kuruyan dudakları umrunda değildi ve tereddütünü bir kenara itmişti. Sözlerini tekrarladı.

Subaru: “Rem, karnında bir bebek taşıyorsun. ——Bebeğimizi taşıyorsun.”

Rem: “————”

Subaru’nun tekrarladığı kelimeleri sindirmeye çalışan Rem’in gözleri şaşkınlıktan fal taşı gibi açılmıştı ve Subaru’nun tutmadığı eliyle karnını ovuşturuyordu. Görünüşe göre Rem hâlâ olup biteni algılayamıyordu, yanlış bir teşhis konulmuş da olabilirdi. Duyduğu gerçek o kadar gerçek dışı hissettiriyordu ki.

Rem, artık karnında yeni bir can taşıyordu. Ve bu can, ikisinin bir parçasıydı.

Subaru: “Herhangi bir belirti fark etmiş miydin? Ya da normalden farklı hissettiren herhangi bir şey?”

Rem: “Kısa bir süreliğine ateşlendiğim olmuştu… Ama endişelenecek kadar yüksek değildi…  Yorgun oluşumdan kaynaklı olabileceğini düşünmüştüm. Sonunda bir kasabaya yerleşerek rahatlayabilmiştik ve doğal olarak vücudum yorgun düşmüştü… En azından düşüncem bu yöndeydi.”

Rem, Subaru’nun beceriksizce sorduğu soruyu zorlukla cevapladı, cevap vermeye çalışırken boğazı düğümlenir gibi olmuştu.

Subaru, belirtiler apaçık ortadayken Rem’in hafif de olsa geçirdiği ateşli hastalığını kendisine anlatmamasından rahatsız olmuştu ama Rem’in nasıl hissettiğini de anlayabiliyordu. Hayatları yeni yeni düzene girmeye başlarken sağlık problemlerini anlatarak bu anlara gölge düşürmek istememişti. Onun yerinde olsaydı Subaru da aynısını yapardı.

Rem: “Karnımda bir bebek var… Subaru-kun’un… ve benim…”

Subaru: “Normalde olduğundan daha farklı bir durumun içinde olduğun için bayıldın. Her zamankinden çok daha kolay yorulacağın bir durumdasın; aynı zamanda tehlikeye maruz kaldın, gergin anlar yaşadın ve böylece bitkin düştün…”

Rem: “Ö-Özür dilerim.”

Subaru: “Dedim ya, özür dilemene gerek yok. Özür dilemesi gereken tek bir kişi vardı ve o kişi hep bendim.”

Yapmaması gerektiği hâlde Rem’in, iş konusunda kendini fazlaca zorlamasına sebep olmuştu. Hamile olduğunu bilmiyor olsa da bilmemesi elbette bir bahane değildi. Bencillik ederek Rem’i de beraberinde sürüklemişti ve yine kendi beceriksizliği yüzünden Rem’e yük oluyordu.

Sessiz sakin yaşayıp gittikleri sıradan bir hayatları yoktu artık; böylesine tehlikeli bir durumun içerisindeyken bile aslında her şey eskiden olduğu gibiydi.

Subaru: “————”

Tüm bu olanlar için kendini affedemiyordu. Son anlarında bile yerinden kıpırdama gücü bulamayan, karşılarındaki kişinin Rem’e yaklaşmasını dahi engelleyemeyen ve sırf kendilerine saldıran kadın değişken bir ruh hâlinde olduğu için ölmekten kurtulan o zayıf adam. Rem’i sürekli inciten Natsuki Subaru——.

Rem: “Subaru-kun… Şey…”

Subaru: “Ne oldu?”

Rem’in tereddüt içinde söylediği kelimeler kendini hemen ele veriyordu. Subaru, Rem’deki gerginliği fark ettiğinden rahatlatmasını sağlamak için olabildiğince nazik bir sesle konuşmuştu.

Bunu yaparken aklından geçen tek düşünce, Rem’in bunca kez incinmesine neden olduktan sonra onu kendisinden uzak tutmak istiyor oluşuydu. Subaru tüm bunları düşünürken Rem, gergin bir şekilde konuştu.

Rem: “Subaru-kun… ne… düşünüyorsun?”

Subaru: “Ne düşünüyorum… Bununla demek istediğin–”

Rem: “Bizim… bir… çocuğumuz… olacak… Bundan…”

“Pişman mısın?” ——Cümlenin devamında muhtemelen bu tarz bir şey söyleyecekti.

Rem’in çekinerek cümlesini tamamlayamaması ve Subaru’nun aptal gibi davranarak Rem’i en başında bu soruyu sormaya itmiş olması sanki yıldırım çarpmışçasına titremesine sebep oldu.

Subaru aptalın tekiydi. Kelimenin tam anlamıyla aptalın tekiydi hem de. Şu anda Rem’e, hamile olduğu ve yaratıcı tarafından bir çocukla kutsanmış oldukları gerçeğinin dışında da söylemesi gereken başka şeyler vardı. Söylenecek çok şey vardı ama Subaru aptalın tekiydi.

Subaru: “Ben…”

Subaru içgüdüsel olarak bir şeyler söylemek istediği için söze girdi ama kelimeleri toparlamakta zorlanıyordu. Rem, dolmuş gözlerinin ardından içtenlikle Subaru’ya bakıyor, cevabını bekliyordu.

Böyle bir anda, anlık hareket ederek düşüncesizce sözler sarf etmek yapılması gereken en son şeylerden biriydi. Şimdi, zihninde donup kalmış düşüncelerini toparlayarak iç hesaplaşmasını yapmanın tam zamanıydı, hem de tüm bunları Rem’in önünde yapacaktı.

——Rem’in karnında kalbi yeni yeni atmaya başlamış bir can, Natsuki Subaru’nun kanını taşıyordu.

Rem’in karnında usulca büyümekte olan bu minik şeyle ciddi bir şekilde yüzleşmeyi hayal ettiğinde hissettiği ilk duygular——

Subaru: “Düşünelim bakalım. ——Sanırım bu hoşuma gidiyor ve bulunduğum durumdan oldukça memnunum.”

Rem: “————”

Subaru: “Bir çocuğumuz… Bir bebeğimiz olacak. Ve bu… beni…”

Subaru, ilk ve en derin olan duygularıyla yüzleşti.

Şaşırmıştı, aynı zamanda endişeliydi de. Ama daha da önemlisi, coşkulu hissediyordu. Natsuki Subaru, içinde kabaran bu coşkuyu “gerçek anlamda mutlu olmanın ne demek olduğunu ilk öğrendiği an” olarak tanımlıyordu. Kendisi için çok ama çok değerli olan bu kızdan bir çocuk sahibi olacağı düşüncesi Subaru’yu o kadar mutlu ediyordu ki.

Subaru: “——Rem!”

Rem: “Eh!?”

Subaru, göğsünün ağrımasına neden olan o dürtüye yenik düşerek hiç düşünmeden Rem’e sarıldı.

Bu ani hareket Rem’i şaşırttı, Subaru’nun ona çok yakın oluşundan dolayı hissettiği sıcaklık şaşkınlıkla gözlerinin dolmasına neden oldu. Subaru, Rem’e doğru eğilip hissettiği her şeyi kelimelere dökmeyi hedefleyerek kulağına fısıldadı.

Subaru: “Teşekkür ederim, Rem. ——Teşekkür ederim. Gerçekten çok teşekkür ederim, Rem.”

Rem: “Subaru-ku…”

Subaru: “O kadar mutluyum ki. Bir bebeğimiz olacak… Biz bir aileyiz.”

Rem: “——Ah.”

Subaru, uzak geleceğe dair endişelerini bir kenara koyarak o an ne hissediyorsa ve nasıl davranmak istiyorsa öyle davrandı. Söylediği her şey içinde hissettiklerinin birer dışa vurumuydu.

Rem’le bir çocukları olacaktı. Kararagi’de yaşayan ve kendilerine kağıt üzerinde evli diyen o çift gerçekten de bir aile olacaktı.

Rem: “Iıı… hııı…”

Subaru’nun kendisine sarılması üzerine Rem, gergin bir şekilde kollarını Subaru’nun sırtına doladı. İkisi de futonun üzerinde birbirlerine sarılmış hâlde otururlarken Rem dudaklarından ağlamaya benzer bir ses çıkardı.

Bu ağlayış, Subaru’nun giderek büyüyen kaygıyı dağıtan sözlerinin verdiği rahatlamadan kaynaklanıyor olmalıydı.

Subaru: “Teşekkür ederim, Rem.”

Rem: “H-Hayır… hayır, asıl… Asıl ben teşekkür etmeli…”

Subaru: “Teşekkür ederim, Rem.”

Hâlâ birbirlerine sarılmış hâldelerken Subaru, hıçkıran Rem’e minnettarlığını ifade edebilmek için tekrar tekrar teşekkür etti. Rem, Subaru’nun kendisine ettiği teşekkürleri kabul ettiği anda boğazı düğümlendi ve gözlerinden birkaç sıcak yaş aktı.

Subaru’nun göğsündeki o yoğun dürtü önce boğazına, sonra da gözlerine yöneldi; en sonunda tüm vücuduna yayılmasıyla titremeye başladı.

Subaru: “Ah… haha… hahaha…”

Bu dürtü gözyaşlarına ve ardından hıçkırıklara dönüşmeden önce Subaru, bunu saklamaya çalıştı. Gerçi kahkahaları zaten ağlamak üzere olduğunu ele veriyordu, bu yüzden hiçbir şeyi saklayamadı.

O an tek istediği şey, evli bir çift olarak çocuk sahibi olmanın hissettirdiği o kutsal duyguyu Rem’le paylaşmaktı. Çünkü hâlâ düşünmesi gereken kaygılar ve tehlikeler olsa da——

Rem: “Subaru-kun, her şey için teşekkür ederim. ——Seni seviyorum.”

Subaru’nun minnettarlığı ve Rem’in söyledikleri, şüphesiz ki hepsi gerçekti.

#Bu bölümde anlayamadığımız olaylar gerçekleşse de en sonunda ikilimiz güzel bir haberle birlikte birbirlerini sevdiklerini tekrardan söylediler. Bakalım sonraki bölümde neler olacak? Devam edelim!

Tembellik Rotası, Bölüm 2 – Üçüncü Ay (Birinci Kısım) başlıklı yazı önce Re:Zero Türkçe ile Novel Oku, Manga Oku, Anime İzle Ücretsiz sitesinde yayımlandı.

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

Çevirmen: soufflent

Editör: Bertiel

Destekçilerimiz: Donatus, Echi_dna, Akari, Nurullqhx, Atakan Soner, Misertus, shingokuz, Lewysi, Taha Kurt, Künefe, agaligim

Destek vermek isterseniz TIKLAYIN!

Discord’a gelmek isterseniz TIKLAYIN!

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

1

——Kararagi Şehir Devleti, Dört Büyük Krallık’tan biri olan büyük bir batı ülkesidir.

Bakıldığında kuzeydeki Gusteko Kutsal Krallığı, güneydeki Vollachia İmparatorluğu ve doğudaki Lugunica Krallığı gibi diğer büyük ülkelerle yakın bir güce sahiptir ancak şu anki hâline ulaşması diğer ülkelerle karşılaştırıldığında çok daha kendine özgü ve garip bir şekilde oldu.

Kararagi Şehir Devleti’nin tarihî diğer üç ülkeye kıyasla oldukça yüzeyseldir. Birkaç yüzyıl önce, küçük ülkelerin bir gruptan oluşan savaş beyleri batıda savaştı ——ülkeler arasındaki bu rekabet, âdeta bitmek bilmeyen bir tehlike bölgesiydi.

Batı birleşti ve tek bir ülke olarak Kararagi Şehir Devleti hâline geldi.

Küçük ülkelerin her biri birer kasabaya dönüştü ve Kararagi; bu kasabaları, kasaba liderlerinin parlamenter hükûmetleriyle yönetti. Bu sistemde, kasaba liderleri tarafından seçilen Büyük Varis, en son kararı elinde tutan kişidir.

Bu tarz koşullara ev sahipliği yapan Kararagi, diğer ülkelere kıyasla tamamen farklı değerlere sahiptir. Bu ülke yalnızca kendine özgü politikalar geliştirmekle kalmadı, aynı zamanda kendine özgü ulusal özellikler ve kültür de geliştirdi. Wafuu¹ kültürü ve Wasou² bunun bazı örneklerindendir ancak bunlar arasında en karakteristik olanı şuydu——

(Ç.N: ¹ Japon usulü, ² Japon giyim tarzı.)

Subaru: “Üzgünüm, Rem ama bu gerçekten berbattı. Elimden gelenin en iyisini yaptım ama yine de elime yüzüme bulaştırdım işte…”

Koyu Kararagi aksanı ——Kararagi Şehir Devleti’nde anlaşılması özellikle kolay bir lehçeydi ve yayılan benzersiz kültürün bir parçasıydı.

Bu gerçeği gözler önüne seren kişi, alnını yere dayamış özür dileyen kişiydi.

Bu kişi, siyah saçlı ve keskin sanpaku³ gözlü genç bir adamdı. Masmavi renge boyanmış bir Wasou’nun içinde, örme otlardan yapılmış tatami matlarının⁴ olduğu bir odada dik bir şekilde oturuyor ve acınası bir görüntü sergiliyordu.

(Ç.N: ³ Sanpaku, gözler dinlenme hâlindeyken irisin altındaki göz akının görünmesidir ve bu durum kişiyi sürekli öfkeli gösterir, ⁴Japonların geleneksel yer hasır döşemesi.)

——Onun adı Natsuki Subaru’ydu.

Berbat Kararagi aksanından da söylenebileceği gibi, memleketi Kararagi değildi. Gerçi Subaru zaten bu dünyanın herhangi bir yerinden de gelmiyordu. Âniden farklı bir dünyadan çağrılmıştı, çeşitli deneyimler yaşamıştı ve sonuç olarak artık Kararagi’deydi. ——Hepsi bu.

Ve böylece Subaru, karşısında dik bir şekilde ona dönük oturan kızdan özür diliyordu. Kız, Subaru’nun özrüne gülümserken aynı zamanda konuşmaya başladı.

Rem: “——Lütfen bu şekilde konuşmayı bırak. Sana hiç ama hiç yakışmıyor, Subaru-kun.”

Subaru: “Yakışmıyor mu?”

Rem: “En hafif tabirle bile bunun gerçekten berbat olduğunu söyleyebilirim.”

Subaru: “Çok acımasızsın ama! Ah, pekâlâ, özür dilerim. Şu andan itibaren bu şekilde konuşmayı bırakıyorum.”

Rem, tüm bunları Subaru’ya gülümseyerek söyledi ve ardından Subaru kötü aksanıyla birlikte cesareti kırılmış bir şekilde konuşmayı kesti. Ancak içindeki memnuniyetsizliği somurtkan bir ifadeyle gösterirken iki parmağını birbirine sürttü.

Subaru: “Pekâlâ, yeterince iyi olmadığımı biliyorum ama ne dediklerini bilirsin: ‘Roma’dayken Romalılar gibi davran.’ Mümkün olan en kısa sürede diğer herkese uyum sağlayabilmek için elimden geleni yapıyorum.”

Rem: “Elinden gelenin en iyisini yapman takdire şayan ve bu sayede senden çok fazla şey öğrenebilirim. Ancak nasıl desem… Subaru-kun’un aksanı, kulağa Kararagi’den olmayıp onların aksanıyla dalga geçen biri gibi geliyor, bu da biraz sinir bozucu.”

Subaru: “Yani Kansai halkı Tokyoluların sahte Kansai aksanlarına⁵ bu yüzden mi sinirleniyorlarmış?!”

(Ç.N: ⁵Kansai aksanı, Japonya’da kendine özgü kelimeleri, tonlamaları ve konuşma tarzı olan bir bölgesel aksandır; komedyenler, eğlence programlarında sık kullanılır. Yani şöyle düşünebilirsiniz: Karadeniz aksanını bir kimse komiklik olsun diye kullanıyor ama Karadenizli biri de bunu görünce kendisiyle dalga geçtiğini, küçümsediğini sanıyor ve “sinirleniyor”. Rem bu yüzden “sinir bozucu” diyor.)

Rem: “Tokyo mu? Kansai aksanları mı?”

Bu acımasız yorum Subaru’nun ânında yerine sinmesine sebep oldu. Kız mavi saçlarını sallayarak başını yana eğdiğinde hayıflanmakta olan Subaru’nun kafasında bir soru işareti belirdi. Kızın omuzlarına kadar gelen kusursuz saçları da gözleri de açık maviydi. Aynı zamanda hem sevimli hem de nazik bir izlenim veren bakışlara sahipti. Açık mavi bir kimonoyu zarifçe taşıyan güzel mi güzel bir kızdı.

Kızın adı Rem ——ya da resmî ismiyle Natsuki Rem’di. Subaru ile aynı soyadına sahip olmasına rağmen, gayet açık bir şekilde onun kız kardeşi ya da akrabası olmadığı söylenebilirdi. Onlar daha farklı bir şekilde birbirlerinin ailesiydiler.

Subaru: “Ama şey, umm, evet. Konuşma şeklimin işin ters gitmesiyle bir ilgisi yok, tamam mı? İş yalnızca beceriksizin teki olduğum için ters gitti…”

Rem: “İş ters mi gitti? Nasıl yani?”

Subaru: “Ahh… Bilirsin ya, şey…”

Subaru lafı dolandırmaya çalıştı ama Rem ona soruyu doğrudan bir cevap beklercesine sormuştu. Subaru, kendisine doğrudan sorulan bu soruya nasıl tepki vermesi gerektiğini düşünüp dursa da amaçsızca bir şeyler geveledi. Subaru’nun bu derece endişelendiğini gören Rem, yumuşak bir şekilde gülümseyerek şöyle dedi:

Rem: “Bana olan biten her şeyi anlat bakalım. Kafana takma. Subaru-kun ne kadar kötü bir durumda olursa olsun, sana uymayan bir işin büyük bir kısmında hata yapmış bile olsan sinirlenmem.”

Subaru: “Dediğin gibi, bana uymayan bir işin büyük bir kısmında hata yapıp işi elime yüzüme bulaştırıverdim!”

Subaru, Rem’in konuyu nazik şekilde karşılamasına karşılık olarak utançla ezilirken bacaklarını tatami matının üzerine doğru yaydı. Böylece vücudu yan tarafa doğru düştü ve çekine çekine parmağıyla tatami matını dürtüklemeye başladı.

Subaru: “Fazlasıyla acemiydim. Hatta bir acemiden bile daha vasattım desem yeridir. Herkesin sıradan bir şeymiş gibi yaptığı ameleliği ben de yapabilirim zannettim…”

Rem: “Yaparım zannettim demek… Ee başka?”

Subaru: “Ha bir de! Kararagi’de -yarı-insanların işe alındığı bu yerde- benimki gibi boktan, çubuk kraker gibi bir vücutla amelelik yapmaya çalıştım mı bu pervasızlık olur ki! Yaptığım işin boktanlığını da tur sayısıyla gizlemeye çalıştım. Ancak tek turda üç kat daha fazla yük taşımak zorunda kalınca da ayvayı yedim, yeterli dayanıklılığım hiç mi hiç yoktu!”

Subaru, aynı anda sesi titrerken, bu sabah olanları hatırladığında bir açıklama yapmak için de elinden geleni yapıyordu.

Bir yılı aşkın bir süredir farklı bir dünyada yaşıyordu, eskisinden çok daha güçlü olduğunun da farkındaydı ancak onunla gerçekten farklı dünyadan olan insanlar arasındaki teknik özellik farkını kapatmak hâlâ zordu.

Bu arada, bugünün işi de mal taşımaydı ama Subaru kaslı yarı-insanlarla birlikte çalışmasıyla beraber, pek fazla mal taşımamışken bile kıpkırmızı bir yüzle çalışmaya devam etmek zorunda kalması gerçekten de çok komikti.

Rem: “Ah, demek öyle… Peki ya, işi nasıl batırdın? N’aptın?”

Subaru: “Bari malları falan yeniden paketlemeyi deneyeyim derken de tümünü kullanılamayacak hâle getiriverdim… Verdiğim hasar da bugünkü maaşıma mâl olup puf oldu.”

Rem: “…Oradaki insanlar nezaketliymiş desene, senden tazminat ödemeni istememişler demek.”

Tuz torbanın içindeydi, bir kısmı yeniden içine konmuştu ancak çoğu yere saçılmış ve kumla karışmıştı, bu yüzden geri almak imkânsızdı. Sonuç olarak, çalışma planını kısa kesmek zorunda kaldılar ve bu yüzden Subaru da eve gitti. Rem, kasvetli bir bakışla garip başına gelenleri anlatan Subaru’ya iç çekti ve şöyle dedi:

Rem: “Güzel bir iş bulacağına inancım tam, Subaru-kun.”

Subaru: “Böyle söyledin mi içim paramparça oluyor be… Bu arada ya sen Rem? Şu anda neden evdesin? İşin n’oldu?”

Rem: “Temple İlkokulu bugün tatilde. Bu sabah sana soğuk algınlığının çocuklar arasında yayıldığını söylemiştim… Subaru-kun konuyu değiştirmeye çalışmamalısın, biliyorsun değil mi?”

Subaru: “Ihh.”

Subaru fark edilince yenilgiyi hemencecik kabul edip küçümseyici gözlerle ona bakan Rem’e acınası bir şekilde homurdanıverdi.

Yaşadığı hikâyeden de anlaşılacağı gibi, Subaru’nun henüz bir işi yoktu. Daha doğrusu, çalışmak istiyordu ama ona uygun bir iş bulamıyordu.

Ve iş arayıp duran Subaru’nun aksine, Rem hemencecik bir iş bulmuştu bile. Bu, “Temple İlkokulu” olarak adlandırılan, çocuklara eğitim verilen bir tür okul benzeri kurumda öğretmenlik yapıyordu. Rem; aritmetik olsun görgü kuralları olsun, her türlü beceride ustalaşmış biri olarak bu dünyada temel eğitim için çok fazla aranan bir isimdi, bu yıl çalışmayı bir kere olsun bırakmamıştı.

Rem’in eve ekmek getirme konusunda Subaru’dan on kat daha fazla katkıda bulunduğu da söylenebilirdi, bununla beraber ne kadar uğraşsalar da yoksulluk içindeydiler. Rem ile Subaru arasında gerçekten de büyük bir fark vardı.

Subaru’nun da bunu bilip, sabırsızca kendini daha da fazla suçlamasının ve kötüye gitmesinin sebebi de buydu.

Subaru: “Hay ben böyle işe… Tekrar ama tekrar özür dilerim, Rem.”

Rem: “Subaru-kun, bunu söylemeyeceğine söz vermiştin.”

Subaru: “Öyle bir söz versem de bu sözü vermiş olmam bile fazlasıyla acınası bir şey.”

Subaru vücudunu yerden kaldırdı, bacak bacak üstüne atıp dudağını ısırdı.

Başkalarının Rem’e ihtiyaç duyup Rem’in de onlara faydalı olmasından gurur duyuyordu. Ancak bunun farkında olmakla kendini buna dayandırmak bambaşka şeylerdi. Ayrıca, bunu isteyen kişi de ——birbirlerini destekleyerek yaşamak isteyen kişi de Subaru’ydu.

Rem her şeyi yapıp Subaru’ya destek olurken, o da bunu oturup izlemeyi hiç mi hiç düşünmüyordu.

Rem: “Önemli değil, kafana takma. Eninde sonunda Subaru-kun’un ne kadar harika biri olduğunu anlayacaklar. Henüz sahip olduğun harika yeteneklerine uyacak bir iş bulamadın o kadar. Bu yüzden de denemeye devam et. Çünkü ben de bu sırada para kazanmak için çalışıyor olacağım!”

Subaru: “Böyle dersen tam da şugır mami⁶ avcısı gibi görünürüm ki!”

(Ç.N: ⁶Zengin kadınlarla duygusal veya cinsel ilişki kurup onların parasıyla geçinen erkek.)

Rem: “Ah, Subaru-kun?!”

Subaru vücudunu hareket ettirdi ve bu devasa, iç karartıcı atmosfer karşısında kendini kaybetmeden önce ayağa kalktı. Bir anda fazla enerji gerektiren hareketler sergilemesine şaşıran Rem’i de geride bırakıp odanın girişine doğru koştu. Ve ardından——

Subaru: “Sadece beni bekle, Rem! Yemin ederim ki iş bulacağım! Seni destekleyeceğim!”

Rem: “Pekâlâ. Ama lütfen akşam yemeğinden önce eve dön.”

Subaru: “Kahretsin! Harbiden destekleyeceğim, duydun mu beni——!!”

Rem, Subaru’ya el sallayarak veda ederken Subaru odayı ——apartmanı ağlamak üzere bir hâlde aceleyle terk etti.

Zorisini⁶ ayaklarına geçirip Kararagi sokaklarına doğru koştu. İş aramak ——kendi dünyasından farklı bir dünyada bile, niteliksiz ve boş bir dönem geçiren insanlar için son derece zordu.

(Ç.N: ⁶Geleneksel düz tabanlı, parmak arası Japon terliği.)

[adinserter block=”1″]

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

2

——Kararagi Şehir Devleti’nin İkinci Kasabası, Banan.

İlk şehir olan Kyo’dan sonra en büyük olan bu kasaba, Kararagi’nin batısında yer almaktadır ——Subaru ve Rem’in, diğer bir deyişle Natsuki ailesinin yaşadığı yerdir.

Sokaklar, Kararagi’nin karakteristik bir kültürü olan wafuu mimarisinden oluşur ve Kararagi’nin her yerine yayılmış wafuu stilinin başladığı yer olarak görülür. Ama Subaru için wafuu mimarisi, kendisini hiç de farklı bir dünyadaymış gibi hissettirmeyen bir şeydi.

Çünkü sokaklar ona farklı bir dünya gibi hissettirmiyordu, onun yerine——

Subaru: “——Edo Dönemi’ne benziyor ya da biraz daha eskiye gidersek Meiji Dönemi ve Taisho Dönemi’ne.”

Subaru öksürürken güzelce dizilmiş olan ahşap binalara bakıyordu. Sokaklarda yer alan wafuu mimarisi, açık kapılarıyla var olan mağazalar için de karakteristik bir özellikti.

Yoldan aşağı doğru yürüyen insanlar, wasou tarzına ait zori ve kimono giyiyorlardı ancak hepsi bambaşka bir dünyanın insanlarıydı. Subaru’nun alışık olduğu saç rengi ve görünümden farklı olanlar arasında, canavarları andıran birçok yarı-insan da bulunuyordu.

Kendine başka bir dünyada zorla yer edinen Japon kültürü ——Subaru, Kansai lehçesine oldukça benzeyen Kararagi lehçesi de dahil olmak üzere, Kararagi gelenekleri hakkında tam olarak böyle bir izlenime sahipti.

Subaru: “Sanki insanlar bir fantezi cospileyinin içinde gibiler. Pekâlâ, malzeme iyi oldu mu herkesin üzerinde güzel görünüyor ve sonunda da ortaya mükemmel şeyler çıkıyor.”

İlk etapta, manga ve oyunlar için konuşursak fantezi dünyalarında Japon kültürüne sahip ülkeler olması çok yaygındır. Sorun şuydu ki böyle bir durumda olmak hâlâ garip hissettiriyordu, açık konuşmak gerekirse Subaru’nun buna alışması olmasını tahmin ettiğinden daha uzun sürmüştü. Yaklaşık bir yıl geçtikten sonra Subaru bu olayı ancak kabullenebildi.

Bununla birlikte, hissettiği tuhaf hisleri bastırmaya çalışsa da hâlâ şüpheleri vardı. Kararagi’nin kültürünün sıfırdan eşsiz bir şekilde geliştiğine inanamıyordu. Bu kültür, Subaru ile aynı yerden gelen insanlarla birlikte yayılmaya başlamış olmalıydı. Diğer bir deyişle Subaru ve o çelik miğferli adam gibi başka dünyadan gelmiş insanların hepsi ama hepsi——

Subaru: “——Kes şunu artık, dur be. Karşındaki daha gerçekçi sorunlarla ilgilensene. Dünyanın gizemlerini çözsen bile yine de bir mesleğin yok ki. Kendi kendime akıl verip duruyorum, ne kadar da içler acısıyım…”

Bu dünyanın tarihî, Subaru ile aynı yerden gelen insanlardan ne kadar etkilenmişti ki? Daha rahat düşünebileceği, yaşayabileceği bir yerlere kafalarını sokup sokamayacakları hakkında kaygılanmalıydılar. Ama şimdilik, bunu daha sonraya bırakacaktı. Şu anda iş aramaya odaklanmalıydı ve bunun için akşam yemeğine kadar vakti vardı.

Subaru: “Öğlen vakti geçti bile, çok fazla zamanım kalmadı!.. Onu bunu boş verip önce kamusal istihdam güvenliği ofisine gideceğim ve…”

???: “Yüzünden düşen bin parça, Su-san? Yüzünden anladığım kadarıyla durum fazlasıyla vahim, senden beklenmeyecek bi’ ciddiyetle yürüyorsun… Suratın çok korkunç!”

Subaru: “İnsanların suratları hakkında böyle vurdumduymaz bir şekilde konuşmasana be…”

Bir anda, Subaru kaşlarını çatmış hâlde kasabada hoşnutsuz bir bakışla dolaşırken birisi vurdumduymaz bir şekilde yorum yapıverdi.

Subaru sesin kime ait olduğunu görmek için arkasını döndüğünde de hemen yanı başında uzun boylu bir adam gördü. Bu adamın suratını daha önce de görmüştü.

Subaru: “Sinir bozucu köpek suratını ölsem de unutmam, Hal-san. Aklımı aldım yeminle.”

Halibel: “Köpek suratım, ha? Öyle demesene. Ben köpeklerin kurduyum, çok daha güçlüyüm ve onların lideri gibiyimdir de diyebilirsin.”

Kocaman ağzını açıp Subaru’nun sözlerine gülen kişi, köpek yüzlü değil de kurt yüzlü bir yarı-insandı. Siyah saçlı ve siyah kimonolu, arka dişiyle altın bir kiseru⁷ ısıran uzun boylu bir adamdı.

(Ç.N: ⁷Japon piposu.)

Sıradan köpeklerin çoğu ufak tefekti ama o, Subaru’dan bir kafa boyu daha uzun olduğu için kendisine kurt demesi garip değildi. Ancak gözleri her zaman kısık bakıyordu, bu yüzden de köpek familyasındaki bir kurttan ziyade daha çok bir tilkiye benziyordu. Subaru’nun Hal-san diye seslendiği kurdun adı Halibel’di. Subaru ve Rem’in yaşadıkları sitedeki kiralık evde onların komşusuydu, Banan’da tanışıklık kurdukları ilk kişinin de o olduğunu söyleyebilirdiniz.

Halibel: “‘Köpek olmasan kesin bir tilki olurdun,’ gibi bakıyorsun. Su-san, ne zaman duracağını gerçekten bilmiyorsun, değil mi?”

Subaru: “İnsanları dış görünüşlerine göre suçlama. Gerçi, aklımdan geçenleri harfi harfine bildiğin de doğru.”

Halibel: “Ben ne kobold’um ne de tilkiyim. Ben has mı has kurdum. Bizler nesli tükenmekte olan nadir bir türüz, bu yüzden böylesi vurdumduymaz şekilde davranma. Böyle bir muamele görünce de onurumuza leke sürüyormuşsun gibi hissediyorum, anlıyor musun?”

Subaru: “Mademki bir onurun var, o hâlde bu işi biraz daha ciddiye alman gerekmez mi?!”

Bu tarz durumlarda şüphesiz ki en azından bu onuru ciddiyetle taşıyabilecek birini seçmemiz gerekir. Subaru açısından, onur ——ya da en azından nesli tükenmekte olan kurtların onuru, Halibel’in eline bırakılmamalıydı. Halibel, Natsuki ailesiyle ilgileniyor olsa da bu, Subaru’nun ona hemencecik sırtını yaslayabileceği anlamına da gelmiyordu.

Subaru: “Şu anda seninle hoşbeş falan edemem. Çalışma isteğiyle yanıp tutuşuyorum. Bu yüzden yoluma çıkayım deme.”

Halibel: “Hadi ama Su-san, bana gerektiğinden fazla mesafeli değil misin, sence de? Böyle davrandıkça depresyona girecekmişim gibi oluyorum, böyle davranmasana. Bir de çalışma isteğiyle yanıp tutuşuyorum falan diyorsun da hâlâ bir işin bile yok ki. Yalnızca çene çalıp duruyorsun.”

Subaru: “Harbiden böyle giderse ben de depresyona gireceğim, konuşmayı uzatıp canımı sıkmasan mı artık be?!”

Komşusunun karşı saldırısı Subaru’nun sesinin çatlamasına neden oluyordu. Halibel ağzındaki kiseruyu yukarı aşağı hareket ettirdi. Ardından, ciğerlerine girmiş dumanı geri dışarı üflerken şöyle dedi:

Halibel: “Devam et, gittikçe daha da fazla depresyona gir. Böylesine iyi bir eşe zorluk çıkaran bir adam zaten işe yaramazın tekidir. Kocasının çalışmayıp içkiye düşkün olmasına rağmen, bir kez bile şikâyet etmemesi fazlasıyla cesurca… Rem-chan için üzülüyorum.”

Subaru: “İçkiye düşkün falan değilim! Ama bunun inkâr edebileceğim tek şey oluşu canımı acıtıyor! Evet, Rem’e gerçekten de fazlasıyla zorluk çıkarıyorum… Onun seviyesinde biri hiç mi hiç değilim.”

Subaru, mevcut değersizliği nesnel olarak dile getirilince omuzlarını karamsar bir tavırla düşürdü. Halibel, Subaru bu hâldeyken ona karşı yüksek sesle ve neşeli bir şekilde güldü.

Subaru: “Buraya benimle dalga geçmek için mi geldin? Yoksa beni neşelendirmek için mi geldin?”

Halibel: “İkimiz de işsiz heriflerin tekiyiz, oturup birbirlerimizin hâline acıyıp kıvranırız diye düşündüm.”

Subaru: “Hayatta olmaz! Rem, tam anlamıyla bir şugır mami olmaya çok yakınken bunu hızlandırmak için de başka bir işsizle oturup hâlimize üzülürsem bu dünyanın en saçma şeyi olurdu!”

Subaru, kendisine yaklaşan Halibel’i tersleyip onunla aynı talihsizliğe sahiplermiş gibi muamele görmeyi tamamen reddetti.

Üstelik, doğrusunu söylemek gerekirse Halibel işsiz falan değildi. Lafı geveleyip duran bu komşu, aslında sitenin yöneticisiydi ——yöneticilik işini hakkını vererek yapıyor olsa da olmasa da meslek sahibi biri olarak yönetici ünvanına sahipti.

Subaru onu sadece uyurken, bakım yaparken, içki içerken veya kiserusunu kullanırken görmüş olsa da o; bir işe sahipti.

Subaru: “Gerçekten de Hal-san benimle aynı seviyede olamayacak kadar büyüleyici birisi.”

Halibel: “Bu kadar üzücü şeyler söylemesene, arkadaş olabiliriz. Bütün gün yalnızca uzanıp kimonomun yıpranmış uçlarıyla oynayarak para kazanabileceğim doğru ama bunu bir kenara bırakırsak Su-san’ın para kazanmak için bunca zaman uğraşıp çalıştığını görmek gerçekten kıymetli, biliyor muydun? Çok hoş değil mi?”

Subaru: “Kes sesini, tembel herif!.. Yöneticiliği kimin torpiliyle aldın sen, onu söyle önce?!”

Halibel: “Hmm, hayal kırıklığına uğrattığım için üzgünüm ama ben sadece tesadüfî bir şekilde site sahibinin tanıdığıydım. Bu bağlantı sayesinde tembelin teki olabildim… Üzgünüm Su-san ama ben her zaman kazanırım.”

Subaru: “Senin balını seveyim be!”

Subaru, Hal-san’ın inanması güç hikâyesini dinlerken öfkesini gizlemeden tısladı.

Sonuçta, akademik geçmişlerin bile işe yaramadığı bir ortamda kişisel bağlantılar her şey demekti. Ve Subaru’nun kimseyle kişisel bağlantısı yoktu, başka bir dünyada olduğu gerçeğini göz ardı etseniz bile.

İki farklı dünya dolaşmış da olsa kişisel bağlantılar kurmayı başaramamış bir adamdı ——o adam Natsuki Subaru’ydu.

Subaru: “Tek başıma yüz kişiyle savaşıyorum ve üstüne üstlük hâlâ işsizim… Oturup yalnızca ölmeyi beklemem gerekiyormuş gibi hissediyorum.”

Halibel: “Rem-chan’a sahipsin. Tek başına yüz kişiyle savaştığını söylemen de çok abartı kaçmıyor mu sence de!”

Halibel âniden, kocaman ağzını genişçe açtı ve gökyüzüne bakarken kahkahalarla gülmeye başladı. Subaru, göz ucuyla adamın o köpek suratını görünce derin bir iç çekti.

Subaru: “Ne hâlde olduğumu biliyorsun. İş aramaya çıkacağım. Hedefim 15.000 civarında harcanabilir bir net gelir elde etmek ve bu konuda koşulum seyâhat masraflarını karşılayıp emeklilik ile sigorta ödemelerini yapmak.”

Halibel: “Gerçek bir iş deneyimin bile yokken bu koşulları nasıl belirledin ki?”

Subaru: “İlk başlarda pek de gerçekçi olmayan bir hayalin peşinden giderim sanıyordum. Şimdiyse bu koşulları gerçekleştirmek ve bir işe girmek için gereken temel gereksinimleri karşılamak için öğrenmek istiyorum…”

Şu anki en büyük hedefi, kendini yalnızca Rem tarafından desteklenmekten kurtarmaktı. Ancak uzun süre devam etmeyeceği, kariyer açısından ilerleme sağlayamayacağı düşük ücretli işler seçmek gibi geçici çözümlerden kaçınmak istiyordu.

Subaru’nun hedefi; hayatı boyunca yapabileceği, aile reisi olarak gururlanabileceği bir iş bulmaktı.

Subaru: “——Ve bu yüzden de kamusal istihdam güvenliği ofisine geldim.”

Banan Kasabası’nın ana alanının dışında, kalabalık ve gelişen caddeden uzakta bir yerde bir mağaza vardı.

Subaru’nun kamusal istihdam güvenliği ofisi dediği şey aslında bir iş bulma kurumuydu. Burası, iş ayarlamaları ve kişiler için referans mektupları gibi konularda bireyler arası ilişkiler için köprü görevi gören bir yerdi. Banan’da birkaç iş bulma kurumu vardı ancak Subaru, her zaman aynı kurumu kullanırdı. Bu yüzden dükkân sahibiyle arkadaştı——

???: “——Agh! Saçmalamayı kes be!”

Resepsiyon masasına ulaştığı anda dükkândaki adam onu ​​âniden ters bir şekilde karşıladı.

Subaru: “Gelen müşteri bu denli kaba bir şekilde karşılanmaz ki he ayrıca, bu kadar kırıcı sözler de söylememelisin.”

???: “Buradaki tek kaba kişi sensin lan! Mal taşıma işini daha yeni batırmadın mı?! Bana hiçbir işi beceremeyen birinden bahsetmemem söylendi!”

Subaru: “Ah, usta eve giderken dikkatli olmamı tembihlemişti, onun bu yönüyle tanışmak istemezdim doğrusu!..”

Subaru insanların aklında beceriksiz biri olarak kaldığı için âdeta dizlerinin çöktü ve karşısında kertenkele yüzlü bir adam belirdi ——o bir kertenkele adamdı. Kertenkeleler nadir bulunan yarı-insanlar değillerdi ama bu adam o kadar şişmandı ki saçma derecede geniş bir ene sahipti, bu yüzden de bir kertenkeleden çok bir kurbağaya benziyordu. Tatlı bir önlük giyiyor olması onun için karakteristik bir özellikti.

Bu adamın adı Crane Donahue’ydi ve kasaba tarafından resmen tanınmış bu iş bulma ajansının da sahibiydi. Kasaba tarafından resmen tanınan iş bulma ajansları oldukça nadirdir, ayrıca toplumda dürüstlük ve titizlik gerektiren insaflı bir iş olarak kabul edilir. Ancak insaflı olması gereken bu adam, Subaru’ya sinirli bir şekilde baktı ve şöyle dedi:

Crane: “Mal taşıma işini nasıl eline yüzüne bulaştırabilirsin? Bu gidişle sürekli iş değiştiren birisi olup çıkacaksın başımıza.”

Subaru: “Şey, yani, bilirsin ya, diğerlerinin yaptığı kadar iş yapmaya fazlasıyla odaklanmıştım ve…”

Crane: “Günlük ödeneklerin sabit oranları var. Arkana yaslanıp kalan herkesin bu işi senin yerine yapmasına izin vererek de kâr elde edebilirdin.”

Subaru: “…Ama bu adaletsiz olurdu. Gerçekten haksız kazanç elde etmek istemiyorum…”

Crane: “Neden bu kadar ısrarsı davranıyorsun?! İşini iyi yapıp yapmaman umurumda bile değil, delirteceksin beni sonunda…”

Subaru’nun itiraz etmek için homurdandığı sırada Crane ona karşı biraz yumuşadı. Sonrasında, âniden Subaru’nun arkasında birinin durduğunu fark etti.

Crane: “Ah! Halibel, yüzünü gören cennetlik! Uzun süredir sana telefon açmadığım için kusura bakma!”

Halibel: “Ah, sorun değil, kafana takma. Sadece Su-san’ın iş bulup bulamayacağını kontrol etmek için gelmiştim.”

Subaru: “İş bulmak… Pekâlâ, her neyse…”

Subaru dizlerini temizledi, ayağa kalktı ve Crane ile Halibel’i kıyaslarcasına süzdü. Kafasında yaptığı kıyaslamayı bitirdikten sonra Halibel’i işaret ederek başını Crane’e doğru eğdi.

Subaru: “Bu çapkın adamı tanıyor musun?”

Halibel: “Çapkın! Çapkın! Söylemesi kulağa neden bu kadar hoş geliyor ki? Şu andan itibaren kendime ‘Uslanmaz Çapkın’ demeye karar verdim. Sizce de kulağa hoş geliyor mu? Yoksa kötü mü geliyor?”

Subaru: “Kötü olan tek şey bundan gerçekten etkilenmiş olman.”

Subaru, Halibel’in isim algısıyla şakalaşırken Crane’in cevabını bekledi. Bu atışmayı gören Crane, büyük kollarını birbirine kavuştururken sızlandı.

Crane: “Aptal… Yani Subaru Bey, büyük bir şey başardın. Bunu başarabileceğine canı gönülden inanıyordum.”

Subaru: “Birine karşı olan tavrını bu kadar bariz şekilde değiştiremezsin!”

Crane: “Elbette sana ‘Bey’ diye hitap edeceğim. Halibel Bey’in kim olduğunu sanıyorsun se…”

Crane, bir şey söylemek üzereyken yüzünde şok ve korku dolu bir ifadeyle duraksadı. Subaru, bu beklenmedik tepkiye karşılık olarak tek kaşını kaldırırken Crane bakışlarını ondan kaçırdı ve sözlerine devam etmeden önce bir “ah” sesi çıkardı.

Crane: “Halibel Bey, bilirsin… Uslanmaz bir çapkın.”

Subaru: “O lakabı yalnızca bir saniye önce edindi ama.”

Crane: “Her neyse! Biz konuşmamıza geri dönelim! Ne önemi var ki zaten? Subaru Bey’e referans olabilirim! Ama hiç uğraşmadan rahatça para kazanabileceğin bir iş bekleme benden, tamam mı? Mal taşıma işi için sahip olduğun tüm şansını harcadın.”

Subaru: “Hiç uğraşmadan rahatça para kazanabileceğim bir iş olmak zorunda değil. Sadece beni geleceği olan bir işe referans göstermeni istiyorum. Şartlar pazarlık edilebilir ama lütfen aile reisine uygun bir iş olsun.”

Crane: “Hayatımda ilk kez ‘aile reisine uygun bir iş’ tarzında bir koşulla karşılaşıyorum doğrusunu istersen…”

Crane, Subaru’nun isteği üzerine kafa patlatırken dükkânı kısaca gözden geçirdi.

Burası, kasaba tarafından onaylanmış bir iş bulma kurumuydu ama mağazanın kendisine de özenle bakılıyordu. Tek katlı ahşap dükkânda çok az sayıda sandalye ve masa vardı, ilan panolarının olduğu duvar iş arayanlar için olan ilanlar ve iş gücü arayanlar için hazırlanmış formlarla doluydu. İş arayan kişiler asılı ilanlardan bir iş seçerdi ve iş yaptırmak isteyen kişiler de Crane’den rica ederdi, Crane de duvara bir form koyardı. Sistem basitçe bu şekilde işliyordu.

Subaru: “Eğer bir ejderhayı yok etmeyi kabul edip başarısız olsaydım bana bu işi veren kişi olarak senin itibarın zedelenirdi.”

Crane: “Senden böyle bir şey yapmanı asla istemem, ayrıca ejderha imhası gibi bir iş duyurulduğu anda zaten ülkeyi terk ederdim.”

Halibel: “Bu iş İmparatorlukta olsaydı bir ejderhayı zevkle yok ederdim. Çünkü o ejderhayı öldürmek için iyi bir planın olursa Krallığın Tanrı Ejderhası’nı bile yenebilirsin. O zaman ülkeyi ele geçirebilir ve…”

Subaru: “Ah! Crane! İşte bu! Şu ‘Zarestia Yatak Araması’na bir bakayım!”

Subaru’nun sesi kiserusunu yakıp ondan bir nefes çeken Halibel’in sözünü kesti. Subaru, duvara dramatik bir şekilde yaklaşarak posteri duvardan yırtıp aldı. Ardından  içindekileri yüksek sesle okumaya başladı.

Subaru: “Bakalım… ‘Büyük Ruh Zarestia’nın yatağı için araştırmacılar işe alınıyor! Uzun yıllardır bir gizem olan Büyük Ruh’un yaşam alanı ——onu keşfetmek için işe ekip üyeleri almanın zamanı geldi! Çalışma koşulları pazarlık edilebilir ve ödül sonuçlara bağlıdır!’ Bu! Bu… Bu kulağa hiç de hoş gelmiyor…”

Crane: “Neden kendi kendine bu kadar yüksek sesle konuşuyorsun?! Ayrıca, o ilanı yerine geri asacağım. Ver onu bakayım.”

Subaru’nun gözleri işe alım detaylarının saçmalığından dolayı canlılığını kaybederken Crane posteri onun elinden kaptı. Daha sonra, detaylara baktığında “ah” diye inledi ve söyledi:

Crane: “Bunu ilanların arasından çıkarmayı unutmuşum. Başvurular uzun bir süre önce kapandı. Sadece yapmam söylendiği için ilanların arasında kalmasına izin verdiğim saçma sapan bir işe alım formu. Unut gitsin.”

Subaru: “Böyle bir şey gerçekten oldu mu?”

Crane: “Bu dünyada düşündüğünden çok daha fazla aptal var.”

Subaru, Crane’in omuz silkerek verdiği cevabı duyduğunda mümkünmüş gibi kendini biraz daha depresyonda hissetti.

Kendini Büyük Ruhlarla ilgili meselelere dahil etmek intihardan başka bir şey olmazdı. Tesadüfen onlarla karşılaşmak bile pervasızlık olurdu. ——Umarım ilana başvuran o yürekli kişiler huzur içinde ölmüşlerdir.

Crane, Subaru’nun yüz ifadesini yanlış yorumlayıp kendi önlüğüne dokunurken sözlerine devam etti.

Crane: “Şu anda neredeyse intihar etmekle aynı şey olan bir işe başvuracak kadar köşeye sıkıştığını biliyorum. Yani… Bunu sana vermeli miyim gerçekten bilmiyorum doğrusu!..”

Subaru: “Yani neredeyse intihara kalkışmaktan daha iyi bir işin olduğunu mu söylüyorsun?!”

Crane: “Duruma bağlı. Ama evet, sevimli eşin için çalışmak zorundasın!..”

Crane, ona “Şu anlık senin için yapabileceğim tek şey bu!” demek istermişçesine bir başvuru formu çıkardı. Subaru gergin bir şekilde Crane’in ona uzattığı formu kabul ederek başvuru detaylarına baktı.

Subaru: “…Riften Magoji’nin mekânında bir hizmetçi mi?”

Crane: “Bir ay sürecek kısa vadeli bir iş. Alt kademeli işler yapacaksın ama Subaru Bey becerikli birisi, bu yüzden…”

Bunu söylerken Crane, taktığı önlüğü parmağının ucuyla tutup hafifçe çekiştirerek ön plana çıkardı. Önlük onun gibi bir devasa birisi için fazla sevimliydi, özellikle üzerindeki çiçek desenleri bu izlenimi güçlendiriyordu.

Subaru: “Kertenkele suratlı bir ihtiyar giyiyor olabilir ama yine de harika göründüğünü itiraf etmeliyim.”

Crane: “Onu bana kendin giydirdin! Gerçi eşim gerçekten de beğenmişti!”

Subaru: “Sadece düğmeleri tekrar diktiğim içindi. Bunun onunla ne alakası var?”

Crane: “Talimatlara iyice bak. Çok fazla kadının olduğu bir iş yeri olduğunu söylüyor. İyi olan o ki kadınları cezbetmek için özel bir becerin var.”

Subaru: “Tek yaptığın anlayıp dinlemeden hüküm vermek! Ayrıca, ben daha çok ‘sadece genç erkekleri işe almak’ kısmı adına endişeliyim.”

Çok fazla sayıda kadının olduğu bir iş yerinde sadece genç erkekleri işe almak ——Subaru orada ne tür işler döndüğünü çözemedi. Açıklamaya bakarsak bunun sadece alt düzey bir iş olduğunu biliyordu ——gündelik ev işleri tarzı. Özel nitelikler ve insan vücudunu aşan bir beden gücü aramıyorlardı.

Eğer bir uşak olmayı reddetmezse——

Subaru: “…Teşekkürler ama bu iş sayesinde gündelik işçi olmayı bile bırakır mıydım?”

Crane: “Sanki dışarıda elini kolunu sallayarak ömür boyu sürecek bir iş bulabilirmişsin gibi konuşuyorsun. Kulağını dört aç ve beni dinle. Önce en dipten başlamalı, yüzünü ve adını başarılarınla tanınır hale getirmelisin. Güven kazandıktan sonra ise hayatın boyunca çalışacağın o işi bulacaksın. Bunu kendin de bilmiyor musun zaten?”

Subaru: “Rem’i daha en başında Temple İlkokulu’ndaki işine yönlendirmiştin.”

Crane: “Yani, bunun nedeni apaçık şekilde Rem-chan’ın sevimli olması.”

Bu reddedilemez bir argümandı. Rem’in sevimliliğini reddedemezdiniz. Subaru’nun zavallı bahaneleri gibi şeyler toplum üzerinde etkili değildi.

Crane: “Kararagi işsiz bir adamı tam donanımlı bir adam olarak tanıyacak ve ona o şekilde muamele uygulayacak kadar nazik bir yer değil,”

Subaru: “Buraya bir iş bulmaya geldim, değil mi?!”

Kamusal istihdam güvenliği ofisine gelmiş, işsiz olduğu için buradaki insanlar tarafından sıcak karşılanmamıştı. Bu, çalışma isteği olmasına rağmen en önemli şeyden yoksun olduğunun kanıtıydı: Toplumun kendisine duyması gereken güven.

Bununla birlikte, Crane’in muhâkemesi adildi. Subaru yenilgiyi kabul ederek omuzlarını düşürdü.

Subaru: “Lütfen benim için bir referans mektubu yazın. Beğenilmek için elimden gelenin en iyisini yapacağım.”

Crane: “Evet, elinden gelenin en iyisini yap. Riften Bey cesur bir tüccardır ancak sakin bir insan olarak bilinir.”

Subaru: “…Cesur bir savaşçı⁸?”

(Ç.N: ⁸Subaru, onun “cesur savaşçı” dediğini sanıyor çünkü Japoncada “cesur savaşçı” -Kanji ile 猛将- ve “cesur tüccar” -Kanji ile 猛将- kelimeleri aynı şekilde, “moshou” diye telaffuz edilir.)

Crane: “Cesur bir tüccar.”

Subaru, ufak nüans farkını düşündüğünü belli edercesine başını yana doğru eğdi ancak Crane referans mektubunu akıcı bir şekilde yazmayı bitirirken de mektubu dikkatle bir zarfa yerleştirirken de Subaru’ya verirken de bunu pek umursamadığı anlaşılıyordu.

Crane: “Yarın sabah Riften Bey’e git ve ona seni benim gönderdiğimi söyle.”

Subaru: “Tamamdır. Her zamanki gibi tekrardan teşekkürler.”

Crane: “Ve son olarak, dikkatli ol! Yalvarırım, bu sefer işi eline yüzüne bulaştırma!”

Subaru, referans mektubunu cebine koydu ve dükkâna geri dönen Crane’e el sallayarak oradan ayrıldı. Ardından, sokakta kiserusunu tüttüren Halibel ile birlikte ana caddeye geri döndü.

Subaru: “Kahretsin… Hal-san’ın kesinlikle çok fazla boş zamanı var.”

Halibel: “Birdenbire nereden çıktı bunu söylemek?”

Subaru: “İşsiz gibi görünüyorsun ve iş arayan diğer insanlara dalgın bakışlar atıyorsun. Bu çok rahatsız edici.”

Halibel: “Senden daha kötü durumda biri olduğunda onu desteklersin, değil mi? Sana cesaret veren o kişi de benim işte.”

Subaru: “Hareketlerin bana cesaret falan vermiyor. Hatta doğrusunu istersen bu hissi  kesinlikle çok daha olumsuz bir his olarak adlandırırdım.”

Subaru, Halibel’in yaptığı şakalara cevap verirken sık sık iç çekiyordu. Yine de burada Halibel hâlâ bir işi olan, çalışan o kişiydi ve böylece, toplumda düşük bir statüye sahip olan kişi de Subaru olmuş oluyordu.

Halibel: “Yine de iş arama konusunda epey zorluk çekiyorsun. Bu kasabaya gelmeden önce ne yapıyordun?”

Subaru: “————”

Halibel’in gündelik soruları Subaru’nun bir anlığına nefesini tutmasına neden oldu.

Ancak tereddüt ettiğini gizlemek için hemen gülümsedi ve “Bilirsin,” diyerek omuzlarını silkti.

Subaru: “Rem ile Kararagi’de bir yerden başka bir yere taşınıp duruyorduk. Bu kasabada kaldığımız için mutluyum. Bir apartman dairesi kiralayabilmemiz tamamen senin sayende oldu. İmdadımıza tam zamanında yetiştin.”

Halibel: “O konuda, bana değil de sana referans olan İhtiyar’a teşekkür etmelisin. Bağlantılar hayatımızın önemli bir parçasıdır. Eğer bağlantılar konusunda gerçekten şanslı birisiysen bu, teklif edebileceğin bir şeylere sahip olduğunu gösterir.”

Subaru: “…Buna değineceksek eğer, ben pek bir katkıda bulunmuyorum. Hepsi Rem sayesinde.”

Subaru, “Bu konuda %100 emin olduğum tek şey bu.” diye düşünürken Hal-san’ı yanıtladı ve kalabalığın içinde hafifçe esnedi. Bir işe girdiği için üzerindeki yükten geçici de olsa kurtulmuştu.

Halibel: “Kararagi’de bir yerden başka bir yere taşınıp durmak ha…”

[adinserter block=”1″]

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

3

Subaru: “Üzgünüm, Rem. İnan bana elimden geleni yaptım ama…”

Rem: “——Subaru-kun?”

Subaru: “Ah, evet, böyle konuşmayı keseceğimi söylemiştim. Özür dilerim. Unutmadan söyleyeyim, bir sonraki işim kısa süreli bir iş olacak.”

Subaru dik bir şekilde tatami matının üzerinde oturuyordu. İş bulma kurumundan aldığı referans mektubunu, akşam için odanın mutfak kısmında çalışan Rem’e gösterdi. Akşam yemeği yapmaya ara veren Rem, Subaru’nun bu konuda daha dikkatli olması için düzgün konuşamadığı Kararagi aksanını uyardı ve referans mektubunu aldığında detaylara baktı.

Rem: “Kısa süreli bir iş olabilir ama sonuçta ileriye doğru atılmış bir adım. Subaru, hayatının dönüm noktası burada başlıyor. Bunu hissedebiliyorum. Birçok kişi tarafından saygı göreceksin ve senin için bronz bir heykel inşa edecekler.”

Subaru: “Bu dünyada göz sağlığı biliminin henüz keşfedilip keşfedilmediğini merak ediyorum…”

Subaru, bu abartılı ve gerçeklikten bir hayli uzak sözlere karşı acı bir şekilde gülümserken Rem, referans mektubuna baktı ve şaşırarak bir “ah” sesi çıkarttı.

Rem: “Bu, Riften-sama’nın malikânesinde bir iş.”

Subaru: “Evet. Riften-san’ı tanıyor musun?”

Rem: “Hayır, doğrudan bir tanışıklığımız yok. Temple İlkokulu’nda ders verdiğim çocuklar arasında tüccar evlerinden gelenler de var bu yüzden Cesur Tüccar Riften-sama hakkında biraz bir şeyler biliyorum denebilir.”

Subaru: “İşte, ‘Cesur Tüccar’! O vahşi bir şogun veya benzeri bir şey değil, değil mi?”

Rem: “Haha, vahşi şogun… S-Subaru-kun, lütfen beni güldürme.”

Rem, Subaru’nun söylediklerinden keyif almış gibi kıkırdadı ve sorusu üzerine kendini tutamayarak güldü. Sonrasında işaret parmağını kaldırarak Subaru’ya “Dinle.” dedi.

Subaru: “Ah, tıpkı bir öğretmen gibi.”

Rem: “Benimle alay edip durmasana. ‘Cesur Tüccar’ unvanı, Kararagi’de bir tüccarın rütbesini belirtmenin bir yoludur. Üstün yetenekli tüccarlara ‘Büyük Tüccar’, ‘Zengin Tüccar’ ve ‘Cesur Tüccar’ rütbeleri verilir. Bu bir onurdur.”

Subaru: “‘Büyük’ ve ‘Zengin’ mantıklı ama ‘Cesur’ denmesi biraz garip değil mi sence de?”

Rem: “Hayır çünkü ticaretin geliştiği Kararagi’de, ticarette başarı elde etmek hemen hemen savaş alanında kendini kanıtlamak gibi bir şeydir. Riften da toplum tarafından saygı duyulan bir kişiliktir.”

Rem soruyu cevapladıktan sonra referans mektubuna biraz gergin bir şekilde baktı. Subaru, Rem’in bir şekilde huzursuz olduğunu fark ederek kaşlarını çattı ve ismiyle Rem’e seslendi.

Subaru: “Biraz huzursuz görünüyorsun. Neyin var?”

Rem: “Şey, duyduğum söylentilere göre Riften-sama’nın malikânesinde çalışan çok fazla kadın varmış… Yani Subaru-kun gibi yakışıklı, genç bir adamın böyle bir iş yerinde çalışması biraz şey olurdu…”

Subaru: “Bunu fazlasıyla kendi bakış açına göre yorumluyorsun!”

Rem, büyük ölçüde öznel olan görüşünü ifade ettiği sırada referans mektubunu katlayıp tekrar açıyordu. Subaru, Rem’in huzursuzluğunu göz önüne alarak onun ne hakkında endişelenmiş olabileceğini bir şekilde sezmişti.

Subaru: “Şapşal.”

Rem: “Ah! S-Subaru-kun?”

Rem, Subaru âniden ve hafif bir şekilde başına vurduktan hemen sonra başını tuttu. Subaru, kendisine şaşkın bir ifadeyle bakan Rem’e “Hayret bir şey…” dedi ve iç çekti.

Subaru: “Böyle tuhaf şeyler hakkında endişelenme. Nasıl biri olduğumu düşünüyorsun?”

Rem: “Üzgünüm ama şu anda fazlasıyla endişeliyim. Çok fazla sayıda kadını işe alan birisi olarak Riften-sama, sevimli Subaru-kun’u görecek ve belki de ona cinsel bir istek duyacak…”

Subaru: “Aghhhh! Bu senin endişelendiğini düşündüğüm şeyden birazcık da olsa farklı ama!”

Rem’in tek taraflı endişeleri Subaru’yu serseme çevirerek konuyu değiştirmesine sebep oldu.

Subaru: “Ayrıca, sevimli mi dedin? Yalnızca gözlerime bak ve cevapla. Onları nasıl tatlı görüyor olabilirsin?”

Rem: “Subaru-kun’un gözlerindeki erkeksiliğe doyamıyorum.”

Subaru: “Sana tam olarak nasıl görünüyorum ben be?!”

Rem’in Subaru hakkındaki değerlendirmesinde diğer insanların gerçekten anlayamayacağı birçok şey vardı. Her hâlükârda Subaru, ona endişelenmemesi gerektiğini söylemek ve onu sakinleştirmek istercesine elini Rem’in omzuna koydu.

Subaru: “Endişe etmene gerek yok. Benim için yalnızca sen varsın. Bu, bir sürü kızın bulunduğu bir ortamda olduğumda da geçerli, anladın mı?”

Rem: “Ah… E-evet, anladım. Subaru-kun…”

Subaru, tüm bunları Rem’in başını okşarken fısıldadığında kızın yüzü kızardı ve onaylarcasına başını salladı. Daha sonra Subaru da bir süreliğine kendisine karşı uysal davranan Rem’e karşı duygusal bir yakınlık hissetti.

Rem yavaşça başını kaldırdığında ıslak gözleri Subaru’nunkilerle yakından buluştu. Birbirlerine gittikçe daha fazla yaklaştılar, daha fazla, ta ki birbirlerinin nefeslerini hissedene kadar ——derken, tencereden âni bir ıslık sesi yükseldi.

Subaru: “Ah!”

Rem: “Eyvah!”

Tencere kapağının düşme sesi, sessizliği bozdu. Rem panik içinde mutfağa koştu. Gücünü sihirli bir kristalden alan ocağın ateşini kapattı, tencerenin yerine yerleştiğinden emin oldu ve rahatlayarak göğsünü ovuşturdu.

Rem: “——Haha…”

Subaru: “Haha…”

Sonrasında, ikisi de aynı anda birbirlerine gülümsediler. Böylece, bir süre gülmeye devam ettiler ve sakinleştiklerinde Rem ellerini çırparak “Pekâlâ,” dedi.

Rem: “Hadi bir an önce karnımızı doyuralım. Subaru-kun, lütfen masayı hazırla.”

Subaru: “Gerçi, daha çok alçak bir yemek masasına benziyor.”

Hâlâ biraz garip hissetmeye devam ederlerken ikisi de yemeği hazırlamaya başladı. Subaru alçak yemek masasını odanın ortasına taşıyarak duvara yaslarken Rem tencerenin kapağını kuvvetle açtı.

Buharı tüten bir tencere ve lezzetli, sıcak sebzelerin kokusu ——bugünün menüsü Mizutaki⁹’ydi.

(Ç.N: ⁹Mizutaki, Japon mutfağına ait geleneksel bir tavuk güveci türüdür.)

Subaru: “Nabe¹⁰. Arada sırada yemesi güzel. Özellikle Ponzu¹¹ ile birlikte yendiğinde ise en iyisi.”

(Ç.N: ¹⁰Nabe, hem tencerenin kendisini hem de bu tencerede yapılan geleneksel Japon güveç yemeklerini ifade eder. ¹¹Ponzu, yemeklerde kullanılan ekşi ve narenciye aromalı sostur.)

Rem: “Farklı farklı sebzelerle birlikte biraz ekşi bir şeyler de yemek istedim. Subaru-kun, ekşi şeyleri sever misin?”

Subaru: “Severim. Açıkçası şaşırdım. Sen ekşi şeyleri sever misin?”

Rem: “Aslında sadece denemek istemiştim ama…”

Rem, merakla parmağını çenesine koyarak hafifçe başını eğdi. Bununla birlikte, Subaru onun davranışlarını beklenmedik bulmadığı için şimdilik onu görmezden gelmeye karar vermişti. Ayrıca, Rem’in kendi yemek istediklerine öncelik veren bir menü seçmesi iyiye işaretti.

Çünkü bu, Subaru’yu öyle ya da böyle her zaman kendinden önce düşünme alışkanlığından yavaş yavaş kurtulduğunun kanıtıydı.

Subaru: “Enfes olmuş! Bugün yine elinin hamaratlığı yerindeydi!”

Rem: “Tanrım… Güzel yemekler yapan sevimli bir eşin olduğu için mutlu olman… Beni utandırıyor.”

Subaru: “İnan bana dediklerimin arkasındayım. Çok şanslı bir adamım.”

Nereye taşınırlarsa taşınsınlar Rem yemek yapma konusunda her zaman iyiydi. Başlangıçta farklı mutfak gereçleri ve farklı malzemelerle bu olduça  zordu ancak Kararagi’de yaşadıkları ilk yılın ardından güzelce uyum sağlayabildiler.

Yalnızca damak tatlarıyla alakası olmayan, alışamadıkları bazı şeyler vardı.

Subaru: “Off… Karnım ağrıyor. Yerimden kıpırdayamıyorum…”

Rem: “Ben de tıka basa doydum. Subaru-kun, kucağım artık boş.”

Subaru: “Yaşasın! Kucağın için bir rezervasyon yaptırmak istiyorum.”

Rem: “Rezervasyonunuz yapıldı. Yalnızca Subaru-kun’a özel bir koltuk. Yat hadi.”

Rem, birleştirerek oturduğu bacaklarına yatması için hafifçe vurdu ve Subaru başını onun kucağına bıraktı. Başını Rem’in yumuşak kucağına bıraktığında tüm vücudunun mutlulukla sarıldığını hissetti. Mideleri açıkça iki kişilik bir öğünden fazlasını almıştı ve istedikleri ölçüde de gevşemişti.

Subaru: “Haa… Rem, harika birisin.”

Rem: “Evet. Ayrıca Subaru-kun da çok sevimli biri.”

Subaru: “Bunun sana dediğim şeyle bir alakası yok ki.”

Rem: “Bana göre var. Gayet de birbirleriyle alakalılar.”

Subaru bu şekilde düşünmüyor olmasına rağmen, görünüşe göre Rem için Subaru ve güven kelimesi arasında sıkı bir bağ vardı. Yine de Subaru, Rem’in onu bu şekilde görmesine layık olup olmadığından pek emin değildi. Rem’in harika birisi oluşuna dair sözleri, hiç şüphesiz Subaru’nun gerçek düşünceleri, minnettarlığı ve özrüydü. Muhtemelen Rem de bunu biliyordu. ——Subaru, bu yüzden kendini bir kez daha çaresiz hissetti.

Rem: “Midelerimizi biraz dinlendirdikten sonra hamama gidelim. İş için hazırlık yapmadan önce iyice dinlenmen ve yorgunluğunu atman gerek.”

Subaru: “Ama benim işim yarından sonraki gün başlıyor?”

Rem: “Biliyorum. Yani, Subaru-kun yarın kendini yormamalı. ——Ama bu gece için aynı şeyi söyleyemem.”

Subaru kucağındayken, Rem dudaklarını onun kulağına yaklaştırarak bunu ona samimi bir şekilde söyledi. Sesindeki o samimiyet ve sıcaklık Subaru’nun ürpermesine neden oldu, kulakları kızardı.

Subaru: “…R-Rem, harika birisin.”

Rem: “Evet. Çünkü senin tarafından seviliyorum.”

Subaru hafifçe fısıldadı, ardından Rem utanmış bir şekilde ona cevap verdi.

——Buna rağmen, Subaru Rem’in kulaklarının da kıpkırmızı olduğunu fark etmemişti.

[adinserter block=”1″]

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

4

——İki gün sonra Subaru, elinde bir referans mektubu tutarak Riften Magoji’nin malikânesini ziyaret etti.

Subaru: “Tam da söylentilerde çokça bahsedilen Magoji sarayından beklendiği gibi… Burası fazlasıyla büyük.”

Referans mektubunu malikânenin ana kapısında gösteren ve kapı görevlisi tarafından içeri alınan Subaru hayranlığını böyle gösteriyordu.

Burası, Banan’ın kuzey tarafında ‘Magoji Sarayı’ denilen bir malikâneydi. Wafuu mimarisinden çıkma binalar genellikle tek katlı binalardı ve Magoji Sarayı da bir istisna değildi. Geniş bir arazi üzerine dikkat çekici bir şekilde inşa edilen saray, tarihî piyeslerde karşımıza çıkan Daimyo’lara ait bir malikâneye benziyordu.

Subaru: “Burada ‘İşe yürüyerek gitmek neredeyse bir saat sürüyor. Üniforma masrafı ödemenize dahil.’ yazıyor.”

Tanıtım mektubu sayesinde Subaru sorunsuz bir şekilde işe alınmıştı. Her ihtimale karşı bir görüşmesi vardı ancak hizmetlilerden sorumlu olan evin hanımı Subaru’ya yalnızca baktı ve onu onayladı ——hiç düşünmeden karar vermesine sebep olan faktörse bilinmiyordu.

O veya bu şekilde, Subaru getir-götür işlerini yapmak üzere acemi bir uşak olarak işe alındı, kendisine verilen üniformayı giydi, yeni işi ve ilk kez tanıştığı iş arkadaşları konusunda gergin hissederken iş yerine doğru ilerledi.

Vardığı konum Magoji Sarayı’ydı ancak talimatlarda da belirtildiği gibi hiç de iç açıcı olmayan bir kadın yoğunluğu vardı. En azından Subaru, kapı görevlisi dışında, orada başka hiçbir erkek görmedi. Kapı görevlisi avlunun içinde bile değildi bu yüzden Subaru gerçekten de malikânedeki tek erkekti. Kadın iş arkadaşlarının sayısı o kadar fazlaydı ki sayıları hakkında kesin bir hüküm vermek mümkün değildi. Gerçekten de kadın-erkek dengesinin olmadığı bir iş yeriydi.

Yine de Rem’in endişelenmesine sebep olacak hiçbir şey yoktu. Subaru’nun karşı cinsten olan çalışma arkadaşlarına karşı herhangi bir niyeti yoktu ve onların çoğu zaten evliydi. Ancak bu durum, sürekli başka sorunların ortaya çıktığı gerçeğini görmezden gelirse geçerliydi.

???: “Natsuki-kuuun! Hey, bunu benim için yapabilir misiiiin?”

???: “Oh, Subaru-kun, buraya gel! Gel hadiii, yardım et banaa.”

???: “Ayyy! Subaru-chan, seni yakışıklı adam! İşte bu, buldum! Seni seksi adam!”

Sonra, tiz sesler ——onları bu şekilde adlandırmakta biraz tereddüt etti ama sarayın her yerinden bu tür tezahüratlar geliyordu. Hepsi, Subaru’nun sarayda onunla birlikte çalışan iş arkadaşlarından gelen tezahüratlardı. Subaru bile zaman zaman erkeklerden ve karşı cinsten ilgi görmekten hoşlanırdı. Hoşlanırdı ama——

???: “Hahaha, ne güzel bir kalça.”

Subaru: “İmdat!!”

Subaru koridordan geçip giderken kalçası okşandı ——hayır, kalçası kısmen sert bir şekilde ovuldu ve Subaru haykırırcasına bir ses çıkardı. Kalçasını tutarak hemen arkasını döndü ancak suçlu çoktan koridora doğru kaybolmuştu bile.

Subaru ne yapacağını bilemez, küçük düşürülmüş bir hâlde koridor duvarına doğru döndü ve kendini kaybederek resmen yüreği parçalanırcasına ağlamaya başladı.

Subaru: “A-Akıl almaz bir cinsel taciz… Al sana âdeta Osaka’nın patavatsız nineleriyle dolu bir ortam!..”

Kendini bir anda şeytanlarla dolu bir yerde bulmasına sebep olan talihsizliğine küfürler ederken yüzü gözyaşlarıyla kaplıydı.

Subaru’nun kalçası az önce Osaka’nın utanmaz ve pervasız yaşlılarına benzeyen bir grup tarafından ovulmuştu ——aslında Kararagi’delerdi ve bu kadınların Osaka ile hiçbir alakaları yoktu ancak hareketlerine bakılırsa o meşhur “Osaka’nın patavatsız nineleri” tabirine oldukça uyuyorlardı. Yine de Subaru suçlunun kim olduğunu bilmiyordu tabii.

Magoji sarayındaki tüm kadınlar şüpheliydi; eski suçlular, tekrar tekrar taciz etmeye devam eden suçlular ——Subaru aç bir kaplan sürüsünün arasına atılmıştı ve ne yazık ki titreyen küçücük bir tavşandan başka bir şey de değildi.

İnsan ya da yarı-insan olması fark etmiyordu, bu işyeri orta yaşlı kadınların insafına kalmıştı ve başka hiç kimse——!

Subaru: “O da kim?! Yoksa sen genç erkeklere ilgi duyan orta yaşlı kadınlara karşı zaafı olan birisi misin?!”

???: “Bu oldukça geri kafalı bir yargı.”

Subaru’nun şikâyetlerini dinleyip ona cevap veren bir duvar… Hayır, bu elbette duvar değildi. Duvarın arkasından tok ve alçak bir ses geldi; ses, orada bulunan bir adamdan geliyordu. Sesin bir erkeğe ait olması ve kişinin malikânenin  içinde bulunması ihtimalleri hemen daralttı. Eğer bu kişi kapı görevlisi değilse o zaman davetsiz bir misafir olmalıydı——

Subaru: “L-Lütfen! Birisi yardım etsin!!”

???: “Ne yazık ki bu yardım çağrısına yanıt verebilecek tek kişi sensin. Şu anda, kendini yalnızca kendin kurtarabilirsin.”

Subaru: “Doğru! Ama bu sırada kapı görevlileri ne yapıyor…”

Subaru, adamın söylediği mantıklı sözleri onaylamış olmamak için kafasını sallamayarak doğrudan sesin sahibine döndü ve onunla yüz yüze geldi. Bıyıklı ve kalın kaşlı, zayıf, orta yaşlı bir adamdı. Üstün kaliteli bir kumaştan yapıldığı ilk bakışta anlaşılan bir kimono giymişti ve tüm vücudundan etkileyici bir hava yayılıyordu ——Subaru onun kim olduğunu hemen anladı.

Subaru: “Siz… Riften Magoji-sama… Olabilir misiniz?”

Riften: “Doğru. Ben senin patronun Riften Magoji’yim. Artık bu kadar kendini kasmana gerek yok. Sonunda dışarıdaki işimi bitirdikten sonra yeni üyemizi görmeye gelebildim.”

Adam ——Riften, bıyığını sıvazlarken Subaru’nun söylediklerine karşılık sakince başını salladı. Daha biraz önce, Subaru kim olduğunu bilmese de ona karşı kaba davranmıştı ama o bunu dillendirmemişti bile. Demek ki hoşgörülü bir kişilikti.

Böylece Subaru, patronunun hoşgörüsünden faydalanarak aklındaki şüpheleri dillendirdi.

Subaru: “Efendim, eğer böyle hitap etmemde bir sakınca yoksa yani… Genç erkeklere ilgi duyan orta yaş kadınlara karşı bir takıntınız olup olmadığını sormak isterim?”

Riften: “Oldukça açık sözlüsün. Ancak yine de bunun bir yanlış anlaşılma olduğunu söyleyebilirim.”

Subaru’nun, çalışma ortamının işveren kişinin zevklerini fazlasıyla yansıttığı yönündeki şüphesi Riften’ın omuzlarını silkmesine ve bıkkınlıkla iç çekmesine neden oldu. Ve ardından, derin bir nefes alırken konuşmayı devam ettirdi.

Riften: “Kadınlar narin ve güzeldir. Onlara yalnızca dokunmak bile beni fazlasıyla rahat hissettiriyor. Bu tarz bir güvende olma duygusunun yeri doldurulamaz, ayrıca açık fikirli oluşları yaşlandıklarında daha da çekici hâle geliyor ——sence de öyle değil mi?”

Subaru: “Geçtiğimiz birkaç gün içinde kalçama neredeyse bin kez dokundular!”

Riften: “Bunun nedeni güzel bir kalçanın olması.”

Subaru: “Çalışanlarınızın tarafını tutuyorsunuz!”

Riften: “‘Biraz üstüne git ve sonrasında gerçek yüzünü göreceksin.’ Anlıyorum, bu yüzden Crane Bey bana referans mektubunu verdi. Şimdi anladım.”

Riftan, Subaru’ya aldırış etmeden durumu kendi içinde anlamlandırmaya başladı. Ancak Subaru, konunun asıl öznesi olan kişi, hiçbir şey anlamıyordu.

Subaru: “Yani, çalışma ortamını göz önünde bulundurursak ben de Efendi’nin genç erkeklere ilgi duyan orta yaş kadınlara karşı bir ilgisi olduğu sonucuna varmış bulundum.”

Riften: “Korkarım bu üzücü bir yanlış anlaşılma. Bir gün, senin gözündeki bu yanlış anlaşılmayı düzelteceğim ve beni gerçekten anlayacaksın… Aslına bakarsan o zaman gelene kadar burada kalıp kalmayacağını gerçekten merak ediyorum.”

Subaru: “Bu cümle fazlasıyla bir şeyler imâ ediyormuşsunuz gibi. Neden böyle düşünüyorsunuz?”

Riften: “Sarayımda işe aldığım tek adamın sen olduğunu mu düşünüyorsun?”

Riften, boğazının içi titriyormuşçasına kısık bir sesle güldü. Subaru ona baktığında dış görünüşünün belli belirsiz bir şekilde şeytani bir Edo Dönemi valisini andırdığını hissetti. Bu şekilde düşünürken konuşmayı devam ettirdi.

Subaru: “Düşünebildiğim tek şey burada çalışmış tüm erkeklerin cinsel tacize dayanamayıp bir gün ortadan kaybolduklarıydı…”

Riften: “ ‘Cinsel taciz’ diye bir şeyi ilk kez duymama rağmen bunun ne anlama geldiğini aşağı yukarı tahmin edebiliyorum. Ve düşündüğün şeyi inkâr etmeyeceğimi söyleyebilirim.”

Uzun lafın kısası, Subaru’nun belirli zaman aralıklarıyla sunulan kurbanlardan biri olarak işe alındığını söylüyordu.

İşyerinin kızlarla dolu olması zaten yeterince kötüydü, bu yüzden cinsel tacize karşı hiçbir dayanıklılığı olmayan bir erkek için zorlu bir ortam olduğu da kesinlikle söylenebilirdi. Erkeklik gururuna ne kadar bağlıysan kalan iz de orantılı olarak o kadar yıkıcı oluyordu.

Riften: “Yine de diğer tüm erkeklerle karşılaştırıldığında sen biraz daha… Sert birisin. Senden iyi şeyler bekliyorum.”

Subaru: “T-Teşekkürler…”

Riften, dostane bir tavırla Subaru’nun omzuna hafifçe vurduktan sonra koridordan ayrılmaya başladı ve onu birtakım tereddütlerle baş başa bıraktı. Subaru onun gidişini izleyip patronunun tuhaf biri olduğunu düşünürken dudakları istemsizce kıvrıldı.

Belki de bir insanın toplumda ileri gelen birisi olabilmesi için insan doğasını feda etmesi gerekiyordu. Ya da belki de bazı şeyleri diğerlerinden daha farklı algılayabildiği için elde ettiği sonuçlar benzersiz olarak görülmüştü ve bu sayede dünyadaki konumunu yükseltmeyi başarabilmişti.

Subaru, Riften’ın hafifçe vurduğu omzuna dokunurken “Ne olursa olsun.” diye mırıldandı ve iç çekti.

Subaru: “…Benden beklentileri olsa bile yalnızca hayal kırıklığına uğrayacaklar.”

Subaru’nun yorgun fısıltısı kimseye ulaşamadı, ahşap zeminlerin arasında bir yerlerde sönüp gidiyordu.

???: “Subaru-chaaan! Bir saniyeliğine buraya bakabilir misin!”

Subaru: “——Bir saniye! Hemen geliyorum!”

Subaru, uzaktan bir bağırış duyduğunda yüz ifadesini değiştirerek koşmaya başladı. Bu hareket, yoğun malikânedeki işine ve iş arkadaşlarına “Hareket etmeyi bırakacak zaman yok.” demek istercesine yapılmıştı sanki.

#Evet! Sonunda ilk bölümü sizlere sunabildik! Bu bölümde çok fazla olay olmasa da IF’e giriş yapmış bulunmaktayız. Bakalım sevimli mi sevimli ikilimiz sonraki bölümlerde neler yaşayacak?Görüşmek üzere!

[adinserter block=”1″]

Tembellik Rotası, Bölüm 1 – İkinci Ay başlıklı yazı önce Re:Zero Türkçe ile Novel Oku, Manga Oku, Anime İzle Ücretsiz sitesinde yayımlandı.

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

Çevirmen: soufflent

Editör: Bertiel

Destekçilerimiz: Donatus, Echi_dna, Akari, Nurullqhx, Atakan Soner, Misertus, shingokuz, Lewysi, Taha Kurt, Künefe

Destek vermek isterseniz TIKLAYIN!

Discord’a gelmek isterseniz TIKLAYIN!

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

Ejder arabasının içinden çok ağır bir atmosfer yayılıyordu.

???: “────”

Atmosfer, gerginlikten veya tetikte olma durumu yüzünden ağır değildi, yalnızca düpedüz bir şekilde garipti. Kız, cildiyle bunun gerçeklik olduğunu hissetmek için üzerindeki battaniyeyi yavaşça yukarı çekti.

Köpek arabası bir yer ejderi tarafından değil, büyük bir Liger tarafından çekiliyordu ve ilahi bir koruma tarafından korunmuyordu. Yolcu arabası ise kaba bir yapıya sahipti, bu yüzden gürültülü bir şekilde sallanıyordu. Bunlar gerçekten de iyi koşullar değildi ancak istedikleri kadar harcayabilecekleri bir durumda olmadıklarından dolayı, tek yapabilecekleri bununla baş etmekti.

???: “────”

Zaten çok fazla seyâhat masrafları da kalmamıştı. Hayatları bir kez tehlikeye girdiğinde artık en başında suçluluk duygusu nedeniyle kullanmaktan çekindikleri parayı da kullanmak zorunda kalmışlardı. Yine de geçici olarak zorlukların üzerinden gelseler bile, para sorunu kökten çözülmediği sürece, onları her zaman takip edecekti.

Ayrıca, para sahip oldukları tek sorunları değildi. Ortada daha da ciddi bir sorun vardı.

Bu sorun da──

???: “Bir kadın demek… ama sen daha çok yeni bir kâbustan uyanmış gibisin, kesinlikle.”

Âniden bir ses, sıkışık vagonun içinde, köşede oturan bi’ kıza sesleniverdi. Kız yalnızca gözleriyle geriye baktığında küçük── yo, çok küçük bir figür gördü. Belki bir çocuktu ya da belki daha da küçük bir şeydi.

Beyaz saçlara ve sevimli bir köpek suratına sahipti ──Bu kobold (yarı-köpek) canavar adamdı.

???: “Neden tedbirli olduğunu anlayabiliyorum ancak kötü bir niyetim yok, kesinlikle. Sadece merak ediyordum, kesinlikle.”

Rem: “…İlginiz için teşekkür ederim. Fakat…”

Kız gerildi ancak canavar adamın ses tonu onu rahatlatmıştı. Muhtemelen sadece iyi niyetliydi. Yine de kızın kalbi, kendisine onun iyi niyetiyle şımartılmayı izin vereceği kadar da güçlü değildi.

Eğer gergin olmasaydı gittikçe daha çok yozlaşırdı. Bu da korkutucu olurdu.

???: “Neredeyse bir cam gibisin, kesinlikle.”

Rem: “Cam gibi mi?..”

???: “Cam sert olsa da kırılgandır, kesinlikle. Siz çocukların kalpleri de bana bu şekilde görünüyor, kesinlikle.”

Parmak bastığı nokta, gerçekten de kızın kalbinin cam gibi çatlamasına neden olmuştu.

Canavar adamın ‘siz çocuklar’ demesi sanki bu şekilde kızın yapayalnız olmadığını söylüyormuş gibi hissettiriyordu. Siyah saçlı bir çocuk battaniyeye sarılmış bir şekilde kızın yanında oturup uyuyordu. Kız, çocuğa yaslanmış, vücut sıcaklıklarını paylaşıyorlardı.

Ve işte, arabada ağır bir hava olmasının asıl sebebi de bu çocuktu.

Subaru: “──Üzgünüm… üzgünüm. Ben… çok zayıfım… bu yüzden… hepsi benim…”

Rem: “────”

Arada sırada, kâbus gören çocuğun dudaklarından utanç duyguları sızıyordu. Yolcular, onun sesinden ve gözyaşlarından, sanki dünyadaki tüm herkesin suçluluk duygularını taşırmışçasına ciddi olduğunu anlayınca da bir miktar bile kıpırdayamıyorlardı.

Rem: “Başka insanların bulundukları durumlar hakkında bu kadar açık açık konuşmayın…”

???: “Şu anda herkesi bir tehdit olarak görmek muhtemelen kaçınamayacağın bir şeydir, kesinlikle. Kaçınılmaz olabilir ama aslında, sen sadece bu konu hakkında hiçbir şey yapamazsın, kesinlikle.”

Kolları birbirine bağlı hâlde aşağı baktığında canavar adam sadece beyaz bir kürk gibi görünüyordu. Sanki onları tanımıyormuşçasına konuşan kürk, kızı biraz rahatsız ediyordu. Sadece bu konuyu daha da fazla büyütmek istemiyordu.

Onu böyle çelişkili bir hâlde görünce canavar adam sakladığı bir şapkayı alıp içinden bir şey çıkardı. Ve sonra, elini düzgünce oraya koyduğunda da şunları söyledi:

???: “Bunu al da Banan kasabasına git. Bir arkadaşım sana yardım edecek, kesinlikle.”

Rem: “──Neden… bunu yapıyorsun?”

Sesi iyi niyetli gibi geliyordu. Kızı alması için zorladığı kâğıdın üzerinde bir yer ve bir kişinin adı yazıyordu.

Görünüşe göre bu canavar adamın adı da birkaç satıra eklenmişti. Kız, onun neden bunu yaptığını bilmiyordu.

Canavar adam kızın sorusuna yanıt olarak “Bu çok açık, kesinlikle.” diyerek gülümsedi ve şöyle söyledi:

???: “İnsanlar ihtiyaç zamanlarında birbirlerine yardım etmelidir. Hem bir yetişkin olarak hem de özellikle bu bir çocuk olduğunda. ‘Ne kadar çok bağ kurarsanız o kadar iyi bağlar elde edersiniz.’ Bu benim inandığım Kararagili yoludur.”

Bunu kıza nazikçe söyledikten sonra kız kâğıt parçasını sıkıca kavradı. Bu sözlerden sonra da dizlerini bir araya getirdi, başını yanındaki çocuğun omzuna koyup bir hıçkırık sesi çıkardı.

Canavar adamsa kıza ve çocuğa nazik gözlerle bakarak başlarını okşayıverdi.

#Herkese merhaba! Rem IF’e başlamış bulunmaktayız. Bu bölüm giriş olduğu için bayağı kısaydı. Ama sonraki bölümler kesinlikle uzun olacak emin olabilirsiniz! Diğer bölüm yakın zamanda gelecektir, belki de şu an yayınlamıştır bile… İyi okumalar dileriz!

[adinserter block=”1″]

Tembellik Rotası, Ön Söz – Başlangıç başlıklı yazı önce Re:Zero Türkçe ile Novel Oku, Manga Oku, Anime İzle Ücretsiz sitesinde yayımlandı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

ㅤㅤㅤㅤ

Çevirmen: Shauna

Editör: Bertiel

Destekçilerimiz: Donatus, Echi_dna, Kyooko, Nurullqhx, Atakan Soner

ㅤㅤㅤㅤ

Destek vermek isterseniz TIKLAYIN!

Discord’a gelmek isterseniz TIKLAYIN!

ㅤㅤㅤㅤ

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Nefret dolu bir ses duydum.

 ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Öyle bir ses ki kulaklarımda çınlıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Nefretin eseri birkaç söz peşimden ayrılmıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Korkuyordum, tüylerim ürperircesine korkuyordum.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Kana susamışlığını saklamaya tenezzül dahi etmeyen bu ses beni yiyip bitiriyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Ruhumun derinlerine kazınmış, bitmek bilmiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Ben ne kadar hayata iki elle sarılırsam bir o kadar da başkalarına zarar veriyordum.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Her şeyden ötesi hatta en önemlisi de acı içindeydim, kıvranıyordum, boğuluyordum.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Haşin bir kuvvetle sıkılan boğaz.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bacaklarını açmış şekilde hafif bir beden, hareketine mâni olacak biçimde başkasının altında duruyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Diz ve bacaklarının baskısıyla omuzlarını kaldırtmıyordu. Alttaki küçük beden mahkûm bir şekilde çırpınıyordu. Gözleri önünde yara bereyle dolu bembeyaz kolları, onun boğazını sıkmayı sürdürüyordu. Tomurcuklanan çiçekler gibi olur olmadık bir düşünce aklında belirdi…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Boğazla, boğazla, birinin boğazına yapışma işte böylesine bir güçle oluyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Parıl parıl parlayan gözleriyle bakıştılar.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bitmek bilmez öfke ve derinlerde yatan çaresizliği o kocaman, yusyuvarlak gözlerinden okunabiliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O uçsuz bucaksız gözbebeklerinde boş bir düşünce yer edinip aklına girmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Ah… ah.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――”Zır zır! Zır zır!” Bacakları tir tir titrerken aynı böyle sesler çıkıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Asıl mevzu elinden kaçıp kurtulacak kadar hızlı olup olmaması değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kurtulma ifadesi çoktan akıllardan silinmişti. Yani bacaklarının titremesi yaşama tutunmaktan değil, düpedüz canının yanmasıyla geçirdiği öfke nöbetinden kaynaklıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beynine oksijen gitmiyor, zihni yaşama şevkini yitiriyor, yine de bünyesi karşı koymak için çırpınıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İşittiği her bir ses kulaklarını tırmalıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

“Sessizce ölsem olmaz mı? Sessiz sakin bir şekilde öleyim, ne olur!” diye aklından geçiriyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Huzur içinde, uykuya dalarmışçasına bir ölüm onu refaha kavuşturabilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Maalesef ki öyle bir ölüm hayal olmuştu artık. Şu an kaderi, hayallerinin tam tersi bir hâl almıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Bah, ah, kah.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Pörtleyecekmişçesine açılmıştı gözleri, dudağını ısırıp köpürmekten beter olmuştu ağzı, doğumundan birkaç gün sonra doğaya bırakılmış gibiydi, yaralı canavarlardan farksız şekilde inleyip duruyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yaraşır bir son, desek yeri midir?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yaraşır bir kader, desek yeri midir?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Nasıl, neden, ne oldu da bu hâle düşmüştü ki?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “――Nesi komik?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Aniden bir ses duyuldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Canavarımsı inlemelerin aksine bu ses, sert ve bir o kadar da anlaşılır bir sesti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Boğazladıkça dudaklarını sıkan, öfkeyle dolup taşan gözlerin sahibi sese kulak verdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Neyin komik olduğunu sorsa da net bir yanıt alamamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir kere zaten komik bir şey yoktu. Yoktu madem, niye böyle bir soru sordu?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sorusu kafa kurcalıyordu. Boş bir soruydu, anlaşılmazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Zorla cevap istesen bile kimsede bunun yanıtı bulunmuyordu. Yine de sessizlik içerisinde geçen bu saniyeler diken üstüne yatmış hissiyatı veriyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Daha kaçıncıya böyle gereksiz yere ilahi bir güç tarafınca sağa sola atılacaktı?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “――Nesi komik?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Komik bir şey yoktu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Huu, he, hehe.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O hâlde ya başka bir şey komik gelmişti…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yoksa bu olay onun hoşuna mı gitmişti?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir ihtimal bu kadının kılını dahi kımıldatamadan öldüresiye boğazlanması hoşuna gitmiş olabilir miydi?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bundan zevk alan biri olsa olsa manyağın teki olurdu. Düşünceler mantık çerçevesinden çıktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kadın: “――Ne var bu kadar komik?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Komik bir şey yoktu. Her ne kadar olmasa da bu soru ardı arkasına sorulmaya devam etti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Duymamış olamazdı, dip dibelerdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Nefeslerini hissedecek kadar yakınlardı. Boğazlanan güzeller güzeli kadının sesi etrafı inletiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Açıkça söylemese de, küfür hakaret etmese de sırf sesi bile duyduğu öfkeyi hissettiriyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kadın: “Nesi――”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Komikti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cevap bekleyen soru tekrar sorulacaktı ki kadın birden suspus kesildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kadın: “――Ah!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yana yattı. Güzeller güzeli kızın yüzü birden sol yanına doğru yattı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böylece yerdeki bedeni de bir daha kalkamadı. Duruşu bozulup bembeyaz karlar içinde kalakalmıştı. Elbette onu boğazlayanın boynundaki incecik elleri de tutunamaz hâle gelmişti, birbirlerini boğazlamaları yarıda kesilmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “――Öhö öhö.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Boğazındaki acımtırak kan tadıyla beraber öksürmeye başlamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bertaraf olan akciğerleri söner sönmez tekrar şişiyor, gerekli oksijeni bünyesine gönderiyordu. Vücut refleksiydi, yaşama içgüdüsüydü. Aklı başındaki her insan ölmeden evvel son nefesini almaya karşı gelmezdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Aklı başında insan nefes alırmış, almazmış… Şu hâlde tartışacakları bir konu değildi bu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kalbini kaplamış olan ölüme terk etme duygusu nihayet son bulmuştu. Artık kalbi yaşama hırsıyla dolmuştu, bu hırstan vazgeçemiyordu. Gerek manyakça gerek ise ciddiyetle dahasını istemeyi içler acısı hâlde kafaya koymuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu vaziyette durmaksızın buz gibi havayı ciğerlerine doldururken bir şeyin farkına vardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bembeyaz kar taneleri gökyüzünden düşerken önünde yere yığılmış kızcağız yatıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kaskatı kesilmiş yüzü ve mosmor olmuş dudaklarıyla kadının olağanüstü güzelliği ayrı bir seviyeye çıkmıştı. Soluklarının buhara dönüştüğü soğukta hayatını mahveden bir alamet çıktı, parıl parıl gözleri ağırbaşlı tavırlar takınmasını sağlamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Dikkatli bakınca karlı ortama çok yaraşır bir görüntü değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Formasından bacaklarıyla omuzları gözüküyordu, üstü başı da dondurucu soğuğa karşı koruyacak kadar kalın değildi. Boğazı, kulakları ve çabucak donabilecek diğer yerleri rüzgarla açılmıştı, iç yakan bir görüntüydü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Üstündekiler, o an giyinmiş bulunduğu kıyafetlerden ibaretti―― Ama sırf kadın da değil, kendisi de aynı soğuktan muzdaripti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――”Gıcır gıcır!” dişlerini birbirine sürterken böyle sesler çıkartıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Dondurucu soğuk muydu onu bu hâle sokan, yoksa yüreğindeki keder mi? Bilinmez.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Şu vaziyetteki bedeninin buzlanmasını düşüneceğine gözlerini kızdan bir türlü alamıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kadın: “――Ya.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Karın içinde yüzünün yarısı gömülüyken bile kadının güzelliği göz alıcıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bitmek bilmez öfke ve nefreti, o bir deri bir kemik kızcağızı hayatta tutan şeylerdi. Bu denli ağır yaralarla kızın hâlen hayatta kalabilmesi adeta mucizeydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kar, dört bir yanı beyaza bürümüştü. Kızın yanı başında sayısız leş bulunuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yaşamları yiyip bitiren yaratıkların leşiyle doluydu etrafları. Bu yaratıklar gördükleri her canlıyı yaşamdan koparmanın sefasını sürüyordu, ta ki kızcağız rüzgârıyla onları leşe çevirene dek. Sözün özü, yalnız iki kişi hayatta kalmıştı: Kızcağız ve o.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sayı bile her an düşebilirdi, sıfırı görebilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Adam yanında usul usul doğrulurken kız sessizce mırıldanıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ellerindeki parmaklar soğuktan dolayı buz kesmiş, kıpkırmızı olmuştu. Vücut ısısının ani düşüşüyle birlikte donmuş parmaklarını hissedemez olmuştu. Yaşadığı ufak acı hâlen daha parmaklarının vücuduna bağlı olduğunu gösteriyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O parmaklara artık bel bağlayamazdı, bu yüzden insan kafası büyüklüğünde bir taşı kaldırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sebebi de yoktu maksadı da. Yanında taş buluvermişti, o kadar.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Taşı kaldırabilmesi içine su serpmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yere yığılmış kızla ellerindeki taşı karşılaştırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir anlığına taşa bakınca kızcağızı anımsayıverdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gülüyor muydu, gülmüyor muydu artık onun da bir fikri yoktu. Fakat aklında canlanan görüntü, insanlara nefretiyle korku salan bir iblisten farksızdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Meseleye bir nokta koymak adına taşı iki eliyle havaya kaldırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O an havaya doğru pespembe gözleriyle bakan kızcağızın dudaklarından hafif fakat bir o kadar da net sözler döküldü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kadın: “――Seni mutlaka geberteceğim.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Tok bir çarpışma sesi karlarla kaplı ormanda yükseldi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yankılandı da yankılandı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――O gün Margrave Roswaal L. Mathers’ın malikânesi büyük bir feryatla yıkılmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Enteresandır ki malikânenin yıkılacağını ilk fark eden de malikâneyi ayakta tutmak adına en çok ter döken kızdı. Hâl böyle olunca da tavır ve davranışları iyiden iyiye vicdansızlaşmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kendini bildi bileli malikânenin maliki Roswaal’ın çok ekmeğini yemiştir bu kızcağız.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Malikâneyi çekip çeviren hizmetçi kardeşlerin artık işlerinin başında olmadığını işitince de malikin bir başına kaldığını tahmin edip apar topar yanına geldi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Fakat malik beyefendinin vaziyetini görünce yüreğinde bir sızı oluşmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İki ayrı renkte, parıl parıl, öz güven dolu gözleri; samimi konuşması, zevksizliğine dikkat çekiyormuşcasına yaptığı palyaçomsu makyajı, milletin estetik anlayışları bozan tarzda giyim kuşamı, Roswaal’in tüm ışığı sönüp gitmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Karşılaştığı manzara karşısında da kızcağız… Frederica, geminin böyle yürümeyeceğini anladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “Böyle son bulamaz. O kızların hatırına, ben――”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sözünün eri bir şekilde aidiyet duyduğu yuvasını koruyacaktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yapılabilecek bir şey varmış, yokmuş… Bunları düşünmekle bir saniyesini bile kaybetmeden, umuduna dört elle sarılarak işe koyuldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Vaktizamanında üzerinde çok emeği olan bu malikâneyi tekrar ayaklandırmak adına elini taşın altına koyan kızcağız, malik beyefendiyi düştüğü çukurdan kurtaracaktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica’nın kaybedecek tek bir saniyesi dahi yoktu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Şu zor günlerde kalben daralsa da kati suretle umutsuzluğa kapılmamış, hep başını dik tutmuştur.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Olur da tökezlerse üzerinde hakkı olan onca insanın yüzüne nasıl bakardı?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Artık öyle bir raddeye gelmişti ki gülümseme yetisini unutmuştu. Öyle bir raddeye gelmişti ki geceleri zihnini boşaltmak bile onun için lüks olmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O günlerde bile Frederica, sevdiği şeyleri koruma uğruna elinden geleni ardına koymadı. Şu an yanında olanlar da ellerinden kayıp gitmesin diye saçını süpürge etti. Yine de――

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “――Ah.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gün geçtikçe Frederica da malikânenin vadesinin dolduğunu anlamaya başlamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bembeyaz olmuştu, ayak tabanları dondu donacaktı. Artık kendini gözetemiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Aklında yer etmiş malikânenin eski hâlinden eser kalmamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Dip köşe temizlenen koridor, parmak yedirten yemekler yaptığı mutfak, aynı çatı altında yaşadığı insanlara kol kanat gerdiği malikâne… Frederica’nın o sıradan günleri bile burnunda tütmeye başlamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tüm bunların sorumlusu da――

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “Yüce Ruh hazretleri…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Affet Frederica. Sakın kendini suçlama―― ama kendi sevdiğimi koruyacaksam bundan başka kaçarım kalmıyor.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bunu diyen de havada uçan, gri kürklü minimini bir kediydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

El kadar boyu da olsa o ufacık bünyesinde devasa doğaüstü güçler barındırıyordu―― İşte o kedi, Yüce Ruh Puck idi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kızcağızın inanası gelmese de artık kuşkularını da bir kenara bırakmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yok olmaya yüz tutmuş malikâneyi bu hâle sokan o’ydu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “Neden bunu yapıyorsunuz?..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Diyorum ya, Lia’nın hatırına bir yol çizip izliyorum―― Ormanı terk etmek isteyen Lia’ydı diye buraya geldik, hem yerimiz yurdumuz belli olur demiştim. Hiç değilse ben öyle düşünmüştüm. Ama artık şurada kalmanın bir manası yok. İşler nerede sarpa sardı acaba?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Roswaal’ı yanlış tanımışım, yoldan birini çevirsem gene ondan farkı olmaz.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kafasını sallaya sallaya Puck, kızcağızı vicdandan yoksun sözler silsilesine tutmayı sürdürdü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İşittikleri karşısında Frederica’nın göğsü daraldı. Hemen ardından da sipsivri dişlerini gıcırdatarak――

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “――Malikimize benim, malikânenin hizmetçisinin, önünde saygısızlık etmenize müsaade edemem.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Senin de vay hâline. Bu malikâneyi ayakta tutmak adına kendini hırpalayan bir sen varsın.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “Rica edeceğim, ölmüşüz de ağlayanımız yokmuş gibi konuşmayın. Burası hâlâ ayakta.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ağır sözler etti. Yüce Ruh’un karşısında duracak kudrette değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica’nın feryadını dinleyince kocaman gözlerini kısan kedi, melül melül kızcağızın suratına baktı. O varlığın tepkilerinin, insansı kokusunun farkına varınca da Frederica başını eğip çömeldi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “Emilia-sama da çok üzülecektir.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Minimini Yüce Ruh’un o ufacık duraksaması kızcağızı haklı çıkartabilirdi, Frederica’nın umutları bu yöndeydi fakat――

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Maalesef Lia’ya karşı gelemiyorum. Yavrumdan ayrı düşemem. Baba yüreği işte, ne yaparsın?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yüce Ruh hiç tereddüt etmemişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kızcağız, Puck ile aralarındaki dünya kadar farkı görünce de azı dişlerini sıkmaktan kendini alamadı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kâh hayıflandı kâh kederlendi derken―― Bu duyguların vakti geçeli çok olmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica, hafif bir esintiyle buza dönüşmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu da Roswaal malikânesinin çöküşünün habercisiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sahir, çöküşün farkına vardığında artık çok geçti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Usul adımlarla malikânedeki Sahir yürümeye başladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Alttaki buz kütlesi çatırdayarak kırılırken ensesinde dondurucu bir esinti hissetti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hemencecik ensesini çevirdikten sonra bu uğursuz soğukta esrarengiz bir tepki duydu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Son günlerde giyim kuşamıyla da makyajıyla da Frederica ilgileniyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gayretli ve bir o kadar da marifetli kızcağız gönül borcunun ödeyebilmek adına malikânede saçını süpürge etmişti ama maalesef tüm çabaları nafileydi. En ufak duygu kırıntısı hissetmeyen Roswaal’ın kalbi bir anlığına cız etti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Roswaal’ın biricik hayali suya düşeli çok olmuştu. Köprünün altından çok su akmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal: “Ram, Rem…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Onu bu hâle getiren şey İblis kardeşlerin yokluğuydu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal’ın biricik hayalinde bu kardeşler kilit noktaydı ve pekâlâ mühim bir vazifeleri vardı. Onların yokluğu Roswaal’ı bir başına bırakmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Dört yüz sene boyunca yüreğinde tuttuğu umut ışığı artık sönmüştü, Roswaal artık kendi ayakları üstünde duramıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal: “――Ram.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu kısacık isim aslen en büyük pişmanlıklara gebeydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――İşlerin bu raddeye gelebileceğini çok evvelden öngörmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hatta şaşırtıcı yanı, öngörüsüne göre her şeyin böylesine sarpa saracak olma ihtimali daha bile yüksekti. Sebebi de Roswaal’ın her ihtimali göze alıp önlem alma takıntısıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kendi sonu nihayet gelince de yanında hiç değilse elinden tutacak birileri olsun istemişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama kızcağızın vefatı tüm planlarını suya düşüren son darbe olmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İşin özü, Roswaal’ın donmuş malikânede boş boş geziyor olması pek normal karşılanacak gibi değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ne ayakta durma ne de hayalinin peşinden koşma sebebi artık ellerindeydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “Efendim, lütfen eski hâlinize dönün. Nitekim kız kardeşler de böylesini――”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica pek çok kez bu tarzda ricada bulunmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal’ın biçare kalıp ruhunun kaybolduğu vakit de Frederica, kılını kıpırdatamayan efendisini yerinden doğrultmak için sabırla kırk dereden su getirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böylece bu donmuş malikânede yürüyecek dermanı Roswaal kendinde buldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böylece bu koridorlarda boş boş yürürken gözü camdaki manzaraya ilişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böylece bu bembeyaz karlarla kaplı dünyada sarışın bir kızcağızın soğuğa karşı direnişine tanık olmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Belki “Kızı kurtarmamak olmaz.” diye düşünmüştür.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ya da refleks olarak tepki göstermiştir, bunu o da bilmiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hiç değilse kızı kurtarmak zorunda olduğunu kavrayacak kadar aklı başındaydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böylelikle Roswaal kollarını kocaman açtı, kendini muazzam miktarda mana kullanmaya hazırladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal: “――Kıh!“

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tam o sırada Roswaal, boynuna doğru ışıl ışıl gelen kılıç darbesinden son anda kurtuldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “――Bak sen, bundan kaçınmanı hiç beklemezdim. Saray’ın Baş Sahiri’nin sihirden başka marifetleri de varmış. Bu kadar atik olacağın kimin aklına gelirdi ki?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal’ın ardından tiz bir ses geldi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O kadar hızlıydı ki hasır terlikleri buz tutmuş koridorda ilerlerken bastığı yeri kavuruyordu. Gelen sesin sahibi mavi-siyah saçlı genç bir delikanlıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Mavi Saçlı Delikanlı: “Herkes öyle hazırlıksız anında kılıcımdan kaçınamaz. Etkilenmedim desem yalan olur.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Durduk yere saldıran bu delikanlının üstünde mavi kimono, ayağında hasır terlik, belinde iki kılıcı vardı. Kılıçlardan birini kınından çıkarmış, omzuna değdirip duruyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Usturuplu giyim kuşamıyla, yüzünde gülümsemeyle, muzip bir çocuğu andıran gözlerle bakıyordu. Uzun saçını bağlamasıyla da kız mı, erkek mi pek anlaşılmıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Öte yandan takındığı sapkın ama bir o kadar da belirgin savaşçı havası―― o dehşet dolu bakışlarının odağı olmak bile kılıcından geçirdiği sayısız canı gözler önüne seriyordu. Bu da akla mantığa sığar bir çıkarım yapmaya engel oluyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Mavi Saçlı Delikanlı: “Alt tarafı Sahirden ibaret değilmişsin, ‘İçime su serptin.’ desem yeridir. Tek taraflı dövüşler hiç benlik değil de. Yani, emirleri öyle ya da böyle yerine getiririm ama mümkün mertebe kötü adam profili takınmaktan uzak duruyorum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal: “Kulağıma ilişenler kadar varmışsın, bir susmak bilmeeeedin…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Mavi Saçlı Delikanlı: “O kadar nam mı salmışım? Hadi ya? Böyle kuytu köşe yerlerde bile meşhur mu olmuşum? Hehehe, umalım da akıllarda iyi bir yer edinmişimdir.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Delikanlı inceden sırıtarak çene çalmaya devam etti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal içinde bulunduğu vaziyeti gözden geçirirken yersiz düşüncelerini bir kenara bırakıp bu meseleyi hâlletmek adına kendiyle barıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu kalkınmada sol kolundaki acının da büyük payı vardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Mavi Saçlı Delikanlı: “Aklıma gelmişken, kolunu iyileştirmezsen kan kaybından ölüp gideceksin. Benden söylemesi.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal: “Ne iyi ettin de hatırlattın.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Delikanlının sözlerinin ardından Roswaal, kansızlıktan morarmış dudaklarını büzmeyi bıraktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal’ın sol kolu omzuna yakın bir bölgeden kesilmişti. Kesilen kolu yerde oyuncak parçası gibi duruyor, gerçeklik algısının sınırlarını zorluyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Boynuna gelen saldırıdan kaçınmasıyla beraber sol kolundan olmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Delikanlının tavsiyesinden sonra Roswaal yarasından tutup ateş patlaması yaratarak kanamanın önüne geçebilmişti. Kolundaki acı beynini zonklatmaya yetse de Roswaal mimik dahi oynatmadı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu hayati kararının üzerine delikanlının gözleri ufaktan açılmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Mavi Saçlı Delikanlı: “Ben de Sahirleri hep çıtkırıldım sanırdım. Anya öyleydi en azından. ――Aa, gerçi sen nereden bileceksin! Anya benim bir tanıdığım ya.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal: “Tanımaz olur muyum, Cecilus Segmunt-kun?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal: “Vollachia İmparatorluğu’nun en güçlü savaşçısı, Dokuz İlahi General’in başı. Yanlışım varsa düzelt. İlk General de denilir, Mavi Şimşek namını Lugunica’da duymayan kalmamıştır.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Aa, göğsümü nasıl kabarttın, anlatamam.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal’ın ince ses tonuna karşılık delikanlı… Cecilus Segmunt, başını zarifçe öne eğerek karşılık verdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kimliğini gizlemesinin bir lüzumu kalmamıştı. Zaten en başından beridir lüzumu yoktu. Niyeti alt tarafı biraz ağırbaşlı, sert bir tutum takınmaktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ortamı dramatikleştirmeye çalışan tavırlar karşısında Roswaal iç geçirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal: “Ama hepsini geçtim, şu an ne yaşıyoruz acaaaaaaba? Bir ihtimal, Lugunica Krallığı’nda Hükümdar seçilir seçilmez Vollachia İmparatorluğu da saldırgan bir tutum mu sergileyecek?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Yok yok, sen çok yanlış anlamışsın. Generallik işimden izin aldım diyebilirsin, işsiz kaldım da diyebilirsin, sana kalmış. Neyse, olayların İmparatorluk’la alakası bulunmuyor. Şu an en güçlü, başıboş kılıç ustalarından biriyim.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Ciddiyim ya. İmparatorluk’la uzaktan yakından alakam kalmadı. Ekselanslarına bağlılığım sonsuz elbette, orası ayrı ama… Benim de kendimce sebeplerim var işte.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Havasından geçilmeyecek şekilde Cecilus, İmparatorluk’un komutasında olmadığını belirtti. Sözlerine öylece inanmak pek de kolay değildi. Bu da İmparatorluk’un yürüttüğü gizli kapaklı planlardan olabilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sebepten ötürü Roswaal farklı renklerdeki gözlerini kısıp Cecilus’u sorgulamaya başladı…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal: “Böylesi daha bile şaibeli. İmparatorluk’taki General konumunu bırakıp da ta buralara kadar gelmen çok enteresan. Seni buralara hangi rüzgâr attı acaaaaaba?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Hangi rüzgâr attı… Semavi Kılıç’a giden yolda bunu yapmam icap etti.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal: “Semavi Kılıç’a giden yolda mı?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu cevap karşısında Roswaal bakımlı kirpiklerini havaya dikti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus, Roswaal’ı görürken bir yandan da başını sallayıp “Öyle.” diye mırıldandı. Yüzünde bir tebessüm bulundururken gözlerinin içi gülmüyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Neşeyle, hatta zevkle insanları yaşamdan koparırdı Mavi şimşek.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Fakat o gözlerindeki duygu ne neşe ne de zevkti. Daha farklıydı, sanki alev alev yanıyordu…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Öyle mühim bir mesele ki millete hiç anlattığım olmadı. Birisi tam doğru bilmişti, o da bu yolculukta bana yardım etmeyi teklif etti… Ayağıma gelen fırsatı da tepecek hâlim yoktu.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal: “Bak sen, milletin kuklası olacak biri gibi değildin oysaki.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Hüküm altına girmekle kaderin cilvesini kabul etmek arasında büyük fark var. Ben bu dünyanın yıldızı olmayı kabul ettim, senaryonun en önde geleni olmayı. Yanı sıra doğaçlama yapmak da oyuncuların yeteneklerinden.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus omuz silkti. Gözlerindeki alev sönmüş, eski hâline dönmüştü. Roswaal hafifçe başını salladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hâl böyle olunca da argümanları karşısında pes etmişti. Cecilus sayısız galibiyetinden sonra “Hak güçlüden yanadır.” mottosunu benimsemişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu düşünceye öyle ya da böyle boyun eğmek Roswaal’ın gururuna yedirebileceği bir şey değildi. Dört yüz senedir kendine takık biçimde yaşamış biri adına mümkün değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal açısından, durgunluk taraftarı biri olmasıyla bu mottonun epey bir albenisi varmış gibi geldi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Senden nefret ettiğim yok. Hoş, sevdiğim de yok. Ama bu benim yegâne vazifem… Lugunica Krallık Sarayı’nın Baş Sahiri, Roswaal L. Mathers, kelleni bizzat alacağım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kendince nezaketiyle Cecilus kınında bekleyen kılıcını çıkardı. Başka kılıç daha çekmesiyle beraber dünya, güzeller güzeli bir kılıca daha şahit oldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kılıcın güzelliği sırlarla doluydu, esrarengiz güçlerle donatılmış bir kılıca tanıklık ediliyordu…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “――Tüm kılıçların tepesinde yer alan, Düş Kılıcı, Masayume.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal: “Tek savuruşuyla sahibinin ruhunu yiyip bitiren kılıç değil miydi? Cecilus-kun, ayıptır sorması…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Karşısındaki kan dondurucu çocuğa rağmen Roswaal umursamaz tavırla bir parmağını kaldırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tek kolu sağ ve kan revan içindeydi, asırlardır kendisine denk sayılabilecek bir akranı anasının karnından doğmamış kılıç ustasıyla karşı karşıyaydı, ortam adeta buz kesmişti, yine de Cecilus’a soru yöneltmekten kendini alıkoyamadı. Tekrar başını eğip yersiz ama bir o kadar da cana yakın bir tonla sordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Ne zaafım mı var? İki tane zaafım var: Biri insanları dinlememem, diğeri de 20 yaşını doldurmuş biri kadar sakinliğimi koruyamayışım. Bu zaaflarımla ha bire İmparatorluk Meclisi’nin gündemine gelirim.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal: “Emir aldığın şahsın adını zikreder misin?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sorunun ardından Cecilus’un gözleri hafiften açıldı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Doğrulttuğu kılıcını indirmenin yanı sıra bir ayağını da ardına attı. Usulca göğsünü ileri yatırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Halk arasında pek çok isimle anılır kendisi; ‘alçak’ diyenler var, ‘iblis’ diyenler de. Hatta kimileri kendisinin ardından atıp tutuyormuş, kendi aralarında ‘Arındıran Kral’ diyorlarmış… Ama sana bizzat onun ismini vermem emredildi…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sözlerini bitirmenin ardından Cecilus dudaklarını ısladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gerilim dolu bekleyişin ardından Cecilus, şahsın ismini zikretti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal ismi duyar duymaz şahsın kudretine saygısından Cecilus, malikânenin zeminini kırarak gözden kayboldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Öyle hızlıydı ki varlığı yeryüzünden silinmiş gibiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Mavi Şimşek adına yaraşır bir şekilde yok olmuştu, elektrik akımından farksızdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Aradaki mesafeyi kaşla göz arasında kapatmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Fakat tam o sırada Roswaal’ın dudaklarından şu sözler döküldü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Roswaal: “Bunların ardındaki senmişsin demek.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Henüz ses dalgaları dudaklarının ardından geçemeden Düş Kılıcı savruldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Dört bir yanı karanlığa bürünmeden evvel Roswaal’ın gözlerinin önünden geçenler―― Malikânede bulunan kızların hayati güvenliğiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Onun hayallerine giden yolda zarar görmüş kızcağızlardı. Günün sonunda hiçbir yüzü güldürmeyi başaramamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Son anlarında özür dileyecek ne yüzü ne de yeterli vakti kalmıştı, göz açıp kapayıncaya dek her yer karanlığa bürünmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kapı Değişimi sihrinin, Yasaklı Kütüphane’nin kapısını başka bir odanın kapısıyla değiştirmek gibi basit bir işleyişi bulunuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ayan beyan etkisi sayesinde Kapı Değişimi’nin çok amaçlı kullanımları vardı. Bu fevkalade büyü kızcağızın göğsünü kabartıyordu. Fakat diğer büyülerde olduğu gibi Kapı Değişimi büyüsünde de zaaflar bulunmaktaydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İşleyişi açığa çıkarsa bu büyünün yarardan çok zarar getireceği aşikârdı. Bu yüzdendir ki hem Yasaklı Kütüphane hem de Kapı Değişimi büyüsü yabancılardan sır gibi saklanması gereken iki unsurdu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Elbette yabancılar bu büyüden haberdar olmamalıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

“Şu saatten sonra geri dönüşü yok.” diye kızcağız iç geçirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice: “Besle kargayı oysun gözünü, dedikleri bu olsa gerek.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tam o anda Yasaklı Kütüphane’nin kapı kulpuna dokunuldu, Beatrice çoktan o şahsın içeri gireceğini anlamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Uçsuz bucaksız malikânede sayısız oda bulunuyordu. Bulunuyordu bulunmasına ama Beatrice tek bir odada kalmaya mecbur bırakılmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yöntem basitti. Diğer kapıları açık bırakmak yetiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sabotaj yöntemi sayesinde Kapı Değişimi’nin başka odalarla bağlantı kurmasının önüne geçilmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Büyük bir titizlikle yürütülen faaliyet, değiştirilebilecek kapı sayısını 1’e düşürmüştü. Bu yöntemi bulmalarını sağlayan da kızcağızın biricik kardeşinden başkası olamazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu gerçekle yüzleşmek kalp burkuyordu. Çünkü bu sırrı saklamak aralarında yazılı olmayan kural gibiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama şu hâldeyken dahi kardeşine kin gütmek ona hiç yaraşır bir tavır değildi. Bu nedenle Beatrice, kardeşine garaz bağlamaktansa sessizce açılan kapıya gözlerini dikti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “――Yoo n’aber, Beatrice?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kapının öbür ucundan Beatrice’e seslenip el sallıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sesi de laubaliliği de Beatrice çok net hatırlıyordu. Öyle ki Beatrice’in tüylerini diken diken etmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Aklında kalan yüz ile şu an gördüğü arasında dağlar kadar fark vardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tanıdığı ile gördüğü kişi iki apayrı insan gibiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice: “Doğrusu, bana niye öyle baktığına çok anlam veremedim.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Önünde duran kapkaranlık bakışlar karşısında Beatrice başını salladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Öyle birine dönüşmüştü ki olgunlaşmaktan ziyade, daha bile mide bulandırıcı bir hâle bürünmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O az rastlanan kara kaşına, kara gözüne el değmemişti. Ama saçındaki parlaklık yerini karanlığa bırakmış, tam anlamıyla gözünün feri sönmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsanı kasvete boğan göz altı morlukları, morlukların hemen altındaki içe göçmüş yanakları son olarak da cesetten farksız bir hava katan incecik parmaklarıyla karşısında duruyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Vücudunun dört bir köşesini sarıp açıkta en ufak yer bırakmayan uzun simsiyah kıyafeti vardı. Uzaktan bakınca bu siyahlara bürünmüş hâlinde en göze çarpan yanı boynuna sardığı turuncu atkısıydı. Sırf bu bile, insanın içini karartan havasına ket vurmaya yetiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Son görüşmelerinin üzerinden çok bir sene geçmemişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yine de bu denli değişmişti. Nasıl olur da insan kendini böylesine farklılaştırabilirdi?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice: “Seni böyle göreceğim hiç aklıma gelmezdi, doğrusu.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “Al benden de o kadar. Büyüme çağından mı çıktın sen? Normalde olsa iki senede biraz daha boy atman gerekmez miydi?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Buruk bir ses, Beatrice’in sözlerine şakayla karışık cevap verdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İki sene mi olmuştu? O öyle diyorsa öyleydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice’in gözünde iki sene kaşla göz arasında geçip giderdi. Ama mevzubahis insanlar olunca o iki sene onların nazarında epey uzun bir zaman dilimiydi. Beatrice’in aklından böyle geçiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Görünen o ki bu süreç, karşısındaki çocuk adına öyle mühim olmuş ki ölümün eşiğinden dönüp de öcünü almaya geri gelmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “Hatırlar mısın, Beatrice? Yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice: “Öyle bir şey hiç olmadı, doğrusu. Seninle hiç aynı sofraya oturmadık.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsanın sözleri karşısında Beatrice gözlerini kıpraştırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Malikânenin zemin katındaki salamanjede karşılıklı oturuyorlardı. Masaya beyaz bir örtü seriliydi; başköşede de bu insan oturuyor, Beatrice’e enteresan sorular yöneltiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “――Ah, doğru doğru. Sen nereden bileceksin ki? Kusura bakma ya. Bir kusurum olduysa affet, hep kusurlu benim zaten, hep.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice: “Nasıl yani?.. Daha doğrusu şu an merak ettiğim şey bu da değil.” Bir anlığına Beatrice’in yüreği tedirgin oldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama kızcağız, ne kadar yersiz derdi varsa hemencecik onlardan kurtuldu. Ardından da aman vermeksizin avcunu belalı insana doğrultmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Artık kütüphanecilik gururundan mıdır, yoksa gelip geçici vazifesine dört elle sarılmasından mıdır bilinmez… Kızcağızın içinde Yasaklı Kütüphane uğruna canını ortaya koyma hissi uyandı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice: “Öç almaya gelecek kadar seni iten kendince doğruların vardır eminim. Fakat Betty’nin de kendince yerine getirmesi bir vazifesi var, doğrusu. Yani…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice, var gücüyle kendini vazifesine adamıştı; o insanın elinden çıkabilecek her türlü şerre karşı kendini hazırlamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gördükleri karşısında tavrını hafiften değiştirdi. Öyle ki dayanılması güç bir hisle mücadele ediyor gibiydi. Tam o esnada Beatrice, oturduğu sandalyeden yere doğru adımını attı…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “Yakıştıramadım sana, Beatrice… Hani beni koruyacağına dair ‘Sözleşmemiz’ vardı?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sözleri işitince Beatrice’in içinde canına mâl olabilecek bir duraksama boy gösterdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice: “…Ah.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

“Sözleşme” lafını duyar duymaz Beatrice hayretler içinde kalmıştı. Adeta kaskatı kesilmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu haşinlik kendiliğinden su üstüne çıkmamıştı, Beatrice’in takdiri dışında değiştirilemez bir hâl almıştı. Sorun kızcağızın zihninde değildi. Fiziksel manada eyleme geçmesi yasaklanmıştı. İşte bu…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Kusura bakma. Artık şuradan şuraya gidemezsin.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice’in yanı başında gölgelerin içinden biri belirdi. Ağzındaki -pipoya benzer- altından tütün çubuğu sipsivri dişleriyle tutan bir canavar adamdı. Uzun boylu, kurt suratlıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gözlerini kısmış, beline kadar gelen kızı süzüyordu. O küçücük gözlerinde duyguya dair en ufak eser görmüyordu.  

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice’in ciyaklamasıyla tüm kütüphane yankılandı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice: “Bu… Bu…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “Gölgeleri bağdaştıran esrarengiz bir ninja taktiği. Gizli teknik de diyebilirsin. Ama çok da kafaya takmana gerek yok, uzun süre etkin kalmıyor… Bana az yardımın dokunmadı en nihayetinde.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Eli ayağı buz kesilmişti. Bünyesinin hakimiyeti elinden alınmış, söylenenleri dinlemekten başka kaçarı kalmamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ne konuşmalarında ürkütücü bir yan ne de yâd ettiği geçmişte yerine oturmayan bir parça vardı. Yavaşça sandalyesinden kalkıp kızcağızın yanına sokuluyordu. Gözleri kapkara olsa da bakınca insanın içi kararmıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice, bu insanın öcünü alabilmek adına buraya geldiği fikrine kapılmıştı kendince. Ancak gözlerindeki parıltı kızcağızın intikam tabirine ters düşüyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Loş ışık düşen gözlerinde, bağrında yırtınan duygular anlaşılıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “Vaktiyle bana kaçma fırsatı tanımıştın, gel gör ki dönüp dolaşıp gene buraya geldim. Sana bunu bizzat söylemek istemiştim.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice: “Madem söyleyeceklerin var, böyle mi geliyorsun? Barbardan farkın yok doğrusu… Tam bir barbarsın.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “Affedersin ya. Ama bir şeyi anlamış oldum, Beatrice.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice’in sivri dili, insanın araya girmesiyle bir anda suspus kesilmişti. Çocuk başını salladı. Yanakları kulağına varmış bir şekilde çıtını çıkarmadan Beatrice’e doğru gözlerini dikti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice şöyle bir geriye dönüp bakınca bu insanın gülümsediğini hiç anımsamıyordu. Saatler boyu Yasaklı Kütüphane’de durmasına müsaade etse de bir kez olsun yüzünün güldüğüne tanık olmamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kızcağız eskilere dalıp gitmişken çocuk elini atıp şunları söyledi:

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “――İkimiz de aynı yolun yolcusuyuz. Sen de, ben de.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gözlerinin kenarlarını sarkıttı, tıpkı buralara ilk geldiği zamanki gibi. Eskileri yâd edebilmek adına.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böylesine bir insan müsveddesi olmadan evvel malikânedeki günlerine geri dönmüş gibiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “O gün bana ölüm yolu gözükmüştü, yine de sen beni onların eline bırakmadın, imdadıma yetiştin. Hâlen daha o kırmızıya çalan akşamüstü dün gibi aklımda.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice: “Var ya…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “Ne kadar teşekkür etsem az… O gün niye canıma kıymadın, Beatrice?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice: “…Kıh!“

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ağzından çıkanlar minnettarlığından mıydı, yoksa kızgınlığından mıydı anlaşılmıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Her hâlükârda gülüyor mu, ağlıyor mu belli olmayan bu surat karşısında Beatrice şaşkına dönmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Görünüşe göre kızcağızın yaptıklarının akıbeti buydu, çocuğun yüreğini içten içe kemiren biçareliğiydi. Beatrice de bunun farkındaydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Normal bir şeymiş gibi kaskatı kesilen vücudu birden çözülüvermişti. Kıpırdatamadığı kolunu indirebilmişti fakat kazandığı bu hakimiyet onun dayanma gücünü de alıp götürmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hem nedeni hem de etkisi birden ters dönmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “Beatrice, çok teşekkür ederim. Gerçekten kalbimde yerin ayrıydı. O süre zarfında yanımda duran tek kişi sendin. Seni çok seviyordum, bunu canıgönülden söylüyorum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice: “Daha beter bir ilanıaşk görmemiştim, doğrusu.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “Ne yalan söyleyeyim, doğru diyorsun.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sözlerin karşısında Beatrice duygu kırıntısı barındırmayan cevaplar vermişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ardından çocuğun gülümseyen zeytin gözlerinin içinde Beatrice hakikati gördü―― Barındırdığı karanlık duygular kızcağızınkinden farksızdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Öyle bir kanayan yara ki tüm canlıların ümitlerini suya düşürüyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Adına çaresizlik denen, gerek kızcağızda gerek ise çocukta yer edinen bir hastalıktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “Halibel, kunai’yi ver.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emri alır almaz Beatrice’in yanı başındaki canavar adam gözlerini dikti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sessiz sakin bir şekilde gerçekleşen emir komuta karşısında canavar adam piposunu bir aşağı bir yukarı yapıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “――Emin misiniz?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “Kunai’yi ver.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tekrar aynı emir gelince canavar adam bir kolunu havaya kaldırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ardından yumruk büyüklüğündeki çelikten çubuk salamanjenin tavanını delip gümbürtüyle Kütüphane’nin zemininden çıktı. Eğilip çeliği aldı.  

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Üstünde hafif bir parlaklık göze çarpıyordu. Kapkara çelikten yapılmıştı. Yaşamlara son vermek için bire birdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “Sözleşmemizi hatırlamana ne kadar sevindim, anlatamam.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Fırsattan istifade ettiğini kızcağız anlamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Fakat―― Kızcağız öyle bir manzarayla karşı karşıyaydı ki çocuğun sesi ruhuna dokunuyordu. Çocuğa kızmaya bir şekilde gönlü el vermiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “Seni bu renk çok açıyor, aşırı tatlı duruyorsun.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tam o esnada Beatrice’in gözleri fal taşı gibi açılmış, gözyaşlarına boğulmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kamaşan gözlerinden çocuğun sıcak bakışları yansıyordu. Kızcağız gözlerini kıpraştırdıkça gözyaşları yanaklarından süzülüyordu. Kızın son dileğiyse son ana dek çocuğun gözlerinin içine bakmaktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çocuğun söylemlerine bakılırsa kızcağızla aynı yolun yolcusuydu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Madem öyle, bir sebebi olmalıydı; niye kızcağızın yanına kadar gelmişti ki?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kızcağızın o gün yaptıkları, her ne kadar farkında olmasa da, çocuğun gözünde çok kıymetliydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Eğer bu iş böyle son bulduysa kızcağıza dönütü de öyle olmalıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çocuk şu an Beatrice için her şeyi göze alıp onu kurtarmaya geldiyse…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice: “Bir ihtimal sen?..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Dili ağlamaktan uyuşmuş, titreye titreye, Beatrice iki kelimeyi bir araya getirmeye çalışıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İç çekermişçesine ağzından çıkan sözler, gözlerinin önündeki çocuğu bir anda hareketten mahrum bırakmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kızcağıza vakit tanıyordu. Hakaret olsun, kötü söz olsun, tüm söylediklerine razı gelmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Öylesine bir kararlılıktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu kararlılığa karşın, Beatrice…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice: “…Bir ihtimal sen, Betty’nin ‘o kişi’si olabilir misin?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çocuk, bu soruda hiçbir mana bulamamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İllaki bir cevabı olmalıydı, Beatrice çok bir şey beklemiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Madem kızcağızın sonu böyle olacaktı, madem artık kaçışı yoktu, yine de onun ağzından duymak istiyordum.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “Evet.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Böylece o güller açan yüzündeki onaylarmışcasına takındığı mimikleriyle Beatrice’in kalbi parça pinçik olmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O gülümsemenin ardında bir sevgi saklıydı, kelimelerinde nezaket ve kaldırdığı bıçağında lütuf taşıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsan: “O kişi, benim.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Son kez kocaman bir gözyaşı kızcağızın al al yanaklarından süzülmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Memleketimde bir atasözü vardır: ‘Denize düşen yılana sarılır.’ diye.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yüzünü yerdeki kırmızı halıya çevirmiş adam söylenenlere kulak veriyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Öyle ki halıyla yüzü adeta dip dibeydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Daha ciğerlerindeki havayı veremeden tekrar soluk almaya kalkıyordu. Kalbi öyle hızlı atıyordu ki kulakları çınlatacak raddeye gelmişti. Engin dağları koşarak aşmışçasına nabzı atıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Altmışlarında, saçı sakalı ağarmış, yaşlı bir adamdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sırf çocukları da değil, torunları bile belli bir yaşa gelmiş olmalıydı. Uzun, bir o kadar da dolu dolu hayatı olduğu aşikârdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Adamın makamını göz önüne alınca insanlarla çok haşır neşir oluyormuş gibiydi. Seneler süren parlak kariyerine bakılırsa adamcağıza güvenen pek çok insan olduğu her hâlinden belliydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Diğerlerine benzememesiyle böbürlenecek bir adam değildi. Aksine bu ortalamanın üstündeki zekasıyla hayatını bolluk bereket içinde geçirmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu yüzdendir ki şu yaşadıklarına kendini inandıramıyordu. Kabus dese değil, illüzyon dese değil. Bir türlü aklı almıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Dizleri üstünde secdeye geçmiş, torunu yaşındaki düşmanıyla karşı karşıya kalmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Yılan, ne anlama gelir bilir misin? Yılanlara yaklaşmanın nasıl sonuçları olabileceğini anlatmama gerek yok herhalde… Seni ısırır, sakatlar, öldürür. Denize düşen adam da o kadar biçaredir ki kendine zarar vereceğini bile bile o yılana tutunur.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yaşlı Adam: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Anlayacağın şekilde ifade edeyim: Ecelin eşiğindekiler, sonuçları ne olursa olsun yaşama tutunmaya çalışırlar. Atasözü buraya çıkıyor. Her ne kadar ateşe körükle gitmekten farkı olmasa da, bir umut, yılandan medet umuyorlar.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Usulca yukarıdaki ses konuşmasını bitirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Söyledikleri her ne kadar manasız dursa da her bir cümlesini kelimesi kelimesine dinlemek boynunun borcuydu, öbür türlü onun öfkesini körükleme ihtimali tüylerini diken diken ediyordu. Kaldı ki sağda solda dolanan dedikodular, aksi takdirde yaşanacaklardan açıkça bahsediyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Adını ilk defa iki sene evvel duyuran bu çocuk canice dedikoduların konusu olmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İbretiâlem olsun diye, onun yoluna çıkanların ailelerinden tutup tanıdıklarına kadar herkes didik didik bulunuyordu. Karşı konulamaz gücüne güç katıp elebaşı olduğu örgütü, Pleiades’i, genişletmeye devam ediyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gerek insanı dehşete düşüren başarıları gerekse benzeri görülmemiş yeteneği olan tahmin gücüyle çocuk, kudretine yaraşır bir namla halk arasında anılmaya başlandı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Arındıran Kral.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yaşlı adam öyle bir yerde mahkûm tutuluyordu ki Dört Büyük Ulus’un gölgelerinde saklanıp yeraltı dünyasının başına geçme amacıyla kurulan örgütün merkez üssündeydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Lüks tablolar, göz alıcı dekorasyon ve eşyalarla oda donatılmıştı. Örgütün giriş salonunda tiksindirici bir görüntü vardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kral’ın bulunduğu yer de salonun sonundaki tahttı. Örgütün elebaşı olarak tahtında oturuyordu… Hazine denilecek kadar vardı, oradan konuklarını huzuruna çıkartıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Göz alıcı bir mekâna ev sahipliği yapıyordu. Tasarımına dökülen paranın haddi hesabı yoktu. Serveti dudak uçuklatacak raddedeydi, insanoğlu kısacık ömründe bu denli bolluğa ulaşamazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İşte bu da örgütün… Hatta Kral’ın kudretinin göstergesiydi. Ne kadar salak olursanız olun tek bakışta fark etmeniz işten bile değildi. Bulunduğu hâli idrak edemeyen biri bu odaya adımını atarsa da bir daha gün yüzü göremeyeceği belliydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sırf servetiyle güç gösterisi yapmaya çalışanlar bunun yanında bir hiç kalırdı. ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Duvar diplerinde hazır olda bekleyen sürüyle zebella gibi adamlar duruyordu. Namları dünyanın dört bir yanında duyulmuş, kâh kiralık katil kâh asker. Tüm bu suikastçıları parasıyla mı emir kulu yapmıştı? Bu sayede mi buralara gelmişti? Ne kadara mâl olmuştu?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Her ne kadar onlarca suikastçı varmış gibi görünse de bu küçük orduyu donatmak için kesenin ağzını sonuna kadar açmak gerekiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu ordunun içerisinde paranın kokusunu alıp da katılan, en önde gelen suikastçılar barınıyordu. Kral’ın tahtının yanında, biri sağında biri solunda olmak üzere iki kudretli varlık yer tutuyordu. Secdeye kapanmış adamın aklını oynatmaya sırf o ikisi pekâlâ yetiyor da artıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Bu yüceler yücesi iki varlık: Yaver Halibel ve Mavi Şimşek Cecilus Segmunt’tan başkası değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Biri Kararagi Şehir Devleti’nden diğeri Vollachia İmparatorluğu’ndandı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ülkesinin en güçlü savaşçıları olarak anılan bu iki isim yan yana duruyordu. Ortalarındaki genç krala gelecek olursak da örgütlerinin ani yükselişi gücüne şüphe düşürmüyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Sigrum-san?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sigrum: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Adının anıldığı anda aklı çıkmıştı. Adamcağız―― Sigrum kaskatı kesilmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral ise çenesini koluna dayamıştı, kapkara gözleriyle Sigrum’a bakarken tebessümü yavaş yavaş kayboluyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kalbi daralırmışcasına Sigrum irkildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Mazeret üretmesi gerekecekti, bir kılıf uydurmalıydı, kansızlıktan morarmış dudaklarını kıpırdattı. Fakat Sigrum’un elle tutulur bir karşılık veremeyişiyle Arındıran Kral omuz silkti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Yaa, seni de beklettik, kusura bakma. Hikâye anlatacağım vakit konudan çok saptığım oluyor, eskiden beri alışkanlığım. Sadede gelmezsem de bir sonuca varacağımız da yok.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sigrum: “Y-Yok… O kusur bana ait, şöyle ki…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Lafım bitmedi.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sigrum: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sağ elindeki parmağını dudaklarına götürmüş “sus” işareti yaparken bir yandan da sol elini adama doğrulttu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Mazereti bu hareketle son bulmuştu, sırtından soğuk soğuk terler atıyordu. Birkaç saniyelik sessizlik esnasında, kaskatı kesilmiş bünyesiyle bir ömür geçmiş gibi hissetti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “――Pardon. Tehdit etme niyetinde değildim. Ama hâlden anlarsın ki gerek yanımdaki iki şahıs gerek ise bu odada bulunan herkes benim emrimde. Niye, çünkü onları ben tuttum. Ama seni tuttuğumu hatırlamıyorum? Yani, nasıl desem… Alışkanlık oldu biraz, affedersin.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sigrum: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Konuşmanın tonu alçak ve bir o kadar da saygı doluydu. Bu da yaşananları daha da esrarengiz bir hâle getiriyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral her ne kadar kibar ve düşmanlarına saygılı biri olsa da onların gözünün yaşına da bakmazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kral’ın sözleri öylesine cana yakındı ki esirgediği emellerinden hiçbirini satır aralarında belli etmezdi. Çocuğun korku dolu gözleri öz güvenden yoksundu, yine de kıstığı gözleriyle insanın aklından geçenleri okuyor, milletin ciğerini biliyordu. Öbür örgütlerin her bir adımını pürdikkat takip ederdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O kapkara gözlerden tek bir soru anlaşılıyordu:

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

“Dost musun, düşman mı?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sigrum: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Adamcağız elbette düşmanı olmadığının üstüne basıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ancak Sigrum’un ağzını bıçak açmıyordu. Her bir kelimesi boğazında düğümleniyordu. Adeta karşılık vermekten mahrum bırakılmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ses mi yapsaydı, gözleriyle mi yanıtlasaydı, tavrını mı ortaya koysaydı? Kral’ın sabrına yetecek miydi?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Adamcağızın yüreğini saran dehşetle geçen saniyeler, onun nazarında bir ömür olmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gülüp geçilecek şey değildi, gülüp de canlı çıkan tek bir kul olmamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Örgütün gaddarca bir tutumu vardı. Dört Büyük Ulus’un yeraltı dünyasında dallanıp budaklanan kanayan birer yara olmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Canına kıymet veren örgütün yanından bile geçmeyecektir. Geçenler için ise ölüm mukadderdir.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hayatta kalmanın tek kaçarı da Kral’a boyun eğip tüm cevapları önceden hazırlamak olacaktır.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Öyle bir meret ki paçayı kurtarma uğruna her yolu denemişti. Fakat günün sonunda kaçınılmazı erteleyemeyip buralara kadar sürüklenmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tüm cevaplarını çoktan hazırlamış, kabul görülme uğruna yola koyulmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Lakin Sigrum ne denli saçma bir fikir olduğunun ancak şimdi farkına varabilmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sanki eli ayağı bağlı hâle denize atılmıştı. Zar zor nefes alıyordu. Dudakları oksijene hasret kalmıştı. Odanın ortasında adeta bakışlar altında boğuluyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sigrum: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Maraz değil tam anlamıyla lanetti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral, lanetliydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Dehşet gözlerine perde indirmiş, yüreği şüphelere yenik düşmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsanlardan korkardı. Düşmanları dehşet, şüphe ve nefretle dolup taşıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Asıl korkudan ödü patlayan Kral’ın kendisinden başkası değildi. Taşıdığı lanetle de millete musallat oluyor onları da aynı lanetten muzdarip ediyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kral’ın tabiriyle, denize düşüp boğuluyormuş gibiydi. Söylediği de harfiyen tuttu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Şimdi fırsatını bulmuşken Sigrum gerekirse yılana bile sarılırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Ee, hmm… Denize düşen yılana sarılır, hikâyesi işte. Ümitsizce hayatta kalma mücadelesi… Hm, mantıklı. Sigrum-san bizimle konuşmaya kapımıza kadar gelip bu hikâyeyi mantığa oturtmaya çalışmış.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sigrum: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Akılcı insanları severim. Durduk yere suratına yumruk atanlardansa oturup insan gibi konuşanları yeğlerim. Namımızı nasıl duydun bilmiyorum ama dedikodulara kulak asmamanı rica edeceğim… Milletin ağzına laf vermezsek iyi olur.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sözleri söylerken Arındıran Kral elini diğer tarafa çevirdi. Hareketi konuşma sırasını devrettiğinin işaretiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sigrum: “Ah.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O anda kaskatı kesilen bünyesi çözülmüş, dudaklarından bir soluk vermişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir anlığına Kral’ın damarına basma korkusu içine düşmüş fakat Kral hiçbir tepki vermemiştir. Kâh duruşuyla kâh sabırlı sessizliğiyle Sigrum’u ileri davet ediyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Sigrum-san?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sigrum: “Çok… pardon. Özür dilerim. Göndermiş olduğum mektupta da beyan ettiğim üzere tarafımızın talepleri çok net: Cemiyetinizin tüm mensuplarıyla uzun vadeli ilişkiler kurma niyetindeyiz.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Dikkatle seçilen sözleriyle tevazuda aşırıya kaçmamaya çalıştı. Sigrum mevzubahis makamını belirtti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Duydukları karşısında Arındıran Kral gözlerini kıstı, bir süre düşündükten sonra yüzünde bir tebessüm belirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kral’ın yaşına yaraşır tebessümünü görür görmez Sigrum şaşkına döndü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Ortak olalım madem, Sigrum-san. Detayları yetkililerle daha sonra konuşursunuz… Adınıza çok zekice bir seçim yaptınız.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sigrum: “Ah…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Cemiyetimizi bir adım daha öteye taşımamızda siz de desteğinizi esirgemeyin.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sigrum: “Müteşekkirim. Canla başla çalışacağım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Hmm.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir şekilde tutulan dilini saklayıp konuşmasını bitirmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böylelikle Sigrum vazifesini yerine getirmiş, Arındıran Kral’a boyun eğip ardını dönmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sigrum: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Küt küt çarpan kalbinde aniden bir rahatlama hissiyatı hâkim olmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Birkaç saniye öncesine kadar kaldıramadığı bünyesi sanki süzülüyor gibiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu dehşet dolu münakaşayı tatlıya bağlamış, dilekleri gerçek olmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sigrum: “?..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tam o sırada.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sigrum’un ardından tiz bir ses yükseldi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kulağa tanıdık gelen bir ses, para sesi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yazı tura atma sesiydi. Para havaya doğru atılmış ve yere düşmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Yazı.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu tek kelime tüm odada duyuldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sigrum ne sebebini ne de kaynağını daha öğrenemeden…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sigrum: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Adamcağızın dünyası altüst olmuştu. Zeminden başka bir şey görmüyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Artık odanın tabanı secde ettiği zamankinden bile daha yakındı. Son hisleri bu olmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kafası kopmuş adamın cesedine Halibel kısık gözlerle bakıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Harikulade bir kabiliyetti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Adamın bünyesi sarsılmamış, halıya anca düşen kafası da katledildiğinin farkına dahi varamamıştı. Öyle bir cesetti ki bu, ceset olduğuna bin şahit gerekirdi. Yaşamını yitirmekten öteye gitmemiş, her yeri sapasağlam duruyordu. Sanatsal bir çalışmayı andırıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Fakat en nihayetinde ceset cesetti, hayranlık beslemek de kendisinin hiç ama hiç huyu değildir.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Aa… Öğ.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ceset halıyı kan revan içinde bırakırken tahtında oturan kral ağzını sımsıkı tutuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İlk kez ceset gördüğünden değil ama midesi hassastı, bir türlü alışmak bilmiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Ceset görünce mideniz kalkıyor kalkmasına da hükmü verenin siz olduğunu düşününce biraz küçük düşürücü kaçmıyor mu? Kan görmeye alışın demiyorum elbette ama ortalığı kan gölüne çevirmemek de bir seçenek.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Benim de zevk aldığımdan milleti öldürttüğüm yok… Yok yani. Böyle manzaralara bakamıyorum, o kadar. Günün sonunda yine tahtımdayım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Bu yaptığınız adilik oluyor.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kral’ın adamı, onun ağzına peçete götürmüş tutuyordu. Kusmamak için direnirken diğer adamının da krala karşı bir bağlılığı yoktu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Elbette sağındaki de―― Cecilus idi. Kendi adamı bu vaziyete tepki göstermiyorsa da ne kadar adice olduğunu bildiğindendi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gencin beti benzi atmıştı, yerde duran cesetten bir farkı kalmamıştı. Buna karşılık Cecilus, bir şekilde konuşmayı sürdürdü. Gözlerini yerde yatan biçare yaşlı adamdan ayıramıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Kendinizle çelişmenize daha bile şaşırdım, patron. Muhabbet gayet güzel bitmişti. Öldürme emrini vermeniz beni bile hayrete düşürdü.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus bu sözleri ederken bir yandan da öfürdeyip pöfürdedi. Yirmili yaşlarına ayak basmış bir delikanlının yapacağı hareketler olmasa da Cecilus’un kişiliğini düşünüce tam onluk bir hareket sergiledi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gerek Tanrı vergisi güzelliği gerekse tavır ve davranışları onun kişiliğine yaraşırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Öyle ya da böyle, Cecilus kendince yanaklarını büzmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Diyorum ya ben de başta öldürtmeyecektim. Herife de dedim zaten. Güvenimi kazanmıştı. Yalan söylüyor gibi bir hâli de yoktu.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Niye madem?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Bugün yalan söylemese bile yarın söyler. Yalancı adam yalancı kalır. Ha şimdi öldürmüşüm ha sonra?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tahtta oturan çocuk dudağını ısırıyor, Cecilus da meraklı gözlerle ona bakıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böylesine bir boş yaşam tarzında bile sarsılmaz arzular gün yüzüne çıkabiliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ne Halibel ne de Cecilus geçmişte olan bitenler hakkında fikir sahibiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama bir şeye inanıyorlardı: Kralın geçmişinde onu bu hâle getiren olaylar yaşanmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sanki böyle ona şefkatle yaklaşan, yüzüne gülümseyen, yanaklarını okşayan eller bir anda onu sırtından bıçaklayıp boğazına yapışmış gibiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu çocuk öyle bir maziden geçmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Önce tüm yaşananları kestirip bir kenara at, sonra sırtından vur. Aynı çukura ikinciye düşmem ben.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çocuk sıkıca omuzlarını tutup tırnaklarını kıyafetine, derisine geçiriyordu. Tırnakları kıyafetini deliyor, derisini deşiyor, kanını akıtıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kendine zarar vermeyi artık âdet edinmişti. Bu sayede kendine hâkim olabiliyordu. Yanında uzun süredir bulunan yardakçılarına da bu âdeti artık normal gelmeye başlamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çektiği ızdırapla kendini tatmin etmenin ardından usulca tahtından doğruldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Naaşı toparlanıp mezara konulsun. Pasajlarına delege yollanıp haber edilsin. Tüm servetlerine el konulsun, razı gelmeleri hâlinde dokunmayın. Gelmezlerse ailesini arındırıp pasajlarını kundaklayın. Başa yeni biri geçtiği takdirde boyun eğmezse başına gelecekleri ona bir bir anlatın. Arındırıp arındırılmayacağına akabinde karar kılarız.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Usul bir sesle kral odadakilere emirlerini verdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bunlar ortaya atılan emirlerdi, özellikle bir şahsa vazife biçilmemişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emirleri süreç odaklı değil, sonuç odaklıydı. Bu sayede örgüt başarıya ulaşabiliyordu. Şahısların başarılarından ziyade örgütün başarıları olarak geçiyordu, mükemmel yönetim sistemi böyle işliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Herkesin kendince nedenleri yahut zaafları bulunuyordu, bu da onları vazife üstlenmeye itiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böylece her şeyinizi kaybetmektense fırsat kollayıp kendinizi öne çıkarıyordunuz. Düşünülebilecek en iyi çalışma ortamıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Her şeyden kasıt ise: Ailesi, sevgilisi, yuvası, parası, hayatı ve daha niceleriydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Örgütün elebaşı olarak kendini tanıtan çocuğun yol haritası bu şekildeydi. Bu tarz değerleri güvence olarak elinin altında bulunduruyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İşte bu ürkek çocuğun, Arındıran Kral’ın, savaş stratejisiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Patron, ceketinizi unuttunuz.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Aa, eksik olma.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kapıya doğru ilerleyen çocuğun ardında durup kumaş ceketini Kral’ın omuzlarına örtüyordu, Halibel.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Üstünü örterken bir yandan da unuttuklarını hatırlatmayı ihmal etmedi… Halibel’in bıyıkları hissettiği hafif bir öldürme niyetinin ardından uyuşmuştu. Bıyıkları uyuştukça da bu niyetin güçlendiğinin farkına varıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu niyetin arkasında da, hiç şüphesiz, çocuğun ta kendisi duruyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Muhtemelen Halibel çocuğun ardında duruyor diyeydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Halibel-san… Seni öldüresim yok.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Haha, öldürmeyiverin madem. İşinize yarıyorum ya, silahmışım gibi kullanıverin.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Ama düşünsene çok fazla silahı var diye ölenler de oluyor, daha rezil bir ölüm düşünemiyorum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kendi kendine mırıldanıp, ceketini giyerken arkasında duran emir kulunu öldürme yollarını düşünüp taşınıyordu.  

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Epey gelip geçici sözlermiş gibi dursa da çocuk dediklerinin arkasındaydı. Mümkün mertebe Halibel’i öldürürdü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Öldürürdü öldürmesine de ne öldürmek için gereken çabaya, ne nasıl öldüreceğine dair hazırlığa ne de öldürdükten sonra uğraşacağı temizliğe değerdi. Sırf bu nedenler Kral’ı, Halibel’i öldürtmekten alıkoyuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Patron patron! Şu adamın getirdiği ikramları nereye koyalım?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Takdim ettiği malları diyorsun… Ne var ki içlerinde?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “İçlerinde… Aa, sihirli taş var! Hangi ara patronun ağzının tadını öğrenmiş keratalar? O kadar hürmetler göstere göstere gelmişler, yazık oldu.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Kafasını kopartmayı sen öne sürmüştün Cecilus Bey ama?..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çocuk adımlarını odanın girişinde durdurmuş, sinirden dudaklarını sıkıyordu. Cecilus’un kendini bilmez tavırlarını görünce de iç geçirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: Sihirli taşı odama koy. Kalanıyla da ne halt yiyorsanız yiyin.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Hayhay! Başüstüne! Bir de patron!

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Gene ne var?..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çocuk bıkkın bir cevap verdi. Cecilus ise parmaklarıyla çocuğun gözlerini işaret edip daire çizdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Gözünüzün altı mosmor olmuş. Prenses’in yanında biraz uyusanız kendinize gelirsiniz bence.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus’un sözleri karşısında çocuk ağzını açamadı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus gülüp geçse de etrafındaki yardakçılar korkudan buz kesmişti. Sırf sinir bozuculuğu yüzünden Cecilus’un infaz emri verilebilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tabii işler o raddeye gelirse Cecilus’u öldürmek öyle basit bir iş olmayacaktı. Emri altındaki herkesi, Halibel dahil, öne atıp anca denk getirebilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “…Ben bunu bir düşüneyim.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Neyse ki Cecilus’un infaz emri verilmemişti ama satır arasından farklı manalar çıkarmak mümkündü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Olayın ölümle son bulmamasının ardından odadakiler rahat bir nefes almış, Kral’ın odadan çıkışını seyrediyorlardı. Cecilus’un ortamdan bihaber el sallayışı, hatta genel olarak hareketleri Halibel’in başlıca kaygıları arasındaydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Mevzubahis topyekûn dövüşler olunca millet bana ayak bağı oluyor, hiiiç benlik değil.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Odadan ayrılan çocuğa gözlerini dikmiş bir vaziyette ağzında tuttuğun tütün çubuğunu bir aşağı bir yukarı yapıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ne var ki örgütün ilk mensuplarındandı, korumalık tarzı ufak tefek vazifeleri Halibel üstlenirdi. Fakat ne kalenin içinde ne de dışında ona zarar verebilecek amiller pek azdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Nicelere korku salması yetmiyormuş gibi mevcudiyetinden haberdar olmayanlar da azımsanamayacak ölçüdeydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Pürdikkat biçimde Halibel, olan biteni kısık gözleriyle süzgecinden geçiren çocuğu seyretti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Merkez üssü mahiyetinde kullanılan bu kalede, sanat sepetle donatılan tek oda giriş salonu değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yüklü mâli gücün getirdiği kalantorluk, saldırganlık gözetmeyen tutumlara kapı aralıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Varsıllık gösterilerinden tutulsun ki güç gösterilerine… Çalınacak son kapı olarak görüldüğünden lüzumsuz düşman da kazanmamış oluyorlardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Dövüşmeden savaşı kazanmak, çocuğun deyimiyle en idealiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Normal şartlarda aşırı para ve güç beraberinde kıskançlıkları getirir, kişiyi hasetlerin odağı yapar. Öyle ya da böyle başınıza sürekli yeni düşmanlar çıkartır. Çocuğun yöntemi ise bu düşmanları mümkün olduğunca asgari düzeye indirgemekti, bu kadar.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Düşmanların sayısı düştüğü vakit de kalanları da kaba kuvvet kullanarak ortadan kaldırtırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: Halibel-san… Senden ricam Cecilus-kun’a mukayyet ol. Diline hâkim olsun.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Başüstüne, ben ilgileneceğim. Patron, siz de Prenses’i görmeye mi gideceksiniz?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Hmm.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus’un sözüne uyması her ne kadar damarına basıyor olsa da kral kafasıyla onayladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böylece bu ikili, örgütün gizli kapaklı mekanlarına adım adım ilerlemeye başladı―― Kalenin en derin yeri “Pandemonium” olarak geçiyordu. Sıkı denetimle korunan kapının önüne geldiler. Kapıda öylesine fazla kilit bulunuyordu ki ilk kez tanık olan birinin tüylerini ürpertirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Elliye yakın anahtar deliği bulunuyordu, bu da hem kapının ardında tutulanın ne kadar kıymetli hem de kapı bekçisinin ne kadar titiz ve takıntılı olduğuna işaret ediyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama hepsinden öte, kapı bekçisinin takıntısını en iyi anlatan ise bu deliklerden hiçbirinin anahtarı bu dünyada bulunmuyor oluşuydu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kısacası bu kapı öyle bilindik yöntemlerle açılamazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Nasıl açılacağına gelinecek olursa da――

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “――Puck.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Adımı andınız ben de bir koşu geliverdimiyav!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çocuğun seslenişinin ardından yorgun bir sesle nurlar içinde parlayan, gri tüylü bir uçan kedi belirdi.

Dışında her ne kadar sersem ve sevimli bir tavır takınsa da içinde akla hayale sığmaz bir güç barındırıyordu, Yüce Ruh. Bu varlığın bilindik adı “Puck” idi, süzülerek çocuğun omzuna kondu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Hop, epeydir gelmez oldun buralara? Lia için mi geldin?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Aç kapıyı.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Yaa, ne biçim tavır bu? Babasının damarına basarsan kızı unut. Genç kız babası olmanın getirdiği duyguları anlasan çok sevinirim aslında…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Puck.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Omzunda otururken Puck bıyıklarını okşuyordu. Çocuk bir daha adını andı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çocuğun gözündeki morlukları görmesinin ardından Puck “Amaan.” diye iç geçirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Gene dermanın kalmayana kadar dayanmışsın bakıyorum? Neyse, yapacak bir şey yok. Dayanıklılığından bu seferlik bir şey demiyorum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sözlerinin ardından Puck minimini kollarını kapıya doğru uzatıp birleştirdi. Bilahare anahtar deliklerinden sönük ışıklar yayılmaya başladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Çıkırt.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çok geçmeden sönük ışıklar buzdan anahtarlara dönüştü, deliklere girdi ve kapı açılma sesi tüm koridorda yankılandı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Anahtarı olmayan kapıyı açmanın tek yolu kapının anahtarını yaratmaktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Kaşla göz arasında kör noktaları bulabilmene hayranım. Mevzu anahtar deliği olunca normalde uygun anahtarı ararsın. Ama biri bunu taklit etmeye çalıştı mı işte o vakit başımız ağrıyabilir.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Burada sihrin dalgaboyu da söz konusu oluyor. Benden başkası açmaya çalıştığında hem siz hem de ben bu durumdan haberdar oluyoruz. Yanı sıra ben zaten hep Lia’nın yanındayım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Doğru diyorsun.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck’ın sözleriyle Halibel mantığını anlamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tartışmalarına kulak asmaksızın çocuk, elini kapının kulpuna koydu ve kalakaldı. Arkasında yüzünden masumiyet akan Halibel duruyordu. Çocuk dönüp onun suratına baktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Halibel-san, artık gidebilirsin.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Hadi ya? Kırkyılda bir Prenses’e de bir selam versem olmaz mı yahu?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “Sen git.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hiç üstüne düşünmeden açıkça reddetti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel de bu işin olurunun bulunmadığını anlamıştı. Çok üzerine düşülecek bir mesele olmadığından Halibel tütün çubuğunu bir aşağı bir yukarı yapa yapa çekildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Olur da bana işiniz düşerse beni celbetmekten çekinmeyin.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çocuğun bakışları adeta uyarı babındaydı. Bir eli hâlâ kapının üzerindeyken Halibel sırtını dönüp gitti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel köşeyi dönüp gözden kaybolana dek çocuk gözlerini Halibel’in ardından bir an olsun ayırmıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kendisi hem yaveri hem de destekçisiydi, her ne kadar etrafa korku salsa da çok tedbirli değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Ahh, öyle söylersem hayatta celbetmez ki beni!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kendi kendine mırıldanırken önüne bakıp çubuğundan mor dumanlar çıkartıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Duman tavana kadar ulaşmış, dört bir yana yayılmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sonra ne hikmetse birden aklında geleceklerinin de böyle olabileceği düşüncesi yer etti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çocuğun uyurkenki hâli o kadar sessizdi ki ölüden farkı yoktu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Başını kızcağızın bacağına yaslamış ölü gibi uyuyordu. Emilia’nın bakışlarının odağı oldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gözlerinin etrafı sanki mürekkeple boyanmışçasına mosmor olmuştu. Bu da çocuğun hem uyku sorunlarının vardığı noktayı hem de içinde bulunduğu ortamı gözler önüne seriyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Anlaşılan yine gözüne uyku girmemiş.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Yapacak bir şey yok. Makamını göz önünde bulundurunca istirahat edecek vakti olmadığını anlıyorsun. Lia’yı görür görmez bebek gibi uyuyakalmasını saymazsak tabii. Hep böyleydi.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kızcağız çocuğun anlını okşuyor, parmaklarıyla darmadağın olmuş kirpiklerini düzeltiyordu. Emilia’nın bacaklarında uyuyuşunu görünce de Puck kuyruğunu oğlanın karnına koyup iç geçirdi. Tıpkı kızcağızın etrafında dönüp onun sağını solunu kurcaladığı gibi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bembeyaz bir odanın içerisindeydiler.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bembeyaz duvarlar, bembeyaz döşemeler. Beyaz tavan, beyaz yatak, beyaz halı ve beyaz perde. Tüm oda beyazlara bürünmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Üstüne üstlük Emilia da beyazı andıran pijamalar giyiyordu. Biraz eğreti duruyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’ya tanınan özgürlük bu odanın sınırlarıydı… Kızcağızın içine tıkıldığı bir kafesti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

“Tıkılmak”ın doğru ifade olup olmadığını Emilia tam kestiremiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Lia, hâlen bu çocuğa kızgın mısın?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “…Bilmem.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia bir anlığına duraksadı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kelimelere dökmesi zor bir cevap değildi. Duygularını tam anlamıyla süzgeçten geçiremiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Elbette başta öfkeliydi ama şu an işler değişmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Daha birbirlerinden özür dileyecek vakti bile bulamamışlardı. Onlar sorunlarına çözüm bile bulamadan zaman aktı gitti. Günlük hayatları sürdükçe sürdü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Ama sana hâlâ dargınım biraz Puck. Bana hiç haber vermeden malikâneden ayrılma planı yapmışsın.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Özür dilerim ama elimde değildi ki. Roswaal’ın hâlini görmedin mi? O adama nasıl güvenip de seni emanet edebilirim? Milleti tehlikeye sürüklemesi yetmezmiş gibi canımızı da yaktı. Aklı başında birinin yapacağı hareketler değildi. Hem zaten Lia, mevzu senin güvenliğin ise al sana on numara seçenek buldum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Seni tehlikeden uzak tutma konusunda, bu çocuk da ben de hemfikirdik.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böylece Puck, Emilia’yı Roswaal malikânesinden götürüp Kraliyet Seçimleri’nden çekerek örgütle iş birliği yapma kararını niye verdiğini belirtmiş oldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia da daha olan bitenin farkına dahi varamadan kendini bu kuş kafesinin içerisinde bulmuştu…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama Puck’ın kararını yargılamaya hakkı da yoktu. Kızcağız bunun da farkındaydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “İyi de günün sonunda elimden hiçbir şey gelmedi…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Lugunica Krallığı’nın yeni hükümdarını Kraliyet Seçimleri belirleyecekti… Kızcağız ise seçimlerde hükmen mağlup sayılıp henüz dövüşemeden savaşı kaybetti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Mağlup sayılmasının başlıca nedeniyse Kraliyet Adayları Toplantısı’na katılmamış olmasıydı. Dolayısıyla Kraliyet Seçimleri’ne adaylığı da kabul edilmemiş oldu. Hâl böyle olunca da Emilia’nın “hami”si* Roswaal L. Mathers ile kızcağız gözlerden düştü. Ardından yaşananların sebebi de tam olarak buydu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

(Ç.N: Kraliyet Seçimlerinde “Hami”ler adaylara maddi ve manevi açıdan destek olup onları Hükümdarlık yolunda destekler. Sözlükteki anlamı “Koruyucu” olup temel vazifeleri Hükümdar Adayları’nı gözetmektir.)

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Özetle Emilia Kraliyet Seçimlerine adaylığını koyma niyetinde olmadığını gösterip hamisi Roswaal L. Mathers’ın vasfını kaybetmesine sebebiyet verdi. Emilia’nın Kamp’ı dağılmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böylece Emilia’nın elinden imkanlar çekilmiş, henüz bir şey yapamadan kaybetmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Tek isteğim…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tek isteği vardı, o da ayrımcılığın olmadığı bir dünya yaratmaktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sırf yarı elf veyahut başka bir ırktan doğdu diye milletin birbirini yargılamayacağı bir dünya yaratmak istemişti, masum mu masum Emilia.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Fakat daha bu isteğinin esamesini dahi okuyamadan hayallerden yok olmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu isteğin arkasında da Emilia’nın memleketini kurtarmak vardı… Buzdan heykellere dönüşen Elior Ormanı sakinlerine yardım eli uzatmak istedi, ne yazık ki geçmişte tüm uğraşlarına rağmen kurtaramamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Öylesine savunmasız bir malikânede yaşayacağımıza ormana döneriz, daha iyi. Ama Lia, öyle bir vaziyetin içine düşmüştük ki ormanda bile rahat edemezdik. Senin de tahmin edeceğin üzere, ilk elçi gelince hayretler içinde kalmıştım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Tahmin etmem miii? Çünkü…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Oraya buluşmaya gittiği çocuğun öldüğüne inanmıştı, Emilia.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Kraliyet Seçimleri’ne adaylığını koymama kararı Roswaal malikânesindeki hizmetçinin ölümüyle verilmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cadımahlukları’nın ortalığı aleve vermesinin ilk mağduru Rem olmuştu. Ortama yabancı çocuk da hâliyle kızcağızın ölümünden sorumlu tutulmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Suçlamalara dayanamayan çocuk bir koşu malikâneden kaçtı. Rem’in ablası Ram da çocuğun peşinden malikâneyi terk etti… bir daha da kızcağızı gören olmadı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Malikânenin çöküşü ilk o zaman başladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem’in ölümünün arkasındaki ise civar köylere de musallat olan Cadımahlukları çıkmıştı. İki felaket üst üste gelince geri dönüşü olmayan bir çıkmaza girildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cadımahlukları’nın çıkardığı kargaşa, daha toparlanmaya fırsat dahi verdirtmeden Roswaal’ı makamından etmişti. Emilia, Kraliyet Seçimleri’nde adaylığını koyamadığından hükmen mağlup sayıldı. Artık kızcağızın adı bir kere kötüye çıkmıştı. Malikâne gün geçtikçe daha da dibe batıyor, hepten yıkılmanın eşiğine geliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İşte o gün.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia olan bitene kayıtsız kalıyor, elinden hiçbir şey gelmiyordu. Ardından bir gün, çoktan kaybolmuş olması gereken çocuk Emilia’yı almaya geldi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck çabucak yanıt verdi vermesine ama Emilia çocuğa hâlen öfkeliydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ne kızcağızın duygularını düşündü, ne niye kaybolduğuna veya geri geldiğine dair bir açıklama sundu, ne de tek kelime etti. Durup dururken kızı aldı götürdü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’nın dünyasının başına yıkılmasının belki de başlıca sebeplerinden biri o’ydu. Buna rağmen…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Böyle…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Şu ankinden bile beter, korku içinde kalmış, çelimsiz suratıyla kızın karşısına çıktı. Kıza sıkıca sarılarak ağlamaya başlayıp ondan yardım dilendi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Karşısındakinin çocuk gibi ağlaması karşısında da Emilia’nın tüm öfkesi uçup gitmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Belki kızın aklı ermiyordur. Belki kolay lokmadır. Bilinmez.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O anda bile Emilia bir kez olsun çocuğa kabahat bulacak yüzü kendinde bulamadı. Çocuğun gardını indirip bebeksi suratıyla uyuması karşısında hiçbir şey diyemedi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çocuk da hidayet arayışında Emilia’nın kapısını çaldı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gözleri kızı arıyordu, Emilia’nın şahsi odası dışında ne yapıp ettiğine dair tek kelime etmeden kızın kucağında ağlayıp duygularını ona anlatıyordu. Hayatını Emilia’nın ellerine teslim ediyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kızcağıza güven mi duyuyordu, yukarıdan mı bakıyordu, onu aşağılıyor muydu bilinmez. Orası Emilia’ya kalmıştı. Ama Emilia da bu sorulara bir cevap bulamıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Bir zahmet, bu hiiiiç sağlıklı değil…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çocuğun içinde bulunduğu vaziyet çekilecek gibi değildi. Çocuk akıllı Emilia bile bunu pekâlâ biliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Fakat Emilia çocuğun gözyaşlarını kucaklayıp bir anlığına bile olsa gönlünü dinlenmeye razı getirtebilen çocuğa, içindeki belirsizliklerle bakıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çocuğun Emilia’yı ziyaret aralığına gelinirse… aşağı yukarı on günde bir idi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Diğer günleri ızdırap içinde geçiyor. Uykusundan kesiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Aslına bakılırsa pek fazla da konuşmamışlardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama bu şekilde çocuk on günde bir gelip Emilia’yı ziyaret ediyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “…Subaru tam bir köftehorsun.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Emilia bu ziyaretlerin hasretiyle yanıp tutuşuyor olabilir miydi, aklından böyle geçirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Fırlatılan bozuk para “yazı” gelirse karşıdakinin kim olduğu fark etmeksizin katledilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Efendisinin bu huyu karşısında Frederica, mide bulantısını gizleyemedi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Giriş salonunun ortasındaki başsız cesedi temizler temizlemez her bir tarafı kan olmuş halıyı değiştirdi. Ardından Frederica, hiç vakit kaybetmeden Pandemonium’daki yaverler için yemek hazırlamaya koyuldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “Milletin kaderi pamuk ipliğine bağlı. Hayatlarını şansa bırakılmış… Tanrıcılık oynamak keyifli mi bari?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cesedi kaldırırken niye biçare kaldığının da pekâlâ bilincindeydi. Keskin dişlerini birbirine sürtüyor, içinde yanan öfke ateşini körüklememeye çalışıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica’nın bu örgütte çalışmasının başlıca nedeni elebaşlarının, Arındıran Kral’ın, elinde Prenses’i tutuyor olmasıydı… Prenses, Emilia, onun adına çok kez elini taşın altına koymuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hain Yüce Ruh’un onu dondurucu soğuğa terk edip canını aldığından adı kadar emindi Frederica. Ama nedendir bilinmez, bir anda gözünü bu hengâmenin içinde açmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O gün bugündür boynuna sarılı tasmayla tiksinme uyandıran adamın hizmetinde görev alıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ne günah işledi de böylesine saçma bir işte çalışmak zorunda kaldı ki?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “――Efendim, müsaadeniz var mı?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Efendisinin yemeklerini bizzat odasına taşıması ona emredilmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ne bu vazifeyi Frederica’dan başkasına verebilir ne de başkasının yaptığı yemeği ağzına sürebilirdi. Frederica ise buna onurlu bir vazife gözüyle bakamıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kralın ona bu görevi vermesinin sebebi ne yemeklerin tadıyla tuzuyla alakalıydı ne de Frederica’ya duyduğu güven duygusuyla. Frederica’nın arkasından iş çevirmeye yüreğinin yetmeyeceğini bildiğindendi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Gel.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir sürü kilidin tek tek açıldığını duymasının ardından emrivaki bir ses tonuyla içeriye girmesine müsaade verildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tekerlekli yemek arabasıyla verilen emri yerine getirerek yavaşça efendisinin odasına girdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Efendisinin odası, kalenin geri kalanına kıyasla ziyadesiyle sade bir görünüme sahipti. Kocaman olmasına rağmen âdemiyetten çok uzak bir odaydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Odanın dört bir yanı konu konu ayrılmış kitaplarla kaplıydı. Darmadağın kitap yığınlarından adım atacak yer kalmamıştı, öyle ki titizliğe ehemmiyet veren Frederica’nın içini daraltıyordu. Ama efendisi odasını toplatmaktan hiç hoşnut değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir ihtimal odaya tuzak vesaire kurulabilecek olması onu endişelendiriyor olabilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu ihtimalin her ne kadar söz konusu olmadığını bilse de ziyadesiyle temkinliydi. Tedbiren değil korkusundandı… Alçakça bir tutumu vardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “Efendim, dağılan belgelere eski emirlerinizi uygulayayım ister misiniz?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…Hm. Olur, çok iyi olur. Belgeyi anlayacak birine okutursun.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böylece efendisi ilgisiz bir şekilde yerlere saçılan okunaksız belgeleri işaret etti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İlk bakışta sağa sola fırlatılmış, boş dokümanlar gibi gözükse de bu belgeler örgütün asıl gelir kaynağıydı. Arındıran Kral tarafınca ileri sürülen esrarengiz fikirlerdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Pek bir işe yaramayabilir… Motorların falan çalışma mekaniği çok bilmiyorum. Tahminlerimdeki gibi, yeni lezzetlerden çıkarım yapmak daha kolay olur.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Efendisi uzaklara baka baka şikâyetleniyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kimseciklerin ne duyduğu ne de gördüğü ilimlerden, kültürlerden bahsediyordu fakat en kâr getiren sonuçlara da böyle varabiliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Envaiçeşit insanla tanışmasının da yardımıyla siyah saçlı çocuk büyük kararlar alıyordu… Sanki talih yüzüne gülmüş de hiç görülmemiş fikirlerin öncüsü olmuş, engin bilgilerini ticarete dökmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu engin bilgileriyle ilerleme kaydedilemeyen bilimsel alanlarda çığır açmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Normal insanların algı sınırlarını aşacak kurguvari sözleri, işinin ehli şahıslar tarafından ciddi bir incelemeyle teorilere dönüşüyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böylelikle bu teorilerden gani gani kâr elde eden çulsuz çocuk göz açıp kapayıncaya dek örgüt elebaşı olmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Bu gidişle ‘geleceğin malumatıyla tasarlanmış benzersiz model’ isminin komedisi kaçacak.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Aniden Frederica, vaktiyle başarılarının övgü toplaması karşısında efendisinin ağzından çıkan enteresan sözleri hatırladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir yandan milletin hayatını karartırken bir yandan da ilmi alanda yeniliklerin kapısını açan simsiyah saçlı efendisi, tam anlamıyla namussuzdu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu insanlıktan nasibini almamış mahlukun aklı bir hayli çalışıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hiç şüphesiz ki efendisi, bu dünyada eşi benzeri görülmemiş ve ele avuca sığmaz birisiydi… Belki bu açıdan bakınca Roswaal ile ortak yönleri olabilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Frederica. Önce sen bir lokma al.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Düşüncelerinde kaybolup gitmişken bile Frederica devamlı olarak yemek hazırlardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çocuk bir deri bir kemik kalmıştı. Sorun kıtlıkta olmaları değildi, sorun onun akli dengesindeydi.  

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hem çok yara açmış hem de çok yara almıştı. Yediği önünde, yemediği arkasında olmasına rağmen çok zayıftı. Yemeklerin ahçısına gelince de yaptığı yemekten hiçbir şey anlamıyordu. Ama çocuğun da kendi isteği doğrultusunda kustuğu yoktu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “Efendim, buyurun.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Niye iki kişilik yemek vardı?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tüm öğünler ikişerli pişirilir, koca koca tabaklarla sofraya konulurdu. Frederica da her bir tabaktan birer lokma alırdı. Çeşnicibaşı olmak onun vazifelerindendi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kızcağızın aklından bir kez olsun efendisini zehirlemek geçmedi. Ama elinde olsa çoktan yapardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica ömrünün hatırı sayılır bir bölümünü hizmetçilik mesleğine vermiş ve işini severek yapmıştı. Onun nazarında gerek ona mesleğin inceliklerini öğretenler gerek ise hizmet ettiği kişiler çok kıymetli olduğundan görevini kötüye kullanmak hiç istememiştir.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “Başka bir arzunuz yoksa ben kapının önündeyim, istediğiniz vakit seslenebilirsiniz.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Hmm.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Efendisi, yemek yerken birinin onu izlemesini hiç sevmezdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu nedenle Frederica sofrayı hazırlar hazırlamaz odadan ayrılmayı rica etmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yine o gün tam odadan ayrılmak isterken―― bir şey gözüne takılmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çalışma masasının üzerinde örgüt mensuplarının isimlerinin yazılı olduğu bir kâğıt gördü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Listenin yanı başındaysa altından bir para yer alıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O anda Frederica meselenin farkına varmıştı, başından aşağı dökülen kaynar suları gizleyemedi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “Efendim…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Frederica.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kızcağız efendisini zikredip ardını dönerken kapkara gözlerin bakışlarından kaçamadı. Efendisiyle göz göze geldi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica’nın dehşetten nefesi kesilirken efendisi ise usulca masaya yaklaşıp gözler önündeki kâğıdı kapattı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ardından kâğıdın yanındaki altın parayı başparmağıyla havaya fırlatarak yazı tura attı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…Tura.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Fırlatılan para çocuğun sol eline düşmüştü, yazı mı tura mı geldiğine bakıp gamsızca Frederica’ya tebessüm etti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Tura geldi Frederica… Kardeşinle ninen güvende.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “…Ah.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Çık dışarı, ben ‘gir’ diyene kadar da girme.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Efendisinin sözleri karşısında Frederica tek kelime etmeden bez bebek gibi başını öne eğdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sonrasında da yaşaran gözlerini saklayamadan odadan dışarıya adımını attı. Yanaklarından akan gözyaşları yüzünü sırılsıklam etmişti. Biraz ilerledikten sonra Frederica ağlar vaziyette koşmaya başladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “Ah… Ühü… Hık!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kimseye yaşananları anlatamadı, tek kelime edemedi, ağzını açamadı. Anlatması hâlinde gözünün yaşına bakılmayacaktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ne oldu da bu hâle düşmüştü?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ne oldu da bunlar başına gelmişti?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Malikânede geçirdiği günleri, sevimsiz astları, sevimli astları, adam olmaz efendisi…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O günler nereye gitmişti?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kimliği belirsiz bir postacıdan aldığı mektubun ardından Cecilus bir gözünü kapayıp aya doğru baktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Hımm, hımmmm, hımmmmmmmm!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Boynunu eğip belini büktü, biraz daha eğilse upuzun saçları yere değecekti. Şekilden şekle giriyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Keskin bir zekâsı olduğu söylenemezdi. Düşünme becerileriyle hiçbir zaman öne çıktığı olmamıştı. Cecilus hiç resmî eğitim öğretime dahil olmamıştı. Zaten bilgiye aç biri de değildi. Yıllar yılları kovaladı, 20’li yaşlarına ayak basana dek tüm odağını tek bir şeye vermişti. O da kılıç ustalığı olmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yıllarını kılıç sallamaya adamıştı. Kılıç becerileri artık onun için onur meselesi hâline gelmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Malum, hayatı bundan ibaret olunca meşakkatli olaylara çok bulaşmamayı canıgönülden istiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Şimdi… Ne yapacağız? Bana gelirsek…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Eğdiği duruşunu doğrultmuş, kafasını sallayarak saçına yerden bulaşan tozları silkelemişti. Hemen ardından belindeki kılıcına elini götürmüş, dans edermişçesine arkasını dönmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Ee, Halibel-san? Sen ne diyorsun?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “――Nasıl yahu? Ben sessiz sedasız dururken beni bulman hiç hoş değil, ayıp ediyorsun. Yüzsüzlüğün de bir sınırı var.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kalenin―― Pandemonium’un balkonunda, semadan ay ışıkları etrafı loş bir biçimde aydınlatırken bir anda gölgelerin içinden ninja canavar adam beliriverdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gün yüzüne çıkmasıyla birlikte Halibel, kafasını kaşıyarak Cecilus’a doğru cesurca yaklaştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cebinden tütün çubuğunu çıkarıp ağzına götürdü, ucunu yaktıktan sonra bir fırt çekip dumanı üfledi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Şu sinsi sinsi dolanan postacı kimdir, necidir anlat bakalım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “O mu?.. Dokuz Kutsal General’den birisi diyeyim, sen anla… Hoş, ‘dünyanın en usta ninjası’ olduğunu hesaba katınca böyle sinsilikler sana pek sökmüyor, Halibel-san.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Ce-san, böyle gizli kapaklı işler yürütmeyi sana pek yakıştıramadım. Demedin miydi sen hani ‘Vollachia İmparatorluğu’yla bağlarımı kopardım.’ diye?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “İyi de Halibel-san, sen zaten farkında değil miydin?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel hâlihazırda ufak ufak tebessüm ederken Cecilus’un söylemi üzerine iyice sırıtmaya başladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu kötüye işaret değildi, Cecilus da bunun bilincindeydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “İşin aslı, İmparator’umuz emretmişti patronla iş birliği yapmamı. Ama patronun da davetiyle beni cezbettiği de bir gerçek, yalan değil.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Hâlen daha İmparatorluk’un kulu köpeğisin… Şimdi Su-san’ın hareketlerine bakıyorum da, düzgün kullanıldığı takdirde ülkene amma katkıda bulunabilir. Başka diyarlardan gelen engin bilgi birikimi Lugunica’yla Gusteko’da pek kıymet görmese de Kararagi’yle Vollachia’da el üstünde tutulur.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Tutulmaz olur mu?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bileklerini kimonosunun içine sokarak casus olduğu gerçeğini itiraf etmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus’un örgütün pis işleriyle içli dışlı olmasının başlıca sebebi, onun da belirttiği gibi, Vollachia İmparatoru’nun emrine itaat etmesiydi. Ancak İmparator, Cecilus’un muzip huyunu bildiğinden verdiği emirde teferruata girmemişti. Girse de zaten Cecilus’un aklında kalacağı yoktu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus’a emredilen vazife ise…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Tek yapmam gereken patron kimi öldürmemi emrederse öldürmek, bitti gitti. İmparatorumuz dışında tabii, onun kılına dokunamam.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Ben de ninjayım diye kendimi suikastçı sanırdım, meğer bana toz yuttururmuşsun sen Ce-san.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Yok yok, ne haddime! Derin sularda gezmekmiş, hedefin içeceğine zehir dökmekmiş, gölgelerle perdelenmekmiş falan hiç beceremem!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus, başını ve ellerini sallayarak aralarındaki tecrübe farkını ayan beyan ortaya koydu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gerek ninjalıkta gerekse suikastçılıkta Halibel, onun fersah fersah üstündeydi. Ama iş kıran kırana çarpışmak olursa Halibel, Cecilus’un yanında bir hiç kalırdı.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Ee, beni perde arkasından iş çevirirken suçüstü yakaladın. Ne yapacaksın şimdi? Ölüm kalım pahasına benimle savaşacak mısın?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Postanın içeriğine bağlı.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Hm, değişir diyorsun?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Su-san’ın suikastıyla ilgiliyse paşa paşa durdurmak boynumun borcu.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tütün çubuğunu ellerine alıp mosmor bir duman üfürdü, buz gibi gece melteminde Halibel’in tüyleri sallanmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Patronu uğruna ölesiye çarpışmaktan geri adım atmayacağını anlayan Cecilus “Öyle diyorsan…” diyerek başını salladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Epeydir aklımı kurcalıyordu… Halibel-san, sen niçin bizim patrona çalışıyorsun? Yoksa ben nasıl İmparator’a sadıksam sen de öyle misin? Hiç sanmam.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Bana yapılan hayrın karşılığını ödeyebilmek için.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “――Neymiş bu hayır? Nasıl bir iyilik gördün de bu kadar bağlandın Halibelsan?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu beklenmedik laflar silsilesinin ardı arkası kesilmiyordu. Cecilus şaşkınlıkla sorular yöneltti. Kişiden kişiye “terbiyesizlik” olarak bile adlandırılabilecek bu sorulara karşı Halibel sessizliğini sürdürdü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sessizliğini bozmak yerine başını kaldırıp gökyüzündeki aya gözlerini dikti…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Su-san’la ilk karşılaştığım vakit Kararagi’nin sağında solunda birtakım hengâmeler dönüyordu. Dört Yüce Ruh’un müdahil olduğu hengâmeler, diyeyim sen anla… Su-san sağ olsun hepsi çözüldü.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Ohaaa, Dört Yüce Ruh mu? Onlardan biriyle karşılaşmıştım da hiç konuşulacak gibi değildi kendisi. Olayı tatlıya bağlayabilmenize inanamıyorum doğrusu… Patron sandığımdan da güçlü mü acaba?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Yok yok, öyle vurdulu kırdılı bir mevzu değildi. Şöyle ki… ben de detaylarını aman aman bilmiyorum. Ama denk gelmişsindir, Su-san’ın enteresan tahminleri oluyor ya zaman zaman. O sayede çözmüştür.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kılıcını kınına geri koyarken Cecilus tek gözü kapalı bir hâlde Halibel’e kulak verdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sözleri bir yandan ikna edici geliyor, diğer yandansa şüpheye düşürüyordu. Nedeni de Cecilus’un o çocuğu, patronunu, belli başlı konularda takdir ediyor olmasıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel her ne kadar “enteresan tahminler” adını verse de bu olaylara Cecilus aynı gözle bakmıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Her ihtimale karşı hazırlanmak olsa olsa bir korkağın işi olurdu. Cecilus da buna güçlüye hak ettiği saygıyı veriyormuş gibi bakıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sözün özü: Yöntem fark etmeksizin tamahkârca eline geçen her silahı ve kozu ortaya koyup galip gelebilmek, onun nazarında gerçek bir savaşçı olmakla eşdeğerdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Yani, kılıç ustalığımdan şüphe edecek kimse yok. Kılıçla devam etmek benim açımdan daha iyi olur.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Ce-san, Ce-san! Bitti mi bana soruların?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Aynen, bitti bitti. Neyse, sözüne güvenmemezlik etmeyi bir an olsun bile aklımdan geçirmedim Halibel-san. Ama İmparatorluk’un aksine Şehir Devleti tarafları biraz daha işleri karman çorman yürütüyor ya. Kalkıp da başkasına çalıştığını söyleseydin hiç şaşırmazdım açıkçası.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sözlerin ardından Halibel’in morali bozulmuş, güveni sarsılmıştı. Cecilus da kafasını sallayıp “Ah!” diye bir ses çıkartarak ellerini kavuşturmuştu. Sanki unuttuğu bir şey aklına gelmiş gibiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Doğru doğru, az daha unutuyordum. Demin postacının bana getirdiği mektup vardı ya?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Söylemen sorun olmasın?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Hiç söylemesem bu sefer iyice başıma iş açacağım…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ardından Cecilus yüzündeki gülümsemeyle sırrını su yüzüne çıkarttı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Eski Şah’ın suikastı gün yüzüne çıkınca Krallık, örgütü ortadan kaldırabilmek adına seferberlik başlatmış.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Son “Geliyorum.” demez.  

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Huzurunuza çıkabilmek benim için bir şeref.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sözleri ederek giriş salonuna adımını atmıştı. Bu genç adam, Arındıran Kral’ın karşısında soylu tavırlarla duruyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu çocuk çok kişinin canını almış, çok yuvaya incir ağacı dikmiş, çok kişinin zaafını elinde barındırmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsanlar sık sık soğukkanlı kalarak karşısındakine cesur imajı vermeye çalışırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “――Artık nasıl oluyorsa öz güvenin tavan yapmış. Benden pek bir farkın da yok gibi.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Genç: “Güzel sözleriniz adına ne kadar teşekkür etsem az.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Karşısında başını eğen siyah gömlekli, kravatlı bir delikanlı duruyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Narin yüzüne karşın kapkara gözleriyle insanın içini karartıyordu. Takındığı tebessüm de rolden fazlası değildi. Blöfünün gün gibi ortada olduğunun kendi de farkındaydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Düşünceli ve bir o kadar da yürekli… gencin suratından bunlar okunuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Bir bakalım… Sen kesin…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Genç: “Açıkçası yakın zamanlarda burayla el ele verip geniş çapta işlere imza atma niyetindeydik. Bu yüzden örgüte saygılarımızı sunup çam sakızı çoban armağanı hediyeler vermek için fırsat kolluyorduk.”  

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Bak sen… Düşünmeniz yeter.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tir tir titremeden vazifesini layıkıyla yerine getiriyor olması olumlu bir imaj yarattı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çocuk da bu hareketin ardından kendi üzerine düşeni yerine getirmeye baktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Genç: “Tarafımızın ikramları bu şekilde… kuşlar kralın getirdiklerimizi seveceğini söyledi.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Ha?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gencin hizmetkârları tarafından odaya sandık getirilip açıldı. Genç, getirdikleri göz alıcı ikramları takdim etti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kutunun içi taş doluydu… Sihirli taş. Sanki doğallığını kanıtlarcasına tüm odayı sihirli taşlardan yayılan mana kapladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İkramlarına göz atarken kral homurdandı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “En çok hangi renk taş var?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Genç: “?..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Kırmızı ve mavi tondakiler uzaktan bakınca daha çok öne çıkıyor. Ama daha derinlere daldığımızda sarıyla yeşilin daha ağır bastığı gözler önünde. Tüm renklerden var gibi. Ne iyi etmişsiniz de düşünmüşsünüz.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu manasız soru karşısında genç adam ilk kez istifini bozdu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gencin yerine ise soruyu yanıtlayan kralın yanı başındaki Cecilus oldu. Cecilus’un raporundan sonra kral hafifçe kafasını salladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Öyle mi? Sağ olun madem. İkramlarınızı kabul ediyorum. Aa…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Genç: “Russel Fellow’un ikramları.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Hmm, Russel Fellow diyorsun… Olur da başınız sıkışırsa…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Birden Arındıran Kral’ın sözü kesildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kesilme sebebiyse karşısındaki genç habercinin araya girmek için elini kaldırmasıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hemen ardından kısık bir homurdanma odada yankılandı. Sözü kesildikten sonra Arındıran Kral’ın bu kendini bilmezlik karşısında vereceği cevap için odadaki herkesin gözleri fal taşı gibi açılmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ancak bu duruma bir tek Halibel, Cecilus ve Arındıran Kral tepkisiz kalmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Genç: “Mazur görün. İkramlarımız yalnız bununla da sınırlı değil.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…Ha. Şimdi daha da ilgimi çekti.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gencin sözleri karşısında kralın verdiği yanıt odadaki tansiyonu düşürür nitelikteydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Üzerindeki baskının gitgide azalmasıyla beraber genç, başını öne eğdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Genç: “――Arındıran Kral’ın vahşetine karşılık Lugunica Krallığı size cevap babında bunu getirdi.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Kaşla göz arasında bembeyaz bir ışık hüzmesi tüm odaya hücum edip darmadağın etmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Akılalmaz bir ışık demeti, Büyülü Kale Pandemonium’un servet değerindeki giriş salonunu kaplayıp, arındırırmışçasına tuzla buz etmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

On sekiz kişi daha neyle karşılaştıklarını bile idrak edemeden beyaz hüzme tarafından yok olmuştu… Her biri de adını tarih sahnesine kazımış, heybetli savaşçılardandı. Fakat artık bu diyarda varlıkları son bulmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hatta bu savaşçıların yok olduğunu birine anlatacak olsalar söylenenlere kulak dahi asmazdı. İnanılır gibi değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Hepsini bir bir buharlaştıran bu saldırı tek bir kılıç sallayışıyla gerçekleşmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Örgütün merkez üssü yıkılmaya başladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ehemmiyet teşkil eden ne kadar eşya, kişi, varlık varsa burada toplanmıştı. Toplanan ne varsa da bu kudretli varlık tarafından yok edilmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Arındıran Kral artık dünyanın ortak düşmanı hâline gelmişti. Kötücül emellerine bir nokta koymanın vakti geldi de geçiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu melun varlığı zapt etmek adına Ejder Krallığı’ndan yollanan isim ise…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Kılıç Azizi soyundan, Reinhard Van Astrea.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tüm çabaları hiç eden, ilahi katın sopası çıkagelmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Paramparça olan salonun tam ortasında saçı kızıla çalan bir adam, dimdik duruyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ateş kırmızısı saçları, gökyüzü mavisi gözleri, en ufak toz zerresinin değmediği bembeyaz şövalye üniforması, tablodan fırlamışa benzeyen şövalyeler şövalyesi karşılarında duruyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Şövalyenin bir elinde tuttuğu Kutsal Kılıç parça pinçik olmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tek bir savuruşuyla işinin ehli bir kılıç demircisinin ellerinden çıkan şaheser tuzla buz olmuştu. Tabii bu feragâtı da boşuna değildi. Zulüm üstüne zulüm yaşattıran zalim adamla yardakçıları defedilebilmişti…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Hiç de cici bici bir rakip değilsin, biliyorsun değil mi?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Şimşek emsaliyle ortalığa yayılan tozu dumanı yarıp geçen bir kılıç saldırısı Reinhard’ın üstüne geliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ardından sanki fırtına kopmuşçasına kızıl saçlı adam geriye doğru fırladı. Ancak bünyesinde herhangi bir kılıç kesiği yoktu… Kılıcının kınını, saldırıyı püskürtmek için kullanmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Eliyle değil de akrobatik vücut hareketleriyle üzerine gelen kılıç saldırısından kaçınan Reinhard, göz açıp kapayıncaya kadar karşı saldırısını gerçekleştirmişti… Adamın yeteneğine şahit olan Cecilus beklenmedik bir anda ıslık çaldı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “He, şimdi anlaşıldı! Bakıyorum da hâlâ yaşadığımız dünyanın çok çok ötesindesin… Ne kadar sevindim anlatamam, Reinhard-san!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “Tekrar karşılaşmamızdan pek hoşnut olduğumu söyleyemeyeceğim, Cecilus-dono.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir omzunda İfrit Kılıcı Murasame’yi taşıyan Cecilus, terlikleriyle yerdeki tozu kenara silkeledi. Doğru düzgün bir selam vermektense kılıcına davrandığını gören Reinhard kaşlarını çattı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Başta gözün gözü görmediği, harabeye dönmüş odadaki toz bulutu odanın arkasına doğru esmesiyle kaybolmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “…Etki etmemiş anlaşılan.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Aa! Patrona etki etmedi, değil mi? Ee, bir zahmet! Halibel-san’la ben patronun yanı başında onu kolluyorduk, öyle kolay kolay bizi aşamazsın. Ama ne yalan söyleyeyim, saldırına tepki verirken patronu korumak aklımın ucundan geçmemişti. O yüzden Halibel-san’ın marifeti diyebiliriz.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sözlerin ardından Cecilus başıyla hafifçe odanın arka tarafına işaret ediyordu… Tahtın etrafındaki dumanın kalkmasıyla Arındıran Kral gözler önüne çıktı. Halibel sırtını dönüp onu muhafaza ederken o da çenesini eline yaslamış, bekliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel, tütün çubuğundan çıkan mor dumanları havaya üfürdü…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Ce-san, düzelteyim. Bu maalesef benim marifetim değil…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Yani, şimdi benim gizli güçlerim var da…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Maalesef seninle de bir alakası yok. Bu kesin Su-san’ın işi. Tahtın etrafı muazzam bir güçle korunuyor olmalı. Hoş, hiç duyduğumuz olmadı.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Buna karşılık Cecilus tir tir titreyen ellerine bakarken Halibel de başını salladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Daha sonra Halibel’in ardında bekleyen Arındıran Kral nihayet tahtından ayağa kalktı ve her zaman giydiği turuncu atkıyı boynuna doladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “――Müzayede evinde saldırını görmüştüm. Bir zahmet tedbir alayım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yanaklarını büzüp canice tebessüm etti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Buna tam anlamıyla Arındıran Kral’ın… Hayır, Natsuki Subaru’nun Reinhard’la tekrardan karşılaşması denilebilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “Subaru!..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Kötü zar attın, Reinhard. Bana o gün müzayede evinde yardım eli uzatmamış olsan bunlar hiç başına gelmezdi. Ama öyle olunca da biricik efendinle bir araya gelemezdin, hadi yine iyisin.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “…Cık!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel’in yanı başından ince ince bakarken bir yandan da Subaru, Reinhard’a dil çıkartıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu alaycı tavır karşısında Reinhard’ın tüyleri, sanki canı yanmış gibi, diken diken olmuştu. Nefret ve kinle dolup taşarken masmavi gözlerini Subaru’ya dikmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama birden hâli normale döndü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “――Yok artık. Sen de mi ‘siyah beyaz’ oldun?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “…Siyah beyaz, dediğin?..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Kes sesini, yalancı köpek… Sen kimsin de beni öldürmeye çalışıyorsun?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Duygu zerresi barındırmayan sözleriyle beraber Subaru gözlerini devirdi. Reinhard’a olan ilgisini yitirmişti. Sonrasında Halibel’in omuzuna vurarak Reinhard’la karşı karşıya gelen Cecilus’u izlemeye koyuldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Cecilus, ne yaparsan yap. Hevesim kaçtı benim.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “…Hiçbir şey anlamadım. Görünen o ki patronla benim olaylara bakış açımız çok farklı. Neyse, bana layık bir rakip getirmişsiniz, ne kadar teşekkür etsem az!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Bakış açımız mı farklı?.. Haha, iyi noktaya değindin. Gene beni güldürmeyi başardın, helal olsun.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sanki Cecilus’un sözlerinde espri varmış gibi Subaru dizlerine vurarak güldü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çok geçmeden gülümsemesi tekrardan soldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Bu işin de kendince zevkleri var. Cecilus, sen hiç gözüme girememiştin. Sebebi de bir tane bile zaafının olmaması.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Yani bana kalırsa… Mayonez iğrenç!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Ha!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus’un boş laflarına Subaru sanki keyfi yerine gelmiş gibi kahkaha atmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel’in kollarındaki Subaru bir anda gözden kayboldu. Böylece Halibel ile Subaru bu beladan paçayı kurtarmış oldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “Durun, daha konuşacaklarımız…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “――Buraya kadardı, Kılıç Azizi. Biraz daha devam edelim istiyorsan yavaştan ayak uydurmaya başlasan iyi edersin. Ama o vakte kadar Arındıran Kral’ın sadık yaveri seni kevgire çevirecek!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “Ah… Cık!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel ile Subaru’nun peşinden gitmeye çalışırken Reinhard ayağının altında bir pürüz hissetti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Aniden tek bir hat üzerinde zemin yarılmıştı. Öyle bir kılıç darbesiydi ki kılıcın kınından çıktığı çıplak gözle görülemez, yalnızca çıkan şimşekle beraber farkına varılabilirdi. Kılıç, kılıç olalı ancak bu kadar hızlı savrulmuş olabilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Ne yazık ki öyle bir biçime oturmama daha çok var. Sanki dağa tırmanıyormuşum da en tepeye ulaşmam için son bir adımım kalmış gibi.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “Ne dağı, nereye ulaşacaksın?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Semavi Kılıç’a elbette.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tam o esnada sanki hava donuyormuş gibi, kesilip yarılıyormuş gibi sesler kulakları çınlattı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kılıç ustalığının doruklarına çıkmayı başarabilmiş bir kılıç ustası… Hayır, içindeki savaşçı ruhunun dışa vurumuydu. Öyle ki akılalmaz olayları bile mantık çerçevesine sığdırabiliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kılıç ustalığının ete kemiğe bürünmüş hâli gözler önündeydi. Sırf o kılıca dokunmak bile, yenilmez sanılanları yok etmeye yeter de artardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Burnumda tütüyordun, desem yeridir… Seninle kılıçlarımızı çarpıştırmayı iple çekiyordum!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “Cecilus-dono, seninle daha evvel de kapışmıştık. O müsabakamız, benim açımdan, büyük önem arz ediyordu. Öte yandan sen…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Bir zahmet! Bünyem kılıç kaldıracak dermanı bulduğu müddetçe… ikimiz ancak ölüm kalım mücadelesi verebiliriz!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İkinci silahı: İfrit Kılıcı Murasame parıl parıl ışıklar saçarak kınından çıkartıldı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İlk silahı: Düş Kılıcı Masayume, kesme sevdasıyla, içindeki güzelliği dışa vurdu.

Bu dünyada ilk on’a giren Büyülü, Seçkin ve İlahi kılıçlardan ikisi onun ellerindeydi. Reinhard’da ise…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “――Ejder Kılıcı Reid.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kılıç Azizi’nin her daim yanı başında olup yalnızca Kılıç Azizi’ne layık bir rakiple karşılaşınca kınından çekilebilen Ejder Kılıç Reid, bembeyaz ışıldayarak havaya kaldırıldı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kılıç kınından çıkarken duyulan ses hiç şüphesiz ki kılıcın kükremesinden geliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Sen de adın kadar iyi biliyorsundur, Reinhard-san. Önümüzde bir duvar bulunuyor…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ellerinde kılıçlarıyla, bu iki doğaüstü varlık karşı karşıyaydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Aralarındaki mesafeyi kısaltmak adına ayaklarını yerde sürümüşlerdi, dünya korku dolu gözlerle mücadelelerini bekliyordu, ortamın havası değişmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Belli başlı bir dünyaya gelenler karşılarında duvar bulacaktır. Bu duvar katiyen aşılamaz, hiçbir şekilde yıkılamazdır. Kimisi duvarı geçemeyip havlu atmıştır. Benim kitabımda ise öyle bir şey yok. O duvarı geçmeden ben, ben olamam.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Tam o sırada patron bana bir vaatle çıkageldi. Bana o duvarı geçmeyi vadetti… Yani, her ne kadar duvarın sonunda seninle ölümüne kılıç çarpıştırmak olsa da… Onun deyimiyle, ‘yılana sarılmak’ işte.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “Ne yılanı?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Denize düşüp boğulanlar yılana sarılır, öyle diyordu.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus Segmunt’u buralara sürükleyen yegâne çözüm yolu da buydu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yoksa kılıç ustalığındaki arzularının tam üstüne basılması mı bu hâlini kaçınılmaz kılmıştı?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gözleri fal taşı kesilmiş Kılıç Azizi karşısında Cecilus dudaklarını kıvırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ve güldü. Gülümseyerek milleti lime lime eden Mavi Şimşek’in ağzından şu sözler döküldü:

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “Boğuluyorum, Sayın Reinhard Van Astrea! Tam da işverenim gibi konuştum! Anlaşılan buradaki herkes, bir şeylerin peşinden koşup arzularımıza yenik düşmüşüz. Buradaki herkes arzuları içinde boğuluyor! Hepimiz denizde midir, nedir, görmediğimiz şeyin içinde boğuluyoruz!

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard nefesini tuttu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böylece öne yaslanıp, iki kılıcının da kulpundan tutarak Cecilus terliğini çıkardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Cecilus: “――Kılıç ustası, Cecilus Segmunt.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ne Vollachia İmparatorluğu’nun askeri, ne General ne de Mavi şimşek… Diğer adları lüzumsuzdu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu beden, tek bir kılıç ustasından ibaretti. Semavi Kılıç’ın uğrunda yanıp tutuşuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Pandemonium’da şimşekler çaktı, yıldırımlar çıktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kan damlaları döküldü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Pandemonium’da yıkılmaların ardı arkası kesilmiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Savaşın artçıları bitmek bilmiyor, şiddetli bir depremden farksız hissettiriyordu. Öyle ki gümbürtü Emilia’nın izole odasından bile işitiliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tavana asılı ışık yanıp yanıp sönüyor, etraftan tozlar dökülüyordu. Emilia yatağında uzanır hâldeyken çabucak bir karar vermesi gerekmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kızcağıza odadan dışarı adımını atmaması söylenmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hatta rica edilmişti, “Lütfen burada kal.” der gibi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Söz dinleyip odada mı beklemeliydi, yoksa sözünden çıkıp koşarak kaçmalı mıydı?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Aklındaki binbir düşünce birbirine girmişti, kızcağızı karar vermekten alıkoyuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ancak――

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Lia, son yakındır.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Ha?..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kıran kırana mücadelenin sesleri odada yankılanırken yatağında yatan Emilia’yla Puck konuşmaya başladı. Mor gözleri titreye titreye yukarıya bakıyordu. Puck minnacık burnuyla biraz koklayıp kollarını birleştirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sonun yakın olduğunu duyunca Emilia yutkundu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yine de elinden bir şey gelmiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Karar verme faslını bir kenara bırakmış, söz dinleyip odada kalmanın sonuçlarıyla yüzleşmeye hazırlanmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Korkakça bir karar olduğunun anlayıp kızcağız tekrardan…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hayatını Subaru’nun ellerine bırakmıştı…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “――Reinhard gelmiş, Subaru mağlup oldu.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck’ın sözlerinin ardından Emilia’nın düşünceleri kaskatı kesildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Ahh.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Konuşamayıp anlamsız sesler çıkartıyor, iki kelimeyi bir araya getiremiyordu. Aklının ucundan en ufak mantıklı bir düşünce geçiremiyordu. Emilia gözlerini fal taşı gibi açtı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sonun yaklaştığını duymasına rağmen Emilia’nın, Subaru’nun kazanacağına inancı tamdı. Kızcağız bir kez olsun Subaru’dan şüphe etmemişti, bunun farkına vardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Natsuki Subaru mağlup olamazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rakip fark etmeksizin, gerek bencil mazeretleri gerek azim ve kararlılığı gerek ise insanlardan hazzetmemesiyle galibiyete dört elle sarılırdı. Emrinde kim varsa aklını çelip, tüm ipleri eline alarak rakibi kim olursa olsun yeryüzünden silerdi.  

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ne zaman bitap düşüp kafasını toparlamak isterse de Emilia’nın yanına giderdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru kesin odasına gelecekti, Emilia buna canıgönülden inanıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Şu güne kadar hiç seni seçim yapmaya zorlamadım ama bugün işler değişti. Lia, seçim yapmak zorundasın.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Seçim… yapacaksam…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Kalalım mı, gidelim mi?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Olacakları ne denli tahmin ettiği Puck’ın ciddi sesinden anlaşılıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck, yorganına sımsıkı sarılan Emilia’ya doğru baktı. Her zamanki laubali hâlinden eser kalmamıştı. Şen şakrak davranışları, yerini biricik çocuğunu koruma içgüdüsüne bırakmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Babanın gözleri, kendine bir yol çizemeyip önünü göremeyen çocuğuna doğru bakıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Görünen o ki bunca zaman Subaru en ufak istihbarat sızdırmamış. Anlayacağın Lia, senin örgütün faaliyetleriyle uzaktan yakından alakan yok olarak gözüküyor. Zaten alakanın olduğu da yok. Ama kayda değer bir süre boyunca örgütle iç içe yaşadığımızdan gözler bizim üstümüzde illaki olacaktır. Önemli tedbirlerden bu da.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Faaliyetlerle alakam yok mu? Nasıl bir yerim var ki benim?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Roswaal’ın malikânesinden kaçırılıp esir tutuldun. Sana çekilen muamele buydu. Pandemonium’u bertaraf etmeye gelenler imdadına yetişmiş gibi oldu yani.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu şaşırtıcı açıklama karşısında Emilia şoke olmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’nın kendi rızası dışında Roswaal’ın malikânesinden götürüldüğü doğruydu. Bu durumdan hem muzdarip hem de Subaru’ya kızgın olduğu da yadsınamazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ancak gözleri yaşlı, muhtaç hâlde ona gelen Subaru’ya da sırt çevirmemişti. Çocuğun tüm yaptıklarının Emilia’yla geçirdiği zamanı korumak olduğu da yine yadsınamazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tüm bunlara rağmen hâlen daha Emilia’ya mağdur gözüyle bakılabilir miydi?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yaşananları inkâr etmek namussuzca olmaz mıydı?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Lia, burada uslu uslu beklersen kurtarıcıların imdadına yetişecek. Ama…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Fısıldarmışçasına konuşurken Puck bir anda Emilia’nın incecik omzuna kondu. Ardından kedicik onun yanağına yanaşırken Emilia, Puck’ın devamını getirmediği sözleri idrak etmiş ve acı gerçekle yüzleşmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Burada beklerse mağdur gibi görülüp kurtarılacaktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ancak buradan dışarıya çıkarsa kendi hür iradesiyle burada bulunmuş olup faillerden biri sayılacaktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Acı gerçekle yüzleşirken bir an olsun tereddüt etmedi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ayağa kalkıp beyazlar içindeki odanın tek kapısına dokundu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kapıyı dışarıdan açabilmek için detaylı bir kimlik doğrulama prosedürü gerekliydi. Yani Subaru ve hizmetlisi Frederica’nın dışında kimse odaya girip çıkamazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’nın eli kapıya değer değmez tüm sistem paramparça olmuş, kapıdan en ufak eser kalmamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Subaru tam bir avanaksın…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Avcunun içiyle yok olan kapının mekanizmasını inceliyor, hafifçe mırıldanıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Aslen çalışma mekaniğinde yalnız Emilia tarafınca yıkılacak şekilde ayarlanmıştı. Kısacası Subaru, Emilia’nın istediği vakit çıkabileceği şekilde kapıyı ayarlamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Öyle bir kuş kafesiydi ki bu, kuşun iradesiyle yerle bir olabiliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru, Emilia’nın kaçmayacağından adı kadar emin miydi?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yoksa Emilia’nın kaçma isteğine saygı mı göstermişti?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sorunun cevabını bizzat çocuğun ağzından duymak lazımdı, kızcağız böyle düşündü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Emilia, iki arada bir derede kalmasının ardından nihayet bir karara varmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kalenin giriş salonundan koşar adım kaçarken Halibel’in yanı başında Arındıran Kral, genç çocuk, patronu, ustası bulunuyordu… Natsuki Subaru kendi kendine kıkırdadı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Felt’i falan rehin alsak nasıl olurdu acaba?..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard’ın yapabileceklerini kısıtlamış olurlar mıydı?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Hayır, hatta aksine öfkeyle dolup taşan Kılıç Azizi’ne karşı mücadele etmek hiç hayra alamet olmazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Varsayıma noktayı koyan bu oldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Pandemonium’un sonunun bu şekilde geleceği vaktizamanında pek çok kez içine doğmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Yeraltı dünyasının ağababalılığını yapmak da gayet eğlenceliydi…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Şöyle bir geriye dönüp bakınca nasıl buralara geldiğini aklından geçirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Millete ne kadar ızdırap çektirmişti? Elinin altında bulunanların zaaflarını kullanıp öfkelerinin odağı oldu,  millete diz çöktürüp nefretlerini körükledi, rakiplerine boyun eğdirip gözünü dahi kırpmadan canlarına kastetti…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Hayır, gözünü kırpmadan milleti katledecek kadar gaddar olamazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Keyfinden zulmettiği yanılgısına kapılmak doğru bir çıkarım olmazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hiç üstüne düşünüp taşınmamıştı. Aslını astarını sorgulamamıştı. Çünkü manası yoktu. Ama şu da bir gerçekti ki…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Subaru insanlardan deli gibi korkuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir yandan ilk bakışta sıcak bir tebessümle insanları karşılasa da diğer yandan özünde yatan sinsi şeytanın üzerini kapatmaya çalışırdı. Hakikati örtbas eder, art niyetleriyle gizli saklı işler çevirir, menfaatine göre hareket ederdi; böyle bir insanın varlığı bile tüyler ürperticiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yanındakilere körü körüne güvenip güvenmemek gibi eften püften kaygılara kapılmak da olsa olsa aptalca olurdu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Dolayısıyla Subaru, insan ilişkilerini basite indirgeyecek bir strateji geliştirmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Herkese yalancı gözüyle bakacaktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sayede tüm âlem Subaru’yu hor görecek olsa dahi dünyası belalardan tamamıyla arınmış olacaktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu dünyadaki her kulun illaki bir zaafı bulunuyordu. Ailesi, sevdiği, serveti, hayali, ümidi… Bu yüzden de…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “――Keşke tüm insanların zaafı elimde bulunsa.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İşte ancak bu senaryoda Subaru insanlara güvenebilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Siyah beyaz, renklerden mahrum, nefret ve öfkeden beslenen bir dünyada ancak huzur içinde yaşayabilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’nun yanında Halibel durup kaçmasına yardımcı oluyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’ya göre Halibel’in dış görünüşünü asıl formuna benzemiyor gibiydi… Renk çeşitliliğini barındırmıyordu. Tüyleri iki renkten meydana geliyordu: siyah ve beyaz.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Renksiz görünüşü yalnızca Halibel’e has bir özellik değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Şu anda istisnasız tüm dünya, Subaru’nun gözünde bir çift renge bürünmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsanlar, eşyalar, tablolar, araçlar, Sihirli Taşlar, dökülen kanlar, akan sular… Siyah beyazdan ibaretti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kan ile su birbirinden farksızdı, çorbayla zehir ayırt edilemezdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Her şey renksizdi. Siyah beyaz.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böylesine bir dünyada Subaru’nun nezdinde renkli görülenler pek azdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru da bir tek onların gerçekliğine inanıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Onlardan başka ne varsa Subaru’ya göre sahteydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice’e inanırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’ya keza inanırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O ikisinden başka inandığı bir kişi daha vardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sözün özü, Subaru başka kimseye inanamazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Onlardan gayrı kim varsa solmuş gözüküyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Natsuki Subaru’nun yaşayıp yaşamayacağına ancak ve ancak onlar karar verebilirdi, hakiki olanlar.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…Reinhard’la az buz tecrübem var.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Belki de Subaru’nun mazisinde bulunanlardan bazılarının rengi yerli yerindeydi… Bir ihtimal, Subaru’ya renk algısını yitirten olay yaşanmadan evvel haşır neşir olduğu insanlar, o olay hiç yaşanmasaydı renklerinden bir şey kaybetmeyeceklerdi. Subaru bu ihtimale sımsıkı sarılmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ancak Reinhard’la karşılaşmalarının ardından, onu da sanki ilk tanıştığı biri gibi renkten mahrum görünce tüm umutları suya düşmüştü. Reinhard her ne kadar göz alıcı birisi olsa da Subaru’nun gözünde kül grisinden ayırt edilir yanı yoktu. Kapkara gözüküyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

En nihayetinde Reinhard da insanoğlunun bir parçasıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yaşadığı müddetçe yalan söylememiş olmasının imkânı yoktu. Fazla söze gerek yoktu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Efendim!..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’yla Halibel kalenin bir ucundan öbür ucuna koşarken yüksek bir ses kulaklarına ilişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sesin kaynağına baktıklarındaysa koridorun diğer ucundan çıkanın upuzun sırma saçlarıyla, boylu poslu hizmetçi Frederica olduğuna şahit oldular.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica, inceden de olsa Subaru’nun hoşuna gidiyordu. O yüzden――

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “Buraya kadardı… Şş!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kızcağızın ileri atılıp çocuğun canına kastetmeye çalışırken bir yandan da üslubundan ödün vermemesi Subaru’ya sevilesi gelmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Elbette Frederica’nın bu hareketi Kararagi’nin en güçlüsünün göz ardı edebileceği gibi değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “Aa! Ahh!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hançerini ellerinden alıp, kızcağızı duvara yaslayarak bir kolunu tutmuştu. Halibel’in bu temkinli tutumu karşısında Frederica başını geriye yaslamaktan ileri gidemiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “Niye bana engel oluyorsunuz, Halibel-sama? Krizi fırsata çevirip şu ciğeri beş para etmezi…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Onu öldürebilirdin. Niçin buna niyetlendiğinin de pekâlâ farkındayım. Çoluk çocuksunuz, zaaflarınız da onun elinde. Su-san’ı ortadan kaldırıp özgürlüğünüze kavuşmak istiyorsunuz. Anlıyorum anlamasına da…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel kısık gözlerini fal taşı gibi açıp bakışlarını Frederica’ya çevirdi. Keskin bakışlar altında ezilen Frederica’nın incecik boğazından ufak bir ses duyuldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Şansınıza küsün ki ben patronun elinde zaafım var diye ona itaat etmiyorum. Su-san’a nezaketinin karşılığını vermek boynumun borcu, ondan itaat ediyorum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “Nezaket mi? Bu herifin mi? Aklımla alay mı ediyorsunuz? Nezaketi batsın onun!..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Duvara dayanmış, kan çanağına dönen gözleriyle Frederica, Subaru’ya bakıyordu. Hâlihazırda sipsivri olan dişleri uzamış, hanım hanımcık parmakları ise kocaman, hayvani bir hâl almıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “Ne olursa olsun… Ih!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Su-san?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica öfkeden deliye dönüp şekil değiştirmişken Subaru ise gitgide yaklaşıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica gözlerini kocaman açmışken Halibel de bir yandan Subaru’ya yaklaşmamasını temkinleyerek bağırıyordu. Ama Subaru geri adım atmadı. Böylece Frederica bir kolunu umutsuzca havaya kaldırıp Subaru’nun boynuna bir çizik attı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sonrasındaysa boynundaki atkının bağı çözülüp yere düştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “…Hiih!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica bu manzarayı gördükten sonra genzinden anlamsız bir ses çıkardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel de Frederica gibi ilk kez şahit oluyordu, hayretler içerisinde kalmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Natsuki Subaru’nun boğazında kıpkırmızı parmak izleri bulunuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Bu iş böyle olmaz Frederica. Siyah beyaz hâlinle beni öldürmene müsaade edemem.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Donakalmış Frederica’ya yaklaşan Subaru suratını yaklaştırıp kesinliğini net bir şekilde ortaya koydu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Belki de Frederica’da en ufak renk kırıntısı arıyordu. Ancak bu kadar mühim bir anda bile Frederica’da en ufak değişim söz konusu değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Halibel-san. Frederica’yı al götür buradan, bırak kaçsın.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “…Su-san. Kılıç Azizi’ni buraya sokan köstebek kalıbımı basarım ki…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Farkındayım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica’nın kılını kımıldatamayan hâline bakarken Subaru, Halibel’in sözünü kesti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kelimelere dökülmese de Subaru anlamıştı. Frederica’nın neden böyle işlere kalkıştığı bariz ortadaydı. Frederica’nın duyguları, haddi hesabı olmayan iğrenç muameleler göz önünde bulundurulunca gayet de mantık çerçevesine oturuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Bu durumdan muzdarip olan sırf Frederica da değildi. O kalkışmasa başkası kalkışırdı. Ona mahsus bir öfke değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Senin de dönmene gerek yok, Halibel-san. Ben kendimce bu hengâmenin icabına bakarım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Nezaketime karşılığı fazlasıyla verdin. Bir kere en baştan borçlu hissetmene gerek de yoktu zaten… Ben biraz fırsattan istifade etmiş oldum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kafasını sallayarak Subaru, hafifçe Halibel’e gülümsedi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel belki Subaru’nun onu önemsediğini düşünse de durum hiç öyle değildi. Halibel görünürde en ufak renk taşımıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Renk bir kere solunca tekrar geri dönüşü olmayabilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bunun sebebi de Subaru’nun inanç hakkının elinden alınmasıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yani Subaru’nun gözünde ebediyen renkli kalacak hiç mi bir şey yoktu?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Madem öyle elde kalan tek dayanak da…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel: “Su-san, sizinle doğru dürüst bir dostluk kurmayı canıgönülden istemiştim.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…Kuyruğumu kıstırıp kaçmasaydım olabilirdik de.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’nun niyetine saygı duyup Halibel, bu birkaç sözün ardından veda etti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru da vedanın kısasının makbul olacağı kanaatindeydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama son ana kadar dost olmaya çalışan yaverine havalı gözükmek istedi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Frederica.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Frederica: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İsminin zikredilmesinin ardından Frederica yüzünü Subaru’ya çevirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Savaşma hırsını kaybetmiş kadına karşı Subaru, ona fikirlerini beyan edip etmemekte kararsızdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hiç değilse bir dönüt vermek istedi, ona böyle söylenmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Eline sağlık, yemekler leziz olmuş. Öyle söylediler.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Frederica’nın bu enteresan sözleri anlamamış olma ihtimali yüksekti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Son ana kadar Natsuki Subaru kızcağıza göre canavarın teki olarak kalmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ne olacaktı sanki? Ha canavar kalmış ha kalmamış? Ne önemi var? Madem canavar gibi davrandı, canavar gözüyle de bakılacaktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Görmeyi umut ettiği sonucu alamamıştı. Fakat…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Şimdi, nereye gitsem acaba?..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Halibel, Frederica’yı da alıp gölgeler içinde gözden kayboldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Natsuki Subaru geride bırakılmış, hayalleri yıkılırken bir başına kalmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Pandemonium’un durmadan sarsılması, Reinhard ile Cecilus’un mücadelesinin hararetlendiğine işaretti. Ancak uzaklardan duyduğu seslere bakılırsa saldırı yalnızca Reinhard’la sınırlı kalmamıştı. Örgütü yıkma fırsatı ellerine geçen olası düşmanlar da üşümüştü, bu kanıya vardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Düşman, düşman, düşman… Varsa yoksa düşman!

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böyle bir yaşam tarzını benimseyince insanın başından düşman eksik olmuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru bir çatala varmıştı. Bir anlığına nereye gideceğine dair kararsız kalmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sağa gitse; en zayıf yanlarını gösterdiği kızın, Emilia’nın odasına varacaktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sola gitse; en zayıf anını fırsat bilecek kızın yanına varacaktı…  

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “――Ha?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Nereye gideceğini ilk o an anlamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’ya doğru koşar adım gelen biri, elindeki bıçağı Subaru’nun sol yanına saplamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Enteresan bir kalede, yine enteresan bir manzaraya karşı Emilia çıplak ayakla koşuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Pandemonium’da bir sene geçirse de Emilia’nın kalede görüp bildiği tek yer kendi bembeyaz odasıydı. Ne odasının ne de kalenin dışına tanıklık etmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama Emilia tutumundan ödün verip de merakını gidermeyi yeğlememişti, onun gözü bu dünyada değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Şu anda Emilia’nın gözü o çocuktan başka bir şeyi görmüyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Emilia-sama?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Adının anılmasının ardından Emilia şaşırıp koşmayı bıraktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Pandemonium yıkılmaya devam ediyordu. Kale, kalelikten çıkmaya başlamıştı. Beyazlara bürünmüş bir koridorun kırık pencereleri arasında Emilia’yı masmavi gözlü, kızıl saçlı bir çocuk durdurmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Reinhard…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “Durumunuz nedir, Emilia-sama? Sizinle denk gelebildiğime çok sevindim.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Şu hâlde bile şövalyelik üslubunu ve duruşunu bozmamıştı, tavırları cesur, bir o kadar da nahifti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Genç adam Emilia’yı görür görmez yanına koşmuştu. Reinhard Van Astrea başını öne eğdi. Fakat sağlığı itibarıyla vahim vaziyette olması Emilia’nın mor mor gözlerini hayretler içerisinde bırakmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Reinhard, yara bere içindesin. İyi misin?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “Endişeleriniz adına minnettârım. Korkulacak bir durum yok, biraz fazla yaralanmış olabilirim.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sözleri söylerken Reinhard bir yandan da dudaklarını sıkmayı bıraktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama Reinhard dışarıdan bakınca çok ağır yaralı duruyordu. Gencin nasıl hâlen ayakta durabildiğini kız bir türlü akıl edemiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Şimşek hızındaki kesiklerle açılmış sayısız yara, dört bir yanını kaplamıştı. Durmak bilmeyen kanaması bembeyaz koridoru kırmızıya bürümüştü. Korkusuzca, namına yaraşır bir şekilde başını dik tutuyordu. Ateş kırmızısı saçları anlında karman çorman olmuş, yorgunluğu yüzünden okunabiliyordu. Yine de soluk alıp verişinde en ufak düzensizlik söz konusu değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Beyazlar içindeki şövalyenin forması kir ve kanla kaplıydı, işin kötü yanı üzerindeki kan bir tek ona ait de değildi. Ama en can alıcısı da――

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Kılıcın…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “Hâlimiz ve vaktimiz Ejder Kılıcı’nın çekilmesi için makul, Ejder Kılıcı’nın kanaati bu yönde.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ne bir kez olsun kınından çıkarıldığı görülmüş ne de buna ihtiyaç duyulmuş, nesillerdir Astrea ailesinin yadigârı olmuş Ejder Kılıcı; kınından çıkmış bir vaziyette bembeyaz parlıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu kılıç, kaledeki kime karşı çekilebilirdi ki? Kime karşı çekilecek olabilirdi?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “Sizi sağ salim gördüğüme çok sevindim… Sizi buradan derhal çıkartacağım. Kalenin önünde bekleyen bir ejder arabası var, ona atlayıp Lugunica’ya…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Lugunica’ya mı?.. Neredeyiz ki biz?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “Kararagi Şehir Devleti sınırındayız. Girall Kızıl Tepeleri’ndeki gizli bir yerleşkedeyiz… Örgütün sığınağını bulmak çok zamanımızı aldı ama işinin ehli birer casus ve köstebekle bir şekilde su yüzüne çıkartabildik.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard, Emilia’nın sorularını cevaplarken bir yandan da etrafını temkinlice kolaçan ediyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sarsıntılar devam etmesi, kalenin bir yerlerinde çarpışmaların sürdüğüne işaretti. Reinhard da bu çarpışmalara katılıp müttefiklerine arka çıkmak istiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ne kadar yara bere içinde olursa olsun yine de Krallık’ın en güçlüsü… hatta dünyanın en güçlüsü o’ydu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Onun varlığıyla Pandemonium’un yıkılışı an meselesi hâline gelmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O burada olmasaydı――

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “Emilia-sama, şu anlık ilk önceliğimiz…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kaç kurtar kendini, der gibi bir hâli vardı Reinhard’ın.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ancak Reinhard’ın sözü Emilia’nın hareketleriyle kesilmişti. Birden ardını döndü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kaşla göz arasındaydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard sırtından karnına doğru deşip geçen bir buzdan kılıçla yaralanmıştı. Donmuş kılıcın ucundan kanlar fışkırdı, iç organları dondurucu soğukla beraber mahvolmuştu. İlk kez böyle bir durumla karşı karşıya gelmesinin etkisiyle Kılıç Azizi yere kan kustu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “Emilia-sama…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Ah!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard daha ne olduğunu bile anlayamadan dizlerinin üstüne düştü, bu manzaraya tanık olan Emilia da şaşkın şakın bembeyaz parmaklarına baktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yaptığının hiç beklenmedik bir hareket olduğunun o da farkına varmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Yaşananlar Emilia’nın yüreğindeki ihanet duygusuyla meydana gelmiş olsaydı Reinhard saldırıdan kaçınabilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Düşmanlık besleyerek yapılan saldırıları Reinhard içgüdüsel olarak bloke ediyordu. Aksi hâlde İlahi Korumalar’ı varlığını sürdürdüğü müddetçe Reinhard bu kadar gafil avlanamazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama bulundukları yer Pandemonium’du ve Emilia kendi rızası doğrultusunda hareket etmemişti… İşin sonunda Reinhard hayati bir yara almıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Olmaz, yapamam… Subaru’yu, hayır… Reinhard, olmaz… Subaru’ya dokunamazsınız. Subaru’nun bana ihtiyacı var…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnkâr edercesine kafasını sallayarak Emilia, niyetini iyiden iyiye gün yüzüne çıkartıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu beklenmedik hareketinin, Reinhard’ı gafil avlamasının, tek sebebi Reinhard’ın varlığı hem Pandemonium’u hem de Natsuki Subaru’yu tehdit ediyor olmasıydı. Kızcağızın içine böyle doğmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yaptıklarının farkında olmasına rağmen kendini alıkoyamamıştı, aklından böyle geçiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kendinden geçmiş Emilia’nın, Subaru’yu korumak için Reinhard’ı öldürmekten başka kaçarı yoktu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Subaru, benim――”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia ilk kez Subaru’nun kalbindeki yerini anlamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru üst üste onu bulup kurtarmaya gelmişti, kızcağız da çocuğun hidayet arayışına bizzat şahit olmuştu. Bunlar olurken Emilia’nın imdadına da yetişmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Nasıl ki Subaru, Emilia’ya ihtiyaç duyuyorsa Emilia da Subaru’ya ihtiyaç duyuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Onu koruyacağım! Subaru’yu koruyamazsam ben ne yaparım?..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “Emilia-sama, ne demek oluyor bu…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “…Puck! Lütfen!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Şiddetli bir kükremenin etkisiyle buz gibi bir rüzgâr esti. Kızcağızın bembeyaz saçları koridorda dalgalandı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Vücudunun her tarafındaki soğuk esintiler içinde öldürme niyeti taşıyordu. Şiddetli rüzgârda kendine mukayyet olmaya çalışırken Reinhard, geriye doğru atılıp üstünden geçtiği yerleri kan içinde bırakmıştı. Boğazından oluk oluk kan kusmasına rağmen kılıcını doğrulttu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Masmavi gözlerinden Sonun Yaratığı ile Buz Cadısı’nın yan yana duruşu yansıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Puck: “Kusura bakma Reinhard. Konu Lia olunca boynum kıldan ince. Bu kadar bitap düşmüşken seni ben bile yenebilirim… kedisel gaddarlık da diyebilirsin.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Ne olur, Reinhard! Geri çekil! Subaru’yla beni rahat bırak!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “――Buna, müsaade edemem.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’nın işleri bu raddeye getirip yine de tatlıya bağlama çabası karşısında Reinhard başını iki yana salladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Konuşup anlaşma faslı biteli çok olmuştu. Gafil avlanmıştı… Hatta öyle ki koşullar el verseydi uzlaşmacı yaklaşımı geri çevirmeyebilirdi. Yarası bu kadar hayatiyken mecburdu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ancak Reinhard’ın gönlü buna el veremezdi. Bu, göz ardı edilebilecek bir mesele değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “Pleidas örgütünün elebaşı Arındıran Kral, Natsuki Subaru, başta Roswaal L. Mathers olmak üzere Krallık’tan, Vollachia İmparatorluğu’ndan, Kararagi Şehir Devletleri’nden ve son olarak Kutsal Krallık Gusteko’dan tamı tamına yüz yirmi altı bin yedi yüz iki kişinin ölümünden sorumludur.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “Bu rakam yalnızca doğrudan cinayetleri kapsamakta. Dolaylı yoldan aldığı canların sayısı kayda değer miktarda artış göstermektedir. Her ne olursa olsun bu suç göz ardı edilemez.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard’ın sözleri ciddi bir karşı savunmanın yanında rica unsuru da bulunduruyordu.  

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Natsuki Subaru’nun kan donduran eylemleri karşısında Reinhard, Emilia’nın içinde bir şeylerin uyanmasını umut ediyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Aslında Emilia da şoke olmuştu. Kızcağızın odasındayken üstlendiği tek görev uyurken Subaru’yu seyretmekti, çocuğun hiçbir faaliyetinden haberdar değildi. Malikâneden ayrılır ayrılmaz Roswaal’ın katledilmesini de Subaru’yla alakalı olduğunu az çok tahmin ediyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yaşadığı şokun ardından Emilia başını eğdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Şok yaşamıştı. Yaşamıştı yaşamasına ama buna sebebiyet veren Subaru’nun bunca zamandır işlediği günahlar değildi…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “――Özür dilerim, Reinhard. Subaru hâlâ benim için çok kıymetli.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Millete kan kusturtan bu adamın yaptıklarını öğrenmesine rağmen ona olan bağlılığı hiç sarsılmamıştı. Yaşadığı şok öğrendiklerinin etkisindendi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’nın duyguları gerçeği öğrense bile en ufak değişmemişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “――Tıh!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’nın itirafı karşısında Reinhard dudağını ısırmıştı. Ardından Ejder Kılıcı’na davranmaya yeltendi…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard: “Kılıç Azizi soyundan Reinhard Van Astrea.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Adım Emilia, sadece Emilia.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İsimlerini söylemenin hemen ardından kaşla göz arasında beyaz ışıklar saçan bir şok dalgası Pandemonium’un üst katını yerle bir etti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Esir tutulup kurtarılmayı bekleyen Prenses ve Prenses’i kurtarmaya gelen parıl parıl zırhlı Şövalye öldüresiye çarpışmaya başladılar.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Hay anasını!.. Şu şerefsizi var ya!..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru küfürler ede ede yalpalayarak yürüyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir sağa bir sola adımlarını atarken de pıt pıt yere kan damlaları düşüyordu… Sol omzunun altına suikastçının teki bıçak saplamıştı. Acıdan beyni zonklamaya başlamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Renksiz it seni… seni elime bir geçireyim var ya gebertmezsem namerdim!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kan ter içinde kalmış bir hâlde Subaru koridorun duvarına dayanarak yürümeye çalışıyordu. Suikastçı bıçağı saplar saplamaz kaçıp gitmişti, Subaru da hayati yara almadığından acı içinde can çekişiyordu… Giriş salonunda kaybolup gitmesi gereken adam birden aklına geldi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Şerefsiz: “Buradan ötesi benim boyumu aşar. Kendinize dikkat edin, Natsuki-san.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Düşmanın kucağında oturan elebaşının kafasını ezdikten sonra üç beş laf edip topuklamak on numara bir plan olurdu… Düşmanlarını övmek, Subaru’nun hazzettiği bir şey değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kısacası bu adam elini sürmek istemediği işleri yapmaya mükellef tutulmuştu. Kendi patavatsızlığından başa bela olabilecek bir düşmanı göz ardı etmesinin yaşattığı aşağılanmayla birlikte hüsranı öfkeye dönüşmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Fakat şu vaziyetinin öfkesini kusmaya el vereceği söylenemezdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Yaraşır bir son, yaraşır bir son…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Şarıl şarıl kan akıyordu. Canını yakan sol yanını bir eliyle tutarak Subaru acı içinde söyleniyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yaptıklarına dönüp bir bakınca illaki bir gün ettiğini bulacağını Subaru da adı gibi biliyordu. Bilmesine rağmen yine de insanların ahı üzerindeydi, başına gelecekleri bir nebze olsun ertelemek adına cehennemin dibine kadar yolu vardı. En azından planı böyleydi, aklı ancak buna ermişti… Daha bu yola baş koyalı üç sene bile olmamışken vadesinin dolması içini karartıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tiran’ın tekinin sonu olsa olsa böyle olurdu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Son zamanlarda duyduğu güvensizlik zıvanadan çıkmıştı. Bu güvensizlik de yıkılışın temelini oluşturmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama hiçbir pişmanlığı yoktu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

“Keşke şunu, bunu yapsaydım.” gibi şeyler aklından geçmiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yaptığının yanlış olduğunun farkındaydı, yanlışından dönmemeye de niyeti yoktu. Tek düşündüğü hayatında hep yanlış anlaşılmış olmasıydı, Subaru bata çıka yoluna devam etmekten başka bir şey yapmamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Daha çok boğuluyormuş gibiydi. Sanki denize düşmüş de bir soluğa hasret kalmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sırf bu――

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “――Subaru.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ardında kan izi bıraka bıraka koridorda ilerlerken birisi Subaru’ya seslendi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir anlığına Subaru kaşlarını kaldırdı, sesi tam olarak algılayamadı… Kimin seslendiğini bilmediğinden değil, ona seslenenin neden burada olduğunu çözememişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çünkü kızcağızın odası kalenin diğer ucundaydı, kaçmaya çalışıyorsa burada durması mantıksızdı. O yüzden――

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Ah, hop!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Seni tekrar gördüğüme ne kadar sevindim anlatamam…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Emilia?..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kızcağız ona doğru koşar adımlarla yaklaşmış, koridorun ortasında onu kollarına almıştı. Kızcağızın güzeller güzeli yüzünü görene dek gördüklerinin gerçekliğini idrak edememişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Siyah beyaz dünyasına gümüş saçlar, mor mor gözler ve kiraz dudaklar birden renk katmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu renkten mahrum dünyada yalnızca Emilia rengarenk kalmış gibi bir his içine doğdu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “İyi de… neden?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’ya bakınca boyanmış gibi duruyordu, Subaru bir türlü nedenini anlayamadı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’nın sımsıcak kolları Subaru’yu ısıtıyordu, öyle bir sarılıyordu ki acıtıyor dese yeriydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

En nihayetinde Subaru, Emilia’yı hep tek taraflı sevmişti şu zamana kadar. Ne olmuştu da Emilia, Subaru’nun yanına gelmişti?..

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Emilia… Yaralanmışsın.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Bir şeyciğim yok, sen hiç korkma. Bir şey olmaz.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia, Subaru’ya sarıldıkça sarıldı. Tekrar dönüp yüzüne baktı. Gülümseyip cesur bir tavır takınsa da her tarafı yara bere içerisindeydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gümüş rengindeki göz alıcı saçları darmadağın olmuştu, saçının bazı yerleri kesilmişti, bu da dengesiz bir görünüm katıyordu. İncecik, beyaz geceliği parçalanıp kanlar içinde kalmıştı. Çıplak ayağında da ufak tefek acıtacak kesikler göze çarpıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kızı tehlikelerden uzak tutabilmek adına şahsi odasına sayısız güvenlik önlemi konulmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Dahası, yanında Yüce Ruh da olması gerekirdi. Öyle ki kızcağızı her türlü tehdite karşı korurdu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Başına bunlar gelirken Puck ne halt yiyordu?..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Puck’ı soruyorsan… Geçti geçti, bir şey yok…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “?..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir anlığına Emilia ne diyeceğini bilemedi. Ama kaşla göz arasında kelimelerini toparladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru, Emilia’nın bu tepkisine şaibeli gözlerle baktı fakat Emilia gözlerini açar açmaz zar zor anlaşılan tereddütü öyle her yerde bulunamaz bir nimetti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Subaru, kaçıp gidelim buralardan. Elimizi çabuk tutarsak kimse peşimize takılamaz.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “――Ne kaçması? Benimle mi?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Tabii seninle! Başka kimle kaçacağım? Saçmalama.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tavırlarından birazcık sinirlendiği anlaşılıyordu. Emilia parmağıyla Subaru’nun burnuna dokundu. Bu durduk yere gelişen olaylar silsilesi altında kalan Subaru’nun kafasında binbir türlü soru işareti dolanıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir kere Emilia’nın Subaru’dan çekinmesi gerekirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Oysa sırf beni kıramıyorsun diye dönüp dolaşıp sana geliyordum…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “――Öyle mi? Yani, benim de aklımdan geçmiyor değildi de…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Emilia?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir elini göğsüne koyan Emilia melül melül bakıyor, yapayalnız kalmış gibi bir izlenim veriyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru kızcağızı malikâneden kaçırdığından beridir beraber yaşadıkları anılar bir bir gözlerinin önünden mi geçiyordu? Bugüne kadar kaç kez bu rezil rüsva adamın uyuyuşunu seyretmişti?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ortak zamanlarında Subaru her ne kadar hidayete ermiş gibi hissetse de Emilia aşağılanmış hissetmekten kendini alıkoyamıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Sana çok kızgınım sanırdım Subaru. Meğer kızgınlığım bir tek ilk günlerimizde söz konusuymuş… Sonra sonra bana yardım eli uzattığının farkına vardım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Yardım eli mi?..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Çünkü Subaru bana ihtiyacın vardı. Ömrühayatım boyunca kimsenin bana bu kadar ihtiyacı olmamıştı ama sen bu durumu tersine çevirdin…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’nun aklında beliren söz ise “karşılıklı muhtaçlık” idi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru ancak Emilia’nın varlığıyla huzura kavuşabiliyordu, meğer diğer yandan da Emilia benzer hislere ortaklık ediyormuş. Kızcağız birlikte geçirdikleri zamanları özlemle anıp öyle zamanlara ihtiyacı olduğunu beyan etti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böylece ikilinin arasında karşılıklı muhtaçlığa dayalı bir ilişki oluştu, birbirlerine bel bağlıyorlardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Subaru, her daim seninle olmak istiyorum. Kaçalım mı?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “――Böyle söylemen çok hoşuma gitti ama…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kekeleyerek cevap veren Subaru, Emilia’nın itirafını kabul edemedi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çocuğun kalbi şaşkınlıkla çarpıyordu. Fakat az biraz farkına varmasıyla beraber daha gerçekçi bir yanıta ulaştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’nın beraber kaçma fikrinin bir oluru yoktu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard yoldaydı. Her ne kadar Cecilus onu kalenin içinde eli kolu dolu bir hâlde bırakacak olsa da kalenin etrafı Arındıran Kral’ı tahtından indirmeye baş koymuş düşmanlarla kaynıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’nun kalenin dışında tek bir müttefiki kalmamıştı. Olası düşmanları gözaltında tutma taktikleri de şu hâldeyken bir halta yaramazdı. Tüm o olası düşmanlar kalenin dışında etten duvar örmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’yla beraber alıp başını gitmeleri olacak iş değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Natsuki Subaru’nun sonu buracıkta gelmeliydi. Buracıkta hayatına bir son verilmeliydi――

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “――Madem öyle ben de seninle beraber ölürüm.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sözleri duymasıyla birlikte Subaru serseme dönmüştü. Hatta ne bıçaklandığında, ne Reinhard çıkageldiğinde ne de vadesinin dolduğunu anladığında bu kadar şaşırmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia gülümseyerek Subaru’ya bakıyordu, ağzından çıkanlar tam anlamıyla sevgi ve şefkatin birer yansımasıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Natsuki Subaru’nun sonu geldiyse Emilia’nınki de gelecekti. Buracıkta――

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Gerekirse sonumuz beraber gelsin. Bana ihtiyacının olmadığı yerde bir saniye durmak istemiyorum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “――Ah.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Ne olur Subaru! Sana muhtacım! Yanında olmak istiyorum!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia çocuğun iyice koynuna girdi. Kızcağızın her tarafı kan revanken iç çekişini görünce Subaru, normalde hissettiğinin tam aksine ona ihtiyaç duyulduğu hissine kapılıverdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Nasıl ki o vaktizamanında Emilia’nın kucağına sarılıyordu, şimdi de Emilia çocuğun kucağına sarıldı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Başından beridir Subaru, Emilia’ya muhtaçtı. Kızcağız sayesinde hidayete kavuşuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Şimdi ise Emilia, Subaru’ya muhtaç bir şekilde hidayet arayışına girmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Şu anda Emilia’nın Subaru’ya ihtiyacı vardı, ondan medet umuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böyle bir anın gelip çatacağı kimin aklına gelirdi ki――

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Subaru?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’nın omuzlarından tutarak Subaru kızcağızı itti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ardından kızcağızın karşısında hareketsizce durdu. Emilia’nın gözleri yaşadığı şokla fal taşı gibi açılmıştı, çocuk geriye adım attı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia kafasını kaldırıp Subaru’ya bakıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sonrasında dudakları titreye titreye kekeleyerek Subaru’nun ağzından kelimeler döküldü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “İnanmıyorum…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnkâr edermişcesine kafasını sağa sola sallayarak Subaru, Emilia’ya baktı―― korku dolu gözlerle.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Suba――”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Hayır, kes şunu! Ne olur! Dur! Yapma! Olmaz! Dur! Dur! Dur! YALVARIRIM

DUR!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Korkuydu. Korkuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Korku doluydu. Korkudan başka bir şey yoktu. Yalnız korku vardı. Bir tek korku.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku, korku, korku  korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku korku, korku――

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Cadının pis kokusu üzerine bu kadar sinmişken…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kulaklarını kapadı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Başını tuttu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O sesten kaçmaya çalıştı, yükselen çığlıktan, kulakları çınlatan tınıdan.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “――Daha ne kadar işin içinde parmağın yokmuş gibi davranacaksın?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kulaklarını kapasa da.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Başını tutsa da.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O sesten kaçmaya çalışsa da yükselen çığlıktan, kulakları çınlatan tınıdan. Nafile.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “――Ablam ne kadar da nazik.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Ben ne bileyim lan bunu, HAAA!.. Hık!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsana boğazından kan getirtecek kadar yüksek sesle çığlık atan Subaru geri adımlar attı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia doğrulup çocuğa ne olduğunu sorsa da çocuk onu duyamadı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tatlı, cana yakın, narin sözlerle Subaru’ya yaklaşmaya çalışsa da Subaru farkında değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kızcağızın ne sesi ne de tek bir kelimesi duyulabiliyordu. Ya da çocuk duymak istememişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Nazik olmayın bana. Yaklaşmayın bana.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Niye koynuma girmeye çalışıyorsunuz? Yılan mısınız?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Olmaz böyle şey!

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kaç kişinin hayatını kararttım haberiniz var mı sizin?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’nın bunlara göz yummaması lazım.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Akıl alır gibi değil!

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ben mi değiştirdim kızcağızı?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Natsuki Subaru’nun salaklığı, Emilia’ya bel bağlaması, Emilia’ya güvenmesi, Emilia’nın yanına gidip kendine gelmesi, Emilia’nın kucağında salya sümük ağlaması, Emilia’nın pijama giyerek onu sakinleştirmesi―― Bunlar mı kızcağızı değiştirmişti?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Natsuki Subaru’yla beraber Emilia da mı değişmişti?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Benden nefret etsen, dövsen, sövsen daha iyiydi!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’nın rengi gitgide soluyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’nın üzerindeki renkler soldukça da siyah beyaz dünyayla bir hâle geliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yalandı, yalan olmak zorundaydı. Bu yalanı da Subaru’nun dünyasını karartmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gümüş saçlı, mor gözlü Emilia―― Subaru’nun inanıp güvendiği Emilia’nın güzelliğine güzellik katan renkleri sönüyor, söylediği yalan onu grinin tonlarına bürüyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu gerçeği kabullenemedi. Emilia asilzadeydi ve öyle de kalacaktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kızcağız her ne kadar nefret etse de ona ihtiyacı olan birine sırt çeviremiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çünkü çocuk, kızcağızın nahifliğini kalbinin temizliğinin yüzüne yansıması olarak görüyordu, bu yüzden de Subaru’yu affedemezdi. Subaru kızın kolları arasında boğuluyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama Emilia’nın da değiştiğinin farkına varınca…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Bana nazik davranma!..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Öyle ya da böyle illaki bir huyumdan nefret edeceksindir! Benden şüphe edeceksindir! Niye, önünde engelim diye! Beni öldürme planları yapacak, arkamdan konuşacak, sövecek, sayacak eninde sonunda da beni sırtımdan bıçaklayacaksın!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Madem öyle bana ta en başındaki gibi nefretle yaklaş! Hiç değişmeden ilk günkü gibi kalsaydın her şey güllük gülistanlık olurdu! O günlerde nasıl nefret ediyorsan yine et. O günlerde nasıl nefret ediyorsan――”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Birden kelimelere dökülen şey öfkeydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İçinde boğulduğu öfkesini yeryüzündeki herkese ve her şeye kusuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kendini boğulmaktan kurtarmak için de umutsuzca ardı arkasına soluk alıp veriyordu. Ama bu hâle düşmüşken Emilia bile ona ihanet edebilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Eninde sonunda değişecek biri, gün gelecek ona ihanet edecekti. Ha şimdi etmiş ha sonra.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Gün gelecek beni sırtımdan bıçaklayacaksın, hiç bana âşıkmış triplerine girme!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “――Hih!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia çocuğa bir elini uzatmak istese de Subaru titreye titreye siyah beyaz kızı tutup bir kenara fırlattı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sarsılmanın etkisiyle kız koridorun kenarına düşmüş, dayanağını kaybetmişti. Bir anlığına Subaru tereddüte kapılsa da korkusu tüm duygularını bastırıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia da artık sakin kalamadı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu da bir gün geçer, lafı artık tutunduğu son dalı olmuştu―― Kızcağızın ona muhtaç kalacağı aklının ucundan geçmezdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Emilia bir gün onu affedecekti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bugünleri görmemeyi umut ederdi ama o gün gelip çatmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böylece Subaru, bu siyah beyaz dünyada bir başına kalmıştı. Artık elinin altında bulundurduğu tek bir dayanağı kalmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “!..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia yere yığılırken çığlık atarak bir şeyler söyledi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru kızcağızı ardında bırakıp koşmaya başladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sol yanında daha da acı hissetmiyordu. Acıyı falan umursamıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Her şeye bir nokta koyarken bir dileği vardı. Subaru’nun tüm dünyası renklerden arınmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Geriye bir tek o kalmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’nun boğulurken tutunabileceği son daldı…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Öyle bir varlıktı ki bu hiçbir zaman değişmeyecek, her daim Subaru’dan nefret edecekti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “!..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Aklı başında olmayan Emilia’nın sözleri yine aklı başında olmayan Subaru’ya ulaşamamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kötülük yuvası Pandemonium’un yıkılışı gitgide ivme kazanıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çöküşün eşiğindeki, renkten mahrum dünyaya Subaru adımını atmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Natsuki Subaru, kendi odasına varmıştı, hâlâ sapasağlamdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’nın şahsi odasına kurulduğu gibi bu odaya da sıkı bir güvenlik önlemi alınmıştı―― Çünkü bu odada da tıpkı Emilia gibi kılına zarar verilmemesi gereken birini barındırıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’yı tehlikelerden uzak tutmak için odasına tıkmıştı ama bu odada durum farklıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hemen yanı başına kurulmuş düzeneği Subaru açtı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kitaplığın ardına gizlenmiş kapıyı Natsuki Subaru’dan başkası açamazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru usulca kapıyı araladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Odanın diğer ucundan duvara asılmış zincir sesleri yankılandı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu zincirlerle ses çıkartırken pespembe gözler Subaru’ya doğru bakıyordu. Gözlerin sahibi konuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “――Nihayet ölmeye geldin herhâlde, Barusu?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

――Kendi canına kıyma arzusu taşıyan kız sırf öfkesi yüzünden kan kırmızısı dudaklarıyla gülümsedi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

S O N

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

#Umarım keyif almışsınızdır. Epey bir süredir, zaman zaman aralıklı olsa da, bu çeviri üzerinde çalışıyordum. Elliden fazla saatimi gömdüğümü söyleyebilirim. Diliyorum ki sizler de okurken ne kadar üzerine uğraşılmış bir iş olduğunu fark etmişsinizdir. Bu süreçte bana yardımcı olan Re:Zero âlimi arkadaşlarıma ve özellikle Bertiel’e çok teşekkür ederim. Gerek düzenleme gerek ise çeviri safhasında çok yardımları dokundu. Aşağı yukarı 5 senedir çeviri ve düzenleme işleriyle haşır neşirim. Bu süre zarfında çeviriden uzaklaştığım dönemler olmadı diyebilirim. Resmî televizyon kanallarına bile iş vermiş biri olarak ilk kez bu kadar büyük çapta bir şeyi çevirdiğimi söylemem gerek. Okurken keyifli vakit geçirdiyseniz ne mutlu bana.

#Okuduktan sonra da bunu izlemenizi tavsiye ederiz:

Öfke Rotası – Re: Sıfırdan Başka Bir Dünyada Hayat Boğmak başlıklı yazı önce Re:Zero Türkçe ile Novel Oku, Manga Oku, Anime İzle Ücretsiz sitesinde yayımlandı.

IF’in ortalama okuma süresi 38 dakikadır. İyi okumalar dileriz.

ㅤㅤㅤ
※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

ㅤㅤㅤㅤ

Çevirmen: Islandhill, Bertiel
Destekçilerimiz: Donatus, Echi_dna, akari, Nurullqhx

Zorunlu Yasal Uyarı: Bu romandaki bütün karakterler 18 yaşından büyüktür!

ㅤㅤㅤㅤ

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Son zamanlarda Subaru’nun gözlerine vuran kör edici güneş ışığıyla uyanması, bir kural hâline gelmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Hadi artık! Sabah oldu~! Majesteleri, uyanma vakti!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kendisini sabah kuşu olarak tanımlasa da bu tür bir uyanış, bir anda uyanık ve tetikte olmasını neredeyse imkânsız hâle getiriyordu. Güneş ışığı yavaş da olsa zihnini uyku âleminden çağırıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Özellikle son zamanlar derinlemesine uyuyordu. Belki de bu beklenilen bir şeydi, ne de olsa tüm gün hem zihninin hem de vücudunun sınırlarını zorluyordu. Böylesine derin bir uyku, günlerini dolu dolu geçirdiğini kanıtlıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Artık gerçekten ama gerçekten uyanmanız gerek! Uyanın! Artık!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Sus be.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Aaa!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sesin sahibi, Subaru’nun yatakta ne kadar rahat kıvrıldığını zalimce görmezden gelerek uyandırmakta ısrar etti. Aynı nefesi soluyacak kadar yakındılar, Subaru’ysa onu yakalayıp yakınında tutarak intikamını alabilecek kadar yakındı. Yatağa onunla sürüklenirken üzerine basılan bir kurbağa gibi bağırıp ciyaklamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu yılın sabahları hâlâ rahatsız edici derecede serindi, o yüzden başka birisinin vücut ısısı Subaru’yu ısıtacak şeydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Ahh, canlandım resmen. Böyleyken tekrar uykuya dalmak amma güzel olurdu… di’ mi?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Hıh! Şey… buna karşıyım demiyorum ama…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ
Sesi birkaç saniye öncesine kadar uyandırmanın getirdiği sorumluluk ve enerjiyle doluydu ama Subaru’nun tatlı sözlerinden etkilenerek afalladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Birbirlerini uzun zamandır tanıyor olmalarına rağmen, Subaru ona tatlı davrandığında onun daha yumuşak, çocuksu tarafı normalde ciddi olan yüzünün arkasında gün yüzüne çıkıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Onun bu yanı karşı konulamaz derecede sevimliydi. Yine de Subaru, onun bu yanını bencilce sebeplerden dolayı ortaya çıkarıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Aferin, uslu kızıma. Sabah sevişme seansımızın vakti gelmedi mi?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Ama… Düşes bu sabah kahvaltı hazırlamakla görevli. Kızmaz mı?..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Ahh… doğru ya, harbiden de unutmuşum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Hatırlatıldıktan sonra Subaru’nun şevki azaldı. Uykuya direkt tekrar teslim olmak korkunç sonuçlar doğuracaktı. Kendini bırakarak -battaniyeyi üzerinden atmadan önce- kollarındaki kızı son bir kez daha sıkıca sıktı.
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Sanırım artık kalkmamız gerekiyor. Siktir be, ne güzel bir sabah!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru yatak yaylarının üzerinde zıplayarak esnedi. Hâlâ çektiği yatakta yayılmış olan kıza baktı.
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Yo, yoo şuna baksana darmadağınsın resmen… bu çok seksiii. Sen her zaman kızların bu kadar utanmazca davranmaması gerektiğini söylemiyor muydun, Petra?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Artık hizmetçi üniformasının kendisine çok yakıştığı bir yaşa gelmiş olan Petra Leyte, dilini çıkardı ve tatlı tatlı gülümseyerek fısıldadı.
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Petra: “Sorun değil. Sizin önünüzdeyken gardımı indirebilirim Subaru-sama… sadece ama sadece sizin önünüzde.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir elini uzatarak onu yataktan çekti.
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Ehe, o zaman hadi yemek odasına gidelim. Muhtemelen herkes çoktan gelmiştir.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Petra gülümsedi ve başını salladı. Subaru’nun elini tutmaya devam ederek yataktan kalktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Petra: “Evet, hadi gidelim Subaru-sama.” dedi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İkisi el ele Lugunica Kraliyet Sarayının kırmızı halılı koridorlarında yavaş yavaş yürüdüler.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Geç kaldın.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru yemek odasına girdiği anda memnuniyetsizlikten soğumuş asil bir ses tarafından karşılanmıştı. Subaru sesin tehditkâr tonu karşısında sırtından aşağıya doğru akan soğuk ter damlacıklarını hissetmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kendisini sırıtmaya zorladı ve aslında ne kadar gergin olduğunu gizlemeye çalışarak selamlama için elini kaldırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Üzgünüm, benim hatam. Her yerim ağrıyor, sanırım düşündüğümden çok daha fazla yorulmuşum gibi. Sabahları yataktan kalkmak çok zor oluyor.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Zayıf bahanelerinizle bana masal anlatmayın. Neyin gerçek neyin masal olduğunu kolayca ayırt edebildiğimi de unutmayın… Bahse girerim ki sözde ‘uyandırıcınızla’, hizmetçinizle kaçamak yapıyordunuz.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru başını çevirdi ve kendisine yöneltilen keskin bakışlara karşılık olarak umursamaz bir şekilde ıslık çaldı. Birlikte takılıyorlardı, bu inkâr edilemezdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sıra kimde olursa olsun, Subaru’yu uyandırmaya giden kişi flörtleşmenin hedefi olurdu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Gerçek şu ki bana verdiğiniz sözü tutmadınız… sanırım bana böyle davranılmasını beklemeliyim.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Yo, ben öyle bir şey…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Beni avutmanıza gerek yok. Her şeyin farkındayım. Sevimli genç bir bayan olmadığımın… farkındayım. Etrafınızdaki diğer kadınların aksine, kılıç kullanmanın dışında hiçbir şey için uğraş vermiyorum. Düzgün giyinmeyi ya da makyaj yapmayı da çok az bilirim. Elbette ki sizi tatmin edemem Subaru-sama…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Alışılmadık bir biçimde kendini aşağılayan sözler gelmeye devam etti. Şüphesiz bu duygu gün geçtikçe büyüyordu ve bu sabah nihayet dolup taşmıştı. Konu bu tür şeyler olduğunda tek bir su damla bile tüm barajın patlamasına neden olmaya yetiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kendine olan güvensizlikleri teker teker birikmiş ve şimdi kendinden şüphe olarak ortaya çıkmıştı. Subaru’nun onun bu huzursuzluğunu şimdiye kadar fark etmemiş olması bir başarısızlıktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “——N’apıyorsunuz?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Şayet kalbimin içini görebiliyorsan neyin peşinde olduğumu da bilmez misin?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Benimle alay etmeyin.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’nun kucaklamasına yakalanan kız yüzünü çevirdi. Subaru’nun gözlerinin içine bakmayı reddederek, sanki sarılmaktan utanıyormuş gibi omuzları sarsıldı. Fakat onun yarım yamalak direnişi orada başlayıp orada bitti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Tek görebildiğim diğerlerinin ruh hâli. Kalbin, iç işleyişinin genel tabiatını hissedebilsem de her şeyi göremiyorum… Bu yüzden açıkça ifade etmediğin sürece gerçek niyetini anlayamayacağım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Epey utanç verici bi’ şey düşünüyordum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Majestelerinin düşünceleri utanılacak bir şey mi?.. Yine sizin hakkınızda göremediğim bir şey daha.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kollarına sarılmış olan kızın alaylı gülümsemesini görmektense hissetti. Başını kaldırıp Subaru’ya baktı, bakışları ayrılamaz bir şekilde Subaru’nunkilere yakalandı. Sarılırkenki yüzleri birbirlerine çok yakındı, aralarındaki mesafe bir çırpıda kapanabilecek kadar yakındı.
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu yüzden Subaru, kelimelerden çok daha etkili olan bir “şeyle” karşılık vermeye karar verdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “——Mhmm.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Dudaklarının birleştiği noktada, tereddütle uzanan dilinin yumuşacık dokunuşunu hissetti. Dudaklarından çıkan nefesin sıcak dokusunu, öpüşmeye zorlamasını ve neredeyse daha fazlası için yalvarışını—— Subaru, içindeki alevlenen ısının kulaklarının ucuna kadar uzandığını hissedebiliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir süre sonra yavaşça nefes nefese kalarak birbirlerinden uzaklaştılar. Normalde gözü pek olan genç kadın darmadağın olmuştu, gözleri biraz ıslanmıştı, yüz ifadesi netti ve sevimliydi. Subaru bu manzara karşısında kavurucu bir sıcaklıkla sarmalandığını hissetmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ondan böyle bir yüz ifadesi alabilecek tek kişinin kendisi olduğundan emin olunca kavurucu sıcaklık daha da alevleniverdi. Onun dokunuşunu bir kez daha, tekrar hissetme arzusuyla ona tekrar uzandı——

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “——Bu sabahlık bu kadar yeter.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Fakat Subaru’nun uzanmış kollarını engellerken gözlerindeki sisi görmezden gelerek sözünü kesti. Şehvetli ivmesi yarıda kesilen Subaru’nun geri çevrilen elleri rota değiştirmeyi istemeyerek onu kavradı. Genç kadın diğerinin yüzündeki siteme tanıdık, asil bir gülümsemeyle baktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Durmazsak bugünün planlarının çoğu aksayacak. Dahası, bundan böyle sizi kendime saklamam uygun değil Subaru-sama. Bu yüzden burada durmalıyız.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…Arada bir kendini ânın içinde kaybetmek tatlı bir şey bence.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Sanırım daha önce ‘tatlılıktan’ yoksun bir kadın olduğumu söylemiştim. Yine de her şeyi unutup günü sizinle geçirme düşüncesi beni cezbediyor.”
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “——Kadınsı tarafını sadece böyle zamanlarda gösteriyorsun, bu hiç adil değil.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru elini son bir umutla uzattı ancak yukarıdan hızlı bir tokat yedi. Darbeyi engellemek için elini sallayan Subaru, gözlerini hızlı ve zarif bir şekilde birden dönüp giden kadına çevirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Hadi yemek yiyelim. Bu sabahki yemek için itibarımı riske atarım. Elbette majestelerine hizmet hâlindeyken elimden gelenin en iyisini yaparım ama özellikle bu yemeğe güveniyorum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Romantik olmaya çalışmadığın zaman daha romantik oluyorsun, bunu biliyor muydun? Sanırım bu senin karakterine uyuyor Crusch.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru yenilgiyle yere yığıldı ama masadan gelen ağız sulandırıcı kokuyla kederinden kurtuldu. Genç kadın kalitesinden emin bir şekilde eliyle yaptığı işi işaret etti.
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Crusch: “Meşgul olduğunuzu biliyorum ama en azından yemek masasının etrafındayken sizi sadece kendime saklamak istiyorum—— bencillik ediyorsam özür dilerim Subaru-sama.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Bunun seni bencil yaptığını düşünüyorsan bu fazlasıyla sevimli bi’ şey, karıcığım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Geniş yemek masasına oturdu, Crusch her zamanki gibi hemen yanı başındaydı. Subaru’ya göz ucuyla baktı, yemeğe başlarken onu gizlice izledi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İlk lokma dudaklarından geçer geçmez Subaru yemeğin çok lezzetli olduğunu haykırdı. Asil gözlerindeki tedirginlik Subaru’nun haykırışıyla ortadan kayboldu. Çatalıyla ağzına bir lokma daha tıkıştırıp yemeğin lezzetini bir kez daha överken Subaru, kendi kendine karıcığının bu yönünün gülünç bir şekilde sevimli olduğunu düşündü.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru masasında oturmuş, önündeki dağ gibi resmî evraklarla boşuna mücadele ediyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Ne kadar çalışırsam çalışayım bitecek gibi görünmüyor. Böyle şeyler mangalarda ve animelerde sürekli olur ama sanırım gerçek hayatta da olabiliyormuş…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “İşte kendi kendine mırıldanmayı seven birisisi için çok daha fazla iş geldi Barusu. Uzun molalar yok. İşinin başına seni mankafa.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Mankafa mı? Majestelerine hiç saygın yok demek ha?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Evrak dağlarından birini yok ettikten sonra geriye sadece dört yığın daha belge kalmıştı—— en azından masanın üzerine acımasızca bir dağ silsilesi şak diye yerleştirilene kadar. Subaru üzerinde dört tane daha, taptaze karlı tepeleri andıran evrak tepesi belirirken tüy kalemini ileri doğru iterek konuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Daha bana ne kadar daha hor bakmayı planlıyorsun ki? Bu ülkede ne kadar fazla güce sahip olduğumu biliyor musun? Bana astınmışım gibi davranmayı kesmenin vakti geldi, kapişş*?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

(Ç.N: Kapiş, İtalyanca kökenli “capisci” sözcüğünden dilimize geçmiştir. Genelde biz kapişi ukalaca, “Anladın mı? Kaptın mı?” anlamında kullanırız.)

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Oh, içinde bulunduğun durumu anlıyor musun Barusu? Tek başına ayakta duramayacağını unutma. Ram seni şimdi terk ederse bu belgeler ordusunu yenmene kim yardım edecek?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sözlerini yer yemez, Subaru bedenini ve gururunu Ram’ın ayaklarına fırlatarak yardım için yalvardı.
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Özür dilerim Nee-sama! Lütfen beni terk edeyim deme! Kurtar beni bunlardan!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Pembe saçlı hizmetçi tiksintiyle homurdandı.
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ
Ram: “Hangi ünvanın olursa olsun, bazı şeyler asla değişmez. Bu kadar ileri geri konuşmak yeter—— en azından daha tatlı, iyi bir dille konuş.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Burada gerçekten senin insafına kalmış durumdayım Nee-sama! Kelimenin tam anlamıyla yalvarıyorum şu anda! Ya başka birisi beni böyle görseydi? Bütün manşetlerde, ‘Kralın Hizmetçisi, Kralı Âdeta Parmağında Oynatıyor!’ yazardı. Bu skandalın yaratacağı patlamayı hayal edebiliyor musun?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram: “Sadece gerçekleri yazmış olurlardı. Ram üstte Barusu altta. Olması gerektiği gibi.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Haklısın! Her zamanki gibi çok ama çok haklısın Nee-sama!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’nun sesi her zamanki gibi Ram’ın küstahlığı karşısında titreyince Ram bıkkın bir iç çekti. Masaya bir sandalye daha çekti ve kalemlikten yedek bir tüy kalem çıkardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram: “Ram senin için kağıtlarla ilgilenecek. Ram’ın Barusu’dan tek istediği şey onay, bu yüzden cevap vermeye hazır ol.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Pekâlâ! Her zamanki gibi beni kurtarmak için buradasın Nee-sama! Bu ülke sensiz idare edemez!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram: “Minnettarlığını göstermek istiyorsan tavrını değiştir.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Özellikle istediğin bir değişiklik var mı?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram: “Ram’a ‘Ram-sama’ demekle başla.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Bunu söylediğimi başka biri duysaydı mahvolurdum!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’nun gevezelik ederken ellerinin duraksamasının aksine Ram’in çalışma hızı olağanüstüydü. Subaru’nun duyduğu dedikodulara göre Ram, Roswaal’ın evrak işlerini de gizlice onun için yapıyormuş.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru daha önce bizzat böyle bir şey görmemişti o yüzden ilk başta şaşırmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Sanırım Roswaal’ın yanında sadece dekorasyon işi için durmuyordun, ha?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram: “Ram kendisine saygısızlık yapıldığını hissediyor.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Ağzından yel alsın! Sana iltifat ediyorum. Bir şeylere uzaktan bakınca fazlasıyla aldatıcı olabiliyor, anlıyor musun?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram: “Hıhı. İntikam olarak radikallerin önerdiği yasayı şimdi onadım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “DURRR!!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Onadığını söylemesine rağmen, Ram—— Subaru’nun bir şey söyleme zahmetine bile girmediği yasayı, düzgün bir şekilde işleme koymuştu bile. O kadar büyük konuşmasına rağmen, Subaru’nun onu düzeltme ya da azarlama ihtiyacı hissetmemesi ona duyduğu güvenin bir işaretiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram belgeler üzerinde çalışırken Subaru, Ram’ın görünümüne bir göz attı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yüzü her zaman olduğu gibi gergin ve ifadesizdi. Yüz hatları ilk tanıştıklarından beri olduğu gibi yumuşak ve genç görünüyordu. Gülümsediğinde yüzü çiçek gibi açıyordu ama bu yılda bir kez olan bir olaydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram: “…Ellerin yine durdu Barusu.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Ahh üzgünüm. Yalnızca sana bakakaldım Ram.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram: “——Çıh.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Çıh mı!? Bunu Rem’e söyleseydim yüzü domates gibi kızarır ve çok sevimli olurdu!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram: “Ram sana, Ram ve Rem’i kıyaslamayı bırakmanı söylemedi mi? Ram seni doğrayacak.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Neyimi doğrayacaksın kiii?!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram: “İnsan merak ediyor tabii…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram’ın ona yan gözle bakması Subaru’nun kanını dondurdu, Subaru’nun vücudunun derinliklerinden âni bir korku hissi yükseldi. Rem konusunu kötü niyetle açmamıştı ama sinirlerine dokunmuş gibi görünüyordu. Ram sürekli acı bir şekilde, Rem’in kendisinden daha öncelikli olması gerektiğini söylediği için bu Ram’ın hassas noktasıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Bu, rekabetçi bir yarışma değil ama sana çoktan âşık olduğumu biliyorsun Ram. Ne de olsa konuşmadığında, hareket etmediğinde ve kişiliğini görmezden geldiğimde aşırı tatlış oluyorsun.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram: “Yani birini dinlemek, hareketlerini görmek ve kişilikleri hakkında daha fazla şey öğrenmek birinin ne kadar ‘tatlı’ olduğu kadar önemli değil, ha. Not edilmiştir. Ram, bunları Emilia-sama’ya söyleyecek.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Yoo, ben öyle bir şey demedim ki! Ve sana asılmıyordum bile!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram her zaman yaptığı gibi kendisini çok, Subaru’yu az düşünüyordu. Ancak Subaru nihayet bunun sadece bir maske olduğunu kavramıştı, gerçekte kendisine saygısı çok ama çok azdı ve bunu telafi etmek için üstünmüş gibi davranıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu yüzden Subaru, böyle davranmasının, onun utancını gizleme yolu olarak düşünecekti, böylelikle çok da sevimli olmayan sözlerini affedebilecekti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram: “Gözlerinde yine o tatsız duygusal bakış var Barusu.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Öyle mi… Üzgünüm.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gözlerini Ram’ın yüzünden çekip elindeki kâğıtlara çevirdi. Böyle küçük, dikkat dağıtıcı şeylerden ne kadar çok hoşlansa da bunu halletmezse başka hiçbir planını gerçekleştiremeyecekti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ne de olsa iş iştir ve oyun oynamadan önce çalışmak gerekir.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sonunda dikkatini işine vermiş olan Subaru, Ram’ın ona bakıp kendi kendine mırıldandığını fark etmedi.
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram: “Ram… Ram’ı ve Rem’i bu şekilde karşılaştırmanı istemiyor Barusu. Çünkü Ram ve Rem’i aynı görüyorsun.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sessizliğe gömüldüler. Tüy kalemlerinin beyaz parşömen üzerinde çıkardığı ses, ofisi doldurarak içinde yankılanıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ
△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kapıyı şiddetle açarak beyan ediverdi genç kadın.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Sıkıldım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ
Subaru ona yorulmuş gözlerle baktı. Onu duymamış gibi davranarak dikkatini önündeki masaya dizilmiş evraklara vermeye çalıştı ama kadın üsteleyerek…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Hanımını duymamış gibi davranma. Bu kadar kaba olma.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Oy, ne yaptığına bak! Senin hiçbir şeyini fırlatmadım ki kevâşe!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Davetsiz misafir, görmezden gelinmenin intikamını almak için Subaru’nun üzerinde çalıştığı masayı tekmeledi; masanın üzerindeki eşyalar, yüksek bir gürültüyle yere saçıldı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru masayı düzeltmek ve yere düşmüş eşyaları toplamak için çırpındı. Neyse ki hiçbiri basitçe yere düşerek kırılacak kadar narin değildi ama bu tür şeyler kalbi için iyi değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Her şeyin sağlam olduğunu doğruladıktan sonra Subaru, rahat bir nefes aldı ve ardından suçluya ters ters baktı. Priscilla, kendine özgü kıpkırmızı elbisesi ve kendinden emin ifadesiyle orada duruyordu.
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Bugün halletmem gerek çok işimin olduğunu biliyorsun. Sana ziyarete gelmeden önce haber yolla demedim mi ben? Böylelikle sana gelmemeni söylerdim.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Priscilla: “Saçmalamayı kes. Ne zaman boş zamanım olacağını ya da ne zaman ziyaret etmek isteyeceğimi ben asla bilemem. Dolayısıyla da neden senin keyfi kurallarına boyun eğmek zorundaymışım ki? Konuşmadan önce yerini bil.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Asıl burada konuşan kişi sensin ki! Mevkim ne kadar değişirse değişsin, neden etrafımdaki tüm egoist kadınlar tarafından hâlâ çöpmüşüm gibi bir muamele görüyorum? Sadece görünüşte kral olmuş olan birinden mi ibaretim?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Priscilla: “Saçma sapan konuşma da kes sesini. Bu tavır ve tutumunla elbette ki kimse seni kral olarak kabul etmez. Bu kadar aşağılık ve acınası biri, tahtı elimden gasp etti… Seni asıp uzuvlarını kesmek geliyor içimden.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Kanım dondu resmen!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Priscilla sadist, kan kırmızısı bakışlarını; titreyen Subaru’ya doğru çevirdi, yüz hatlarını bıkkınlık ve küçümsemeyle dolduran bir ifade vardı. Genç kadın her zaman olduğu gibi sert ve egoistti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Onunla olmak aşırı yorucuydu ama en sinir bozucu şey argümanlarının her zaman sağlam bir gerçekliğe dayanıyor olmasıydı. Belki de bu yüzden bu kadar tahammül edilmez bir şekilde davranıyordu. Ya da belki de Subaru’nun şu anki pozisyonunu onun hırslarını ezerek elde etmiş olmasıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Priscilla: “Yine de tuhaf zevklerin var. Masadaki tüm bu oyuncaklar da ne?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Onlar sadece oyuncak da değil. Son zamanlarda köylerde ve kırsal bölgelerde moda olan bir grup yeni teknoloji. Büyülü cevher ve diğer türlü türlü içeriklerden yapılmışlar. Bu tür şeyleri görmek, insanların yaptığı yeni inovasyonlara olan ilgimi arttırdı.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Priscilla: “Hımm? Yeni teknoloji mi dedin? Ne gibi işlevleri var?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Hımm, mesela şöyle…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru önündeki nesnelerden avuç içi büyüklüğünde bir metal kutu seçti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Priscilla’nın gözleri kutunun işlevine dair bir açıklama arıyormuş gibi kısıldı. Subaru kutunun dibine hafifçe vurdu ve küçük bir sesle kutunun üstünden mavi bir alev fışkırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Priscilla: “Ho? Taşınılabilir ateşleme cihazı mı?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Asıl dünyamda bu alete çakmak ya da markalı adıyla çakaman derdik. Bunlar yaygınlaşırsa insanlar… bilmiyorum işte, mangal yapabilir ya da büyü kullanmadan küçük bir ateş yakabilir sanırım? Ve kamp ateşi yakmayı da kolaylaştırır.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Priscilla: “Ayrıca yepyeni kundakçıları da beraberinde getirecektir, sanırım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Eh…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Çok daha ciddi bir seçeneği dile getirdi. Priscilla, sıradan davranışlarıyla ve konuşma tarzıyla -pek öyle olduğunu göstermese de- oldukça zekiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’nun elindeki çakamana baktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Priscilla: “İçinde küçük bir parça büyülü ateş cevheri olmalı. Alttaki mekanizma tarafından ateş yaratması için mesaj iletiyordur… Ancak içindeki herhangi bir kusur aşırı ısınmasına ve sonunda patlamasına sebebiyet verebilir. Ve defalarca kullanılan büyülü cevherlerin etkililiğinin ve hızlarının azaldığı biliniyor. Cevherin sık sık değiştirilmesi gerekiyorsa halk arasında popülerleşmesi baya bi’ zaman alacaktır.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Eh!..”
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Listelediği kusurlar geliştiricinin bahsettiği kusurlarla bire bir örtüşüyordu. Kusurları bir bakışta tanımlayabilmesiyle bir kişinin zayıf noktalarını yakalama yeteneğini yansıtıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Priscilla: “Her hâlükârda göstermek için ilk seçtiğin şey buysa en çok buna güveniyor olmalısın. Örneğin buysa o zaman diğerleri gerçekten içler acısı olmalı.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “K-Kes sesini! Bilinmeyen yeni teknolojilerle böylesine bir mücadele vermek, insanoğlunun macera ruhunun ölmediğinin kanıtıdır. Çağ fark etmeksizin insanlığı ileriye götüren şey de bu ruhtur. Çakamana inanıyorum! Bir gün insanlık için yepyeni parlak bir yol açacaktır!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru, Priscilla’nın romantizmden yoksun bir şekilde yumruğunu sıktı. Mavi alevi bir kez daha göstermek için kutunun altına tekrar vurdu ama…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Ha? Eehh?.. Bu, ha, gerçekten çalışmıyo――”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Priscilla: “Hıh, daha şimdiden bir kusur ortaya çıktı bile. Şu bahsettiğin ‘macera ruhu’ nedir bilmem ama bu oyuncağa umudunu bağlaman… aptallığın da… ÖTESİNDE!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sıkılmış olan yüz ifadesi âniden gerginleşti, sesinin tonu ve şiddeti yükseldi. Yelpazesini göğsünden çıkarıp çakamanı Subaru’nun avucundan alarak fırlatıverdi. Elinden çıktığı anda da patladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru, odanın köşesinde, neden olduğu büyük kırmızı alev parıltısı karşısında soluğu kesildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Priscilla: “En beter kusuru böyle bir anda ortaya çıktığı için… bunu geliştiren kişi ciddi şekilde cezalandırılmalıdır. Ne de olsa krallıktaki en önemli kişi sensin ve bu mekanizma seni büyük bir tehlikeye attı.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “O… kadarını yapmayı planlamasam da. Yine de teşekkür ederim.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Priscilla böylesine hızlı bir karar vermeseydi Subaru ciddi yanıklarla karşı karşıya kalabilirdi. Veya daha kötüsü, patlamadan çıkan metal şarapneller yüzüne saplanabilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru, mucize eseri bozulmamış olan yüzünü okşadı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Yüzüm daha da çirkinleşseydi başım gerçekten de belaya girerdi.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bitik bir şekilde sandalyesine yığılıp kalırken Priscilla ona yaklaştı ve…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Priscilla: “Yüzün düşündüğün kadar çirkin değil. Hatta bir kez bakıp alıştın mı büyüleyici bile olabiliyor.”
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru, onun alışılmadık derecede teselli dolu sözlerine şaşırsa da cevap olarak şöyle dedi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Oh, evet.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ve ardından, bir ân bile tereddüt etmeksizin Priscilla onun kucağına oturuverdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Yo, ne yapıyorsun?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Priscilla: “Sıkıldım demiştim. Ve az önce de hayatını kurtardım, bu yüzden birazcık karşılıklı birbirimize dokunmanın fazlasıyla yerinde olacağına inanıyorum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…Kendime vakit ayırmama sadece resmî görevlerimin bir parçası olarak kabul edilmesi nedeniyle izin veriliyor.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Priscilla: “Resmî iş kıyafetlerinin altında dinleniyorsun görüyorum. Ve hepimizin sınırlı zamanı olduğu göz önüne aldığında, bu zamanı bi’ başkasıyla geçirmemek epey israf olacaktır. Bu yüzden zamanını ‘benimle’ geçir.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kucağında ileri geri hareket ederek sallanıyor, alışılmadık bir biçimde yumuşak bir dokunuşla ona yapışıyordu. Bu şekilde birbirlerine sayısızca dokunmuş olmalarına rağmen, Subaru hâlâ Priscilla’ya bu şekilde sarılmaya alışamamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Genç kadının garip bir sıcaklığı vardı, sanki bunu her yaptıklarında ilk kez yapıyorlarmış gibiydi. Bu da onun büyüleyici ve çekici yanlarından biriydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Böyle düşündüğüme göre kötü kadınlar tarafından oyuna getirilmeyi epey seviyor olmalıyım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Priscilla: “Kralı mahvedecek kadar güzel bir kadın olarak bilinmek benim de hoşuma gidebilir… Bana öyle bakmasana. Şu anda o kadar ileri gitmeyeceğim. Arkana yaslanıp kendini kaybet, şimdilik.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Böyle diyerek kollarını Subaru’nun boynuna dolayıverdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Parmaklarının narin dokunuşu Subaru’nun boğazını kuruturken, dudaklarını yalamasına sebep olacak kadar büyük bir özlemle bir şeyler istemesine neden oluyordu. Subaru, karşısındaki kadının dudaklarında bir vaha bulmuştu bile.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

(Ç.N: Vaha, çöllerin su bulunan ve tarım amacıyla kullanılan kesimlerine denir. Yani burada kastettiği şey: “Subaru, çölde gezerken çok susamıştı ve bir anda susuzluğunu gidermek için vaha buluverdi.” Bunu nasıl yorumlamak isterseniz artık, ehehe :D)

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Oh? Oldukça yorulmuşa benziyorsun. Yeterince uyudun mu?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Yeterince uyuyorum ama aynı zamanda uyandığım anda dur durak bilmeksizin çalışıyorum. Her zaman alışkın olmadığım işlerle deli gibi meşgulüm ve özel hayatım da çok yorucu… Yo, bu hayatı ben kendim seçtim. Söylenmeye ayıracak vaktim yok.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’nun oturduğu koltuğun karşısındaki koltukta oturan Anastasia tatlı tatlı gülümseyerek…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Bence iş ahlakın en iyi yönlerinden birisi Natsuki.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gözlerini aralarındaki masaya indirmeden önce ona hâlsiz bir gülümsemeyle baktı. Sayısız belge masanın yüzeyine dağılmış ve Subaru’nun da onlara bakmaktan midesi bulanmıştı. Öyle de olsa çoğunluğu resmî görevlerden ziyade hobisinin bir parçasıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Senin sayende Hoshin Şirketi artık Kararagi’nin en büyüğü—— Artık Lugunica’ya başım dik gidebilirim. İnsanların bana utanmaz dediğini biliyorum ama ben bile böyle bir yerde kendimi nasıl göstereceğim konusunda endişeleniyorum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…Ben pek bir şey yapmadım ki Anastasia. Öte yandan sen…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Anastasia hâlâ gülümseyerek sözünü kesti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Natsuki.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Dalgalı saçının ucuyla oynarken bile yüz ifadesi değişmedi. Ama gülümsemesinde her zamankinden farklı bir şey vardı ve Subaru nefesinin kesildiğini hissediyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru yenilgiyle iç çekene kadar sessizlik devam etti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…Sıkı çalışman sayesinde oldu Anna.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Anastasia: “Yemin ederim ki o kadar zamandan sonra hâlâ o ismi kullanmaya alışamadın… Yeterince çabalamıyor muyum diye merak ediyorum. Yoksa üst üste haftalarca ortalıkta olmayan bir eşin olamadığından mı?”
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Hayır. Yeri geldiğinde Crusch ve ben birbirimize karşı hâlâ resmî davranıyoruz, şimdi bile.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Anastasia: “Bu bile başlı başına garip. Crusch önünde aşk meşk olaylarına giriyor. Böyle davranırken haysiyetini koruduğunu düşünüyorsa… Şaşırtıcı derecede çok az öz farkındalığı var gibi.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Anastasia çekingen elini ağzına götürerek derinlemesine gülümsedi. Görünüşe göre Subaru ona doğru isimle seslenip, konuyu değiştirerek onu iyi bir ruh hâline döndürmeyi başarmıştı. Şimdilik bir felaketten kaçındığı için rahatlamış bir şekilde elini göğsüne götürdü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Anastasia: “Burada benimleyken başka bir kadından bahsettin… Bu yüzden puan kırıyorum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Oha be, bu çok acımasızca ama.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Anastasia: “İş ve aşk konularında aşılması zor, katı sınırlar koymak düşünceli bir davranış olur. İlişkimize başladığımızdan beri başka bir adam hakkında konuşmadım, değil mi Subaru?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bakışlarındaki ciddiyet karşısında Subaru, sadece sessizce kollarını kavuşturabildi. Birlikte harcadıkları zamanı hatırlarken gözleri yukarıya doğru kaydı. Bu, başını sallayıp onaylaması gereken anlardan biriydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Konuşmadın, sanırım… Off be, yaptığın her şeyde titiz ve kesin oluyorsun, değil mi?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Anastasia: “Hihihi. Arada böyle şeyleri yapmak hoş. Ayrıca uzun zaman da oldu.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru başka tarafa bakarken masanın etrafından dolanmış ve şimdi onun yanında oturuyordu. Elini tutarken zarif ve ölçülü bir şekilde gülümsedi, yanaklarında kırmızı bir allık beliriverdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Kızarıklığı kısa sürede boynuna kadar yayıldı ve soluk teninin altından kolayca görünüyordu. Ne kadar utandığını ve elini tutmak için ne kadar cesaret topladığını görebiliyordu—— işte, o anda, ona daha da âşık oluyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…Bugün yatırım sonuçlarımı getireceğini söylemiştin, değil mi?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Anastasia: “Evet ve başarılı da oldu. Ne de olsa en çok sevdiğim ilk ve ikinci şeyi içeren bir projeydi, para ve Natsuki.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Hâlâ paradan daha düşük bir önceliğe sahip olduğumu görebiliyorum. Ne kadar değişirse değişsin, Anna yine Annalığını yapıyor.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Anastasia: “Birinci ve ikinci arasında kıyasıya bir rekabet var ama. Seni daha iyi hissettirecekse ikinci ve üçüncü arasında devasa bir fark var, ona göre.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Sadece para ya da Subaru’dan bahsederken gözlerindeki o yumuşak bakış beliriyordu. Subaru parayla neredeyse eşit sayıldığı için minnettar olması gerekip gerekmediğinden pek emin değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Anastasia: “——Bir sorun mu var?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Yo, bir şey yok.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Boş eliyle Anastasia’nın pofuduk saçlarını okşadı. İnanılmaz derecede yumuşaktı, neredeyse bebek bir kuşun tüyleri gibiydi. Anastasia neredeyse bu his karşısında kedi gibi mırmırlayacaktı, gözlerini kısıp bir kedi misali Subaru’nun göğsüne sokuluverdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Birbirlerine sokuldular, çok sevdikleri birine yakın olmanın verdiği hissin tadını çıkarttılar——

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ
Subaru: “Sanırım kişiliğin için bu kadar önemli olan bir konuda ikinci olmak hiç de fena değil.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru, şimdilik kalbindeki konumundan memnundu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ
△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt, yatağa yayılmış bir hâlde Subaru’yu sert sözlerle karşıladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Onii-chan, bir gün bu yüzden kesinlikle cehenneme gideceksin.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru ceketini, kravatını çıkarıp yakasını gevşetti ve ona doğru giderken düğmelerini açtı. Felt yatağa oturup bacak bacak üstüne atarken konuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Oy, beni dinliyor musun sen?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Dinliyorum. Ayrıca, elbise giyerken öyle yayılmamalısın. Ya da bacak bacak üstüne atmamalısın, eteğin o kadar kısa ki her şeyi görüyorum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Öyleyse n’olacak yani? Bu saatten sonra görmediğin bir şey kalmadı ki zaten.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Aptal. İstediğim zaman böyle bir şeyi görebilmek harika bir şey ama bunu beklenmedik anlarda bir anlığına görmek de büyünün bir parçası. Senin kadar umursamaz birisini düşünecek olursak ortada bir ödül falan kalmıyor, doğrusu bu beni biraz üzüyor.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru, yorumlarından rahatsızlık olduğu için cık cık sesi çıkaran Felt’in yanına yatakta uzandı. Bir süre sonra, Felt de onun yanına uzandı. Sanki görünmeyen bir işaret almışlar gibi aynı anda birbirlerine döndüler.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Sana bunu az önce söylediğimi biliyorum ama… Seni gene uyarıyorum, şu anda biri içeri gelirse eteğinin altındaki her ama her şeyi görebilir.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Merak etme. Her şeyi görmelerine izin vermem. Ayrıca bana daha ne kadar çocukmuşum gibi davranmayı düşünüyorsun Onii-chan? Tanıştığımızdan bu yana çok uzun zaman geçti.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Kadın gibi muamele görmek istiyorsan biraz daha kadınsı davranmayı ya da düşünmeyi dene. Hâlâ küçük bir serseri gibi konuşuyorsun, bana sürekli ‘Onii-chan’ diyorsun.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Ehhh? Sana Onii-chan dememi söyleyen sendin bi’ kere ki. Bir keresinde seviştiğimizde bu konuda çok ama çok heyecanlanmıştın…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Dur bi’ dur! O tamamen alkolün işiydi! Şerefsiz içki, içimdeki canavarı serbest bırakıp gerçek duygularımı ortaya çıkardı!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Demek gerçekte böyle hissediyorsun.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru utanç içinde yüzünü eliyle kapatırken Felt kıkırdadı ve göğsüne şakacı bir yumruk attı. Subaru o yumruğu nazikçe tutarak elini sardı. Felt küçük bir nefes aldı. El ele tutuştular.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Burada eğlendiğimizi biliyorum ama aslında endişeliyim. Seni sürekli kollayamam… Ve böyleyken seni rahatsız edecek şeyler yapıyor muyum diye endişeleniyorum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Tanıştığımızdan sonraki ilk ay çok daha rahatsızdım… Sanırım sonrasında da bir süre işler zor geçti.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “O zamanlar sana yardımda bulunmaya hakkım yoktu… Hiçbir şey yapamadığım için hayal kırıklığına uğramıştım ama artık yardım etmek için bir şeyler yapabileceğime göre, yapacağımı biliyorsun.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “…Ah.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir hamleyle, Subaru onu kollarının arasına aldı ve Felt’i üzerine çekti. O gün omuzları açık bir elbise giymişti, Subaru da kızaran teninin sıcaklığını hissedebiliyordu. Utanarak elma gibi kızarmış yüzünü kaldırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “D-Dışarısı daha kararmadı bile…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Yapmak istediğimiz sürece günün saati önemli değil… Ama sana bu yüzden sarılmıyorum. Yani ama istiyor falansan buna karşı değilim…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “H-Hayır! Ben almayayım, teşekkürler! Yani hazır değilim! Duygusal olarak yani. Ve önce iyi bir yemek yemem lazım!..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Yo, yoksa beni her gece ziyaret ettiğinde böyle mi hazırlanıyorsun?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Y-Yani…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru bu ifşa karşısında bakakalmıştı. Felt ise, kıpkırmızı kesilmiş hâldeydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Elinden geldiğince karşı çıkmaya çalıştı ama yapabildiği tek şey kekelemek ve zayıf birkaç itirazda bulunmaktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Başka bir sürü partnerin var Onii-chan… Sadece birkaç günde bir sıra bana geliyor o yüzden… kötü bir performans göstermek istemem.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “――――”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Etrafın harika kadınlarla dolu, o yüzden muhtemelen bir numara olamam. Emilia ve Rem gibi kadınlara karşı kesinlikle kaybederim, Priscilla ve Crusch beni g-göğüs bakımından… yeniyor… Gerçi Anastasia’yı yeniyorum, sanırım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir elini büyüme dönemi sayesinde biraz daha gelişmiş olan göğsüne götürdü. Sonra daha hızlı ve daha hızlı konuşmaya devam etti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Ama, ben senin bir numaran olamasam bile… ben, ben… yani, en azından böyle yalnız kaldığımızda senin bir numaran olmak istiyorum. Bu yüzden, en azından, bu kadar çaba sarf etmek istiyorum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Felt.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “…Ne?! Bekle, böyle düşünmem garip mi yoksa?..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Sen çok ama çok tatlısın!!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “…Haa!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bahane uydurma şekli o kadar gülünç derecede sevimliydi ki Subaru ona daha da sert sarılmaktan kendini alamadı. Yüzünü, alnını ve boynunu kaplayarak ona öpücükler yağdırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt, Subaru’nun aşırı tepkisinden ve öpücük selinden tamamen bunalmıştı. Gözleri kafatasının içinde çılgınca dönüyor, yüzü solgun ve kırmızı arasında hızla gidip geliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “N-N-Ne?!.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Sevimli olduğunu zaten biliyordum ama lanet olsun! Bu çok tatlıydı! Beni o sokakta terk ettiğin zaman şok olmuştum ama şimdi çok ama çok sevimli geliyorsun!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Öyle bi’ şey yaptım mı ki?!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Şşş, unut gitsin. Geldi geçti, aradan çok sular aktı. O zamanın acısını yatak odasında senden çıkarıyordum ama bu gece gerçekten nazik olacağım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Demek o yüzden… yani, biraz sert olmanı dert ettiğimden değil de… oh, olamaz! Böyle bir şey demedim, duymadın, unutt!!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’nun eli, Felt’in üzerinde olmasından dolayı belki de gardını düşürdüğü için o küçük detayı ağzından kaçırdı. Hatasını ve Subaru’nun yüzündeki ukala gülümsemeyi fark edince onu iterek yataktan fırladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Siktirrr! Gerçekten söylememeliydim! Bunu bir daha asla duymayacaksın, anladın mı haa?!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Mhm, hehehe. Biraz sert seviyorsun demek haa? Bunu aklıma yazdım karıcığım!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Kes sesini be! Cehenneme kadar yolun var, biliyorsun değil mi Onii-chan?!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt, orta parmak çekip sırtını dönecekken Subaru elini tutup onu çekti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Bekle Felt. Bunu daha önce de söylediğimi biliyorum ama savunmasız ya da kaba taraflarını başka kimseye gösterme, tamam mı? Yanında olmadığım zaman başına bir şey gelmesinden korkuyorum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Endişelenme. Biliyorsun, yabancılara karşı oldukça vahşi olabiliyorum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt alışılmadık derecede tatlı bir ses tonuna bürünerek, narin elini ağzına götürerek ve Subaru’ya zarif bir gülümseme vererek bunu ispatladı. Subaru, beklenenden fazla sarsıldı ve bunun üzerine Felt başını hafifçe yana eğdi.
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Amanın, Sorun nedir? Hiç de iyi görünmüyorsun.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Bunu benim önümde yapma. İstediğin kadar savunmasız ol, yeter ki yapma.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Sen nasıl istersen Onii-chan. Evet, senin önünde o numarayı yapmak biraz korkunçtu. Bir daha yapmayacağım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt, kıkır kıkır güldü ve sonra parmağıyla Subaru’nun hâlâ kül gibi soluk olan yüzünü işaret etti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “O yüzden endişelenmene gerek yok.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Niçin endişeleneyim ki?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Benim için mesela… diğer insanların önünde etekle uzanmak falan. Ben… ben o tür şeyleri sadece senin önünde yapıyorum, Onii-chan.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “――――”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu konuyu bırakmak isteyen Felt kapıya doğru döndü ve dışarı çıkmak istedi ama Subaru’nun onu salmaya hiç niyeti yoktu. Çabucak kolunu yakaladı ve onu tüm gücüyle çekti――

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Felt: “Ayyy――!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Felt çok tatlı! Süper şirin! Felt-chan en sevimli!!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ve öpücük yağmuru bir kez daha yağmaya başladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Sol gözüne n’oldu Subaru?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Felt’i çok fazla utandırdım ve o da yumruğuyla öpmeye karar verdi işte. Böyle şeyler yaptığında bile hâlâ çok şirin oluyor… Sanırım kendimi biraz fazla kaptırdım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem konuşurken ona hafif bir gülümsemeyle baktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem: “Lütfen daha dikkatli ol. Sonuçta artık bekar biri değilsin.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gece geç bir saatti ve Subaru ziyaret etmek için odasına gelmişti. Gülümsemesi karşısında düşüncelerini boş verdi ve yanına gelerek durdu. Tam yerini ona vermek üzereyken Subaru elini tutarak onu durdurdu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Sen de dikkatli olmalısın. Ailemin iyiliği için kendime iyi bakmam gerektiği doğru ama bu senin için daha da geçerli.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem: “Rem’in çok üzgün. Çok meşgulsün Subaru-kun, böyle zamanlarda sana destek olmak için daha sıkı çalışmam lazım…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Beni yanlış anlama. Tek yapman gereken şey mümkün olduğunca dinlenmek, böylece böyle birlikte olduğumuz zamanda bana en güzel gülümsemeni gösterebilecek kadar güçlü olursun. Bu isteyebileceğim en iyi destek olur. Ne de olsa…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Konuşurken Rem’in oturduğu yerin önünde diz çöktü ve ona doğru uzandı. Elini nazikçe, daha önce ince olan artık yeni bir hayatın başlangıcıyla hafifçe şişmiş olan Rem’in karın bölgesine koydu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem: “Rem’in seni duygusal olarak destekleyebildiği için mutlu ama seni fiziksel olarak da desteklemek istiyor, Subaru-kun. Petra’nın bu rolümü almasından dolayı biraz sinirleniyor olabilirim, hehe.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Dilini şakacı bir şekilde dışarı çıkararak, şu anki hareket kabiliyetinin yoksunluğu yüzünden duyduğu hayal kırıklığını örtbas etmeye çalıştı. Rem’in birçok hizmetçilik görevi, çok amaçlı hizmetçi rolünü muhteşem bir şekilde üstlenen Petra’ya devredilmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O sırada Rem, zamanının çoğunu içinde büyüyen çocuğa bakarak geçiriyordu. Annelik son zamanlarda giderek daha fazla zamanını alıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Son zamanlarda çok fazla çorap yapmışsın, ha.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem: “Rem’in ilk başta örgü örmekte iyi olduğunu düşünmüyordu ama yaptıkça daha eğlenceli hâle geldi. Ve çocuğun nasıl büyüyeceğini düşündüğünde, daha büyük çift çoraplar yapmaktan kendini alamadı. Önce bir başparmak büyüklüğündeydiler, sonra bir yumruk, sonra bir elma ve sonra da bir kavun…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Neden çocuğumuzun böyle devasa çoraplara ihtiyacı olsun ki?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem: “Yani şey, Rem’in onun büyük ve güçlü büyüyeceğine inanıyor, o yüzden…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Bunu giyebilmesi için şimdiye kadar tanıdığım en büyük ve en hantal yaşlı adamdan da büyük olması gerekiyor! Bunu hayal bile etmek istemiyorum!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru ne olursa olsun çocuğunu seveceğinden emindi ama bu, onun için bile çok fazlaydı. Rem onun kendi düz cevabına kıkır kıkır güldü ve her şeyin bir şaka olduğuna dair ona güvence verdi.
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem: “Rem’in onların yarısını yaptıktan sonra çok büyük yaptığını fark etti. Onları söküp tekrar deneyecek. Senin için yaptıklarını da.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Ah, benim için de mi yapmıştın? Teşekkürler, bu beni çok mutlu etti. Her dikişine sevgini kattığını biliyorum… Onları asla çıkarmayacağım!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem: “Lütfen. Bu eldivenleri, bu çorapları, bu haramakiyi*, atkıyı, kulak kapatıcıları, şapkayı, iç çamaşırı, ceketi, ayakkabıları, dizlikleri al…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

(Ç.N: Haramaki yani Türkçesiyle göbek bandı, Japon giysilerinde mideyi örten bir parçadır. Sağlık ve moda nedenleriyle giyilirler.)

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Çocuğumuzun eşyaları için hiç iplik bıraktın mı ki!?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem, örülmüş renkli eşyaları birer birer çıkarıyordu. Hepsini tek seferde giyse, sadece evrak işleriyle uğraştığı sırada bile on dakika içerisinde aşırı ısınırdı. Bu kadar yetenekli bir insanı hobisiyle bu kadar uzun süre baş başa bıraktığı için belki de bu sonuç kaçınılmazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Hepsini birden giyerek çalışmak gerçekten zor olur… Bunları sırayla giymemde bir sakınca var mı?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem: “Sorun değil. Rem’in onları kabul ettiğin için çok mutlu. Bu, Rem’in örmek için harcadığı onca zamana değdi.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Rem…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem: “Yani, hediyelerinle istediğin şeyi yapmakta özgürsün. Dolabının arkasında tozlansa da, dökülen bir sütü temizlemek için kullansan da, kirli bir sandalyenin üzerine oturmak için sandalyenin üzerine koysan da Rem’ine her şekilde uyar.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Onlara değer verip her birini giyeceğim! Onları kirleteceğimi düşünmeye bile kalkma!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ne demek istediğini, Rem’in ona verdiği her bir eşyayı giyerek gösterdi. Dayanılmaz derecede sıcaklamasına rağmen bu hali Rem’i çok memnun etti ve sevinçten alkışladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem: “Şunaaaa bak ufaklık, baban ne kadar da nazik. Rem’in yakında seni onunla tanıştırmak istiyor, böylece ona ne kadar enerjik olduğunu gösterebilirsin, ha~.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Benimle böyle tanışırsa, üstüm başım iplikle kaplı olmadığı zaman beni tanımayabilir. Babacık bu konuda biraz endişeli.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem: “Endişelenme. O Rem’inin çocuğu, o yüzden tıpkı Rem’in sevdiği gibi o da seni sevecek. Bu yüzden ne giyersen giy, elbette seni tanıyacaktır.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Evet ama yarısı da bana çekecek. Burada çekinik gen konusunda endişeliyim!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem: “Sen hep harikasın Subaru-kun. Sana biraz bile benzeyecekse o da senin gibi harika olacaktır.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru somurtuyordu ama Rem karnını ovarken her zamanki gibi nazik bir tonda konuşuyordu. Ona dair olan düşünceleri, her zaman olduğu gibi gerçekçi olmayan bir şekilde olumluydu. Subaru, bir gün onun beklentilerini karşılayabilmek için daha çok çalışmaya devam etme isteğiyle doldu. Rem, ona büyük bir güç veriyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem: “Baksana Subaru-kun. Erkek mi istersin yoksa kız mı?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Bu zor bir soru… Sana benziyorsa cinsiyet fark etmeksizin süper güzel görünecektir. Ama benim gözlerimi miras alırsa… ve bir kızsa kendimi çok kötü hissederim.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru gözlerini annesinden almıştı ve bu gözler, annesi bir çocukken ona pek çok soruna neden olmuştu. Gözleri o kadar haşindi ki sınıfındaki kızlar ondan korkar ve haraç olarak ona şeker verirlerdi. Annesi her zaman şekerlemelerle dolu olurdu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru annesini tanıdığı için annesi muhtemelen gözlerinin ne kadar sorunlu olduğunu hiç fark etmemişti… Ama Subaru, teorik kızının anneannesi kadar habersiz olmayacağını tahmin ediyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Bu kaba görünen gözlerim oldukça kalıtsal. Görünüşe göre annemin hem babasında hem de dedesinde varmış. Yani muhtemelen çocuğumuzda da olacak.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem: “O zaman erkek olsun mu diyorsun?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Öte yandan, asıl dünyamda şöyle bir söz vardı: ‘Önce prenses, sonra prens’… yani bir kıza sonra da bir erkek çocuğa sahip olmak, her iki çocuğu da yetiştirmeyi kolaylaştırır falan filan demek.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem: “Tanrım, hangisi? Rem’in ne istediğini anlayamıyor!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem’in yanakları Subaru’nun seçenekler arasında gidip gelmesinden duyduğu rahatsızlıkla şişti. Subaru sırıtarak Rem’in yanaklarını dürttü ve ağzından hava çıkmasını sağladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Hangisinin olduğu önemsiz diyorum. Hayır, hangisi olursa olsun onu aynı derecede seveceğimi söylüyorum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem: “Subaru-kun…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Kız olursa ona prenses gibi davranacağım. Ne zaman ne isterse istediği her şeyi vererek onu şımartacağım! Ortaokula geçene kadar ‘Baba, bir gün seninle evlenmek istiyorum!’ demesini istiyorum. Kızım ortaokula kadar bana bu kadar çok âşık olursa dünya üzerindeki tüm babalar arasında kazanan grupta olurum. Sanırım, bu kadar tatlı bir eşe sahip olduğum için çoktan kazanan grupta olsam da.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem, Subaru’nun coşkusundan kıpkırmızı kesildi. Subaru, onun kızarmış sevimli yüzünü görünce aniden parmağını kaldırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Ama erkek olursa onun en büyük engeli, en zorlu rakibi, suç ortağı ben olacağım! Tıpkı babamın bana yaptığı gibi. Geleneği devam ettireceğim: acımasız olacağım, aynı bir aslanın yavrusunu defalarca dipsiz bir uçuruma atması gibi! Aahh, bu da eğlenceli geliyor be!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “İşte bu yüzden… cinsiyet konusunda endişelenmene gerek yok. Sadece tüm gücünü sağlıklı bir bebek dünyaya getirmek için kullan Rem. Her şey yolunda olacak, söz veriyorum. Seni seviyorum, sen de beni aynı şekilde seviyorsun. Çocuğumuzun sıradan olma ihtimali yok, o her şekilde harika olacak.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem: “Doğru, haklısın.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem, abartılarına karşılık onu güzel, hoşnut bir gülümsemeyle kutsadı. Onun sevimliliği karşısında Subaru’nun derisinin altındaki kaşıntı dayanılmaz bir hâl aldı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Rem.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Rem: “――――”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tek yaptığı ona ismiyle seslenmek ve yüzünü yaklaştırmaktı ama Rem onun ne istediğini biliyordu. Rem gözlerini kapadı ve Subaru, Rem’le dudaklarını birleştirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru, Rem’in dilinin yumuşak ve tereddütlü sürtünmesini hissetti.
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Birbirlerine sıkıca sarıldılar, aşk her hareketlerini dolduruyordu.
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

△▼△▼△▼△

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Off, başka zorlu bir gün daha!..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru evrak işlerini toparlamayı bitirip odasına döndü, yürürken sert omuzlarını döndürüyordu. İlgili bir departmanlardan birisinde gecikme olmuştu, bu yüzden günün başında teslim edilmesi gereken bir yığın evrak bir anda ona verilmişti. Üstelik, saçma bir şekilde tüm bu evrakların aynı gün içinde tamamlanmasını istiyorlardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Ah gerçekten de benden yararlanıyorlarmış gibi hissediyorum. Japonların ‘hayır’ deme yetersizliği beni gerçekten mahvediyor… Sanırım insanları kesin bir dille reddetmeye başlamalıyım, ha?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama bunu yaparsa işleri gecikebilir ve rahatsız olan taraflar kesinlikle ortaya çıkardı. Bunu hayal ettiğinde, kimseyi reddedecek cesareti olduğundan şüphe ediyordu. Kral olsun ya da olmasın, içindeki çekingen alt sınıf adamı hâlâ yaşıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir kralın bu kadar çaresiz olması gerçekten normal mi?

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Artık çok geç. Ben zaten kralım. Şikâyet etmek ve hüngür hüngür ağlamak istesem bile kimse beni dinlemek istemez…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Ağlamak için yaslanacağın bir omuz olabilirim Subaru.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru kendi kendine konuşuyor, geride bıraktığı yorucu günü ve ertesi günün getireceği zorlukları düşünüyordu. Odaya girdiğinde onu açık pencerenin pervazında oturan genç bir kadın karşıladı. Gümüşi saçları gece esintisinde sallanıyor, ay ışığında sıvı gümüş gibi parlıyordu. Gülümseyerek Subaru’ya döndü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

???: “Hoş geldin. Bugün harika iş çıkardın.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru bir anlığına nasıl konuşulacağını unuttu. Kısmen beklenmedik ziyareti karşısında yaşadığı şoktan, kısmen de gülümsemesinin aşırı çalışan zihnine bir anda merhem olmasından dolayı. Ama en çok——

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Ne… ben ne?..”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gözlerinin arkası aniden duygular ile dolmaya başladı. Yanaklarından aşağı sıcak bir şey aktı ve ani duygu seline karşı koymaya çalışarak kolunu gözlerine götürdü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Tutmaya çalıştı. Emilia’nın yüzünü görür görmez gözyaşlarına boğulması muhtemelen Emilia’yı üzecekti ama elinde değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Siktir ya… Emilia-tan burada ama ben, tutamıyorum…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Subaru.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “B-Ben iyiyim. Hem de zımba gibiyim. Birazdan biter… sadece gözüme bir şey kaçtı da…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “――――”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru aklına gelen her bahaneyi uydurdu ve yüzünü başka yöne çevirdi. Emilia’nın onu çirkin bir şekilde ağlarken görmesini istemiyordu. Hayır, kimsenin onu böyle görmesini istemiyordu. Bu tür bir zayıflık göstermek için artık çok ama çok geçti. Buraya gelmek için çok yol kat etmiş ve pek çok insanı kenara itmişti. Bu kadar narin olamazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Etrafındaki kadınlar, hedeflerini kendisi için almasına kızmamışlardı… Aksine, onu şefkat yağmuruna tutuyorlardı.  Onların affı, Subaru’nun ilerlemesi için yeterliydi… ya da genellikle öyleydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Ben… ben…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Tanrım. Her zamanki gibi inatçı ve çocuksusun Subaru.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “――Ah.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia, Subaru’nun dudaklarından çıkan lafları parmağıyla susturdu. Emilia eğilip dudaklarını yaklaştırınca Subaru’nun gözleri büyüdü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Dokunuşu onu bir şimşek gibi çaktı. Dilinin ucundan vücudunun geri kalanına yayılan uyuşma hissi onu bunaltmakta olan duyguları silip süpürdü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Dudakları birbirinden ayrıldı. Subaru’nun gözleri hâlâ duygularla doluydu ve Emilia onun başını göğsüne yasladı. Bir çocuğu teselli edermiş gibi yavaşça sırtını ovmaya başladı.
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ
Emilia: “Çok mu zordu?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “…Yo, devam edebilirim ki.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Yardım ister misin?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Dişimi sıkıp daha da fazla çalışacağım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Kendini çok fazla zorlamıyorsun, di’ mi?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Birazcık zorluyor olabilirim. Ama şimdi kendimi zorlamanın tam zamanı.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Uzun, çok uzun zaman önce bir kez onun tarafından böyle teselli edilmişti. O zamanda ona yapışmış, yüzünden sümükler akarak hıçkıra hıçkıra ağlamış, tüm zayıflıklarını ve şikayetlerini dökmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

O zamanın hatıraları, yanaklarını kızartmıştı―― ama sadece utançtan değil, bir gurur duygusu da vardı. O zamanlar güçsüzdü, zayıflığına lanet etmekten başka bir şey yapamıyordu. Şimdi durum farklıydı, kendini ileriye taşıyacak kadar olgunlaşmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “O zamanlar gerçekten de bir çocuktum. Ama şimdi gerçek bir erkek oldum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “…Az önce garip bir şey mi düşünüyordun?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Harika kokuyorsun Emilia-tan. Hemen başlayabilir miyiz?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Eh? Hayır. Daha duş yapmadım bile dışardan az önce geldim…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia âniden her zamanki tavrına dönerek Subaru’nun kucağından uzaklaştı. Parmaklarını Subaru’nun saçlarında gezdirdi ve boşta kalan kolunu sanki Subaru’nun bakışlarından saklıyormuş gibi vücuduna sardı. Böyle bir hareketin sadece partnerini daha da heyecanlandırdığının farkında değildi. Onu bu kadar büyüleyici yapan da saflığıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Ayrıca, bu gece benim sıram da değil.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Bu gece kimsenin sırası değil. Bu gece dinlenme gecem―― Ferris arada bir yalnız uyumazsam kesinlikle genç yaşta öleceğimi söyledi. Dolayısıyla bu gece dinlenme gecem.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia çekingen bir tavırla konuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Bu da kalmamam için bir başka neden.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru parmağını kaldırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Kalbim küt küt atıyor, hırıltılı bir şekilde nefes alıyorum ve soluk soluğa kaldım… Ama tüm bunlara katlanıp seninle sarılmaktan mutluluk duyarım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia şüpheyle ona baktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Kendini gerçekten tutabilir misin ki Subaru?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Kalbimi kırıyorsun be! Ben sözümün eriyimdir, bi’ kere. Hiçbir şey yapmayacağım diyorsam yapmam… Yapabilirim! Kesinlikle bir şey yapmayacağım!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Üzgünüm, ne söylemeye çalıştığını anlayamıyorum.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Ben de ne dediğimi anlamadım, hatta unuttum bile. Ama söylemek istediğim şey, güvenilir bir adam olduğum. Peki ya sen Emilia-tan? Aynı yatakta uyursak bana olan aşkının patlamayacağından emin misin yani?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Bu konuda endişelenmene gerek yok. Bu tamamen imkânsız.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Ah, ne güçlü bir inkâr…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Demek istediğim o değildi…”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia mırıldandı, Subaru’nun incinmiş ifadesi karşısında kendine kızmış görünüyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Söylediği şeylerin Subaru’yu ne kadar etkileyeceğini hiç düşünmemiş gibiydi… Tanıştıklarından beri değişmeyen bir özellikti. Subaru, konuşmadan önce biraz daha düşünmesini diliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Elbette herkesin, ne kadar konuşulursa konuşulsun asla düzelmeyecek bazı kusurları vardır.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu gece ona ders vermenin bir anlamı yok. Her neyse…

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Sanırım birazdan yatacağım… Ne dersin Emilia-tan? Benimle futonun* altında sarınıp yatmak ister misin?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

(Ç.N: Futon, Japonların yer yatağı.)

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Ha? Yani, yorgunum ve birlikte vakit geçirmeyeli çooook uzun zaman oldu… Pekâlâ. Seninle uyuyacağım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Pekâlâ o zaman.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia uzattığı eli zarifçe tuttu. Subaru onu sanki bir dansa rehberlik ediyormuş gibi kendine yaklaştırdı. Narin bedeni Subaru’ya yaslandı ve bir anlığına sadece sessizce birbirlerine sarıldılar.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

İkili yavaşça ve rahatça yatağa birlikte girdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “O hâlde iyi geceler Emilia-tan. Beni rüyanda tekrar göreceğinden eminim.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Evet, seni bulmak için elimden geleni yapacağım… Pişt, Subaru?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “N’oldu?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “…Seni seviyorum, sana âşığım.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Dedi ve ardından, yüzünü yastığa bastırarak ondan saklandı. Subaru karanlık odada zar zor görebiliyordu, aydınlık için ay ışığına güveniyordu――

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Emilia-taaan.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “B-Bekle!.. Az önce kendini tutacağını söylememiş miydin ki?”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru: “Verdiğim söze sadık kalacağımı söyledim ama aslında kendimi kontrol edeceğime dair hiç söz de vermedim.”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Bana kelime oyunu yaptın… Mhm!”

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Zaten aynı yatağı paylaşıyor olmaları büyük bir şanstı. Subaru, Emilia daha fazla itiraz edemeden dudaklarını kendi dudaklarıyla birleştirdi ve ona olan aşkını ifade etmek için tüm vücudunu kullandı. Emilia ilk başta itiraz etse de yavaş yavaş karşı koyma isteğini kaybetti.
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia: “Yemin ederim ki çocuk gibi davranıyorsun, Subaru!..”
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Gecenin derinleşmesiyle birlikte böyle şikâyet etse de kelimelerinin ardında utangaç birisi yatıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ
S O N !

Şehvet Rotası – Re: Sıfırdan Başka Bir Dünyada Harem Hayatı başlıklı yazı önce Re:Zero Türkçe ile Novel Oku, Manga Oku, Anime İzle Ücretsiz sitesinde yayımlandı.

IF’in ortalama okuma süresi 78 dakikadır. İyi okumalar dileriz.

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ
※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

ㅤㅤㅤㅤ

Çevirmen: StarWalley

Redaktör: Bertiel

ㅤㅤㅤㅤ

※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※ ※

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, şeklini oluşturmaya devam ediyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, kalıba uyduruyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, renklerle dolduruyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor ve kendisini tamamlanmaya yaklaştırıyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor ve şimdi bile, kendisini yamalıyor olsa bile o hâlâ tamamlanmadı――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

※　※　※　※　※　※　※　※　※　※　※

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「―― Hey, ismimi biliyor musun?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Küçük kız, Amue Sears, bu soru karşısında nefesini tuttu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Gayet sıradan bir soruydu. Cevap verebilmek için fazla zaman veya hazırlık gerektirmeyen net bir soru. Cevabı biliyorsan biliyorsun. Bilmiyorsan bilmiyorsun. Bu kadar.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Amue:「――――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama bu soru karşısında Amue’nin ağzından tek bir şey çıkmadı, cevap yüzünden okunsa bile.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Hayat seçimlerden oluşur. Bu Amue’nin, daha yeni 14 yaşına girmiş kızın, şu ana kadarki kısa hayatında yaşadığı olaylara dayanarak vardığı gerçekti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Konu hayat olduğunda her şey hakkında seçim yapılmalıydı. Önce küçük, sıradan şeyler hakkında seçim yapmaya başlarsınız. Daha sonra çeşitliliği bol olan ve yaşamınıza etki eden seçimler gelir. Ama seçimler büyük ya da küçük olsun fark etmez. Hayat seçimlerden oluşur.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ve şimdi; 14 yaşındaki Amue Sears’a, yaşamının en büyük sorusu soruldu. Belki de hayatının en büyük seçimi demek daha mantıklı olur. O sıkıcı, önemsiz ve bir özelliği olmayan soru az önce soruldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「――Hey, ismimi biliyor musun?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Tekrarlanan soru Amue’yi bir kez daha sessizliğe gömdü. Gerçi soruyu soran kişinin amacının bu olduğu söylenemezdi. Soruyu tekrarlamak nezaket sayılır. Ya da Amue böyle düşünmek istiyordu. Her ne kadar içinde bulunduğu duruma uymasa da.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Soru Amue’ye eziyet ediyordu. Soruyu soran kişinin net bir cevap istediğinin farkındaydı. Zaten bu yüzden elinde hiçbir ipucu olmadan doğru cevabı bulabilmek için kendisini bu kadar zorluyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

――Doğru cevap neydi?

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Cevabı bil ya da bilme, önemli olan soruyu soranın almak istediği cevabın hangisi olduğuydu. Dürüstçe bilmediğimi söylesem… Ya da onu tanıdığımı söylesem belki… Yalanımı anlayabilir mi ki? Kim bu adam? ――Amue’nin kalbi, canını acıtan iki seçenek arasında gidip geliyordu. Kız acı çekiyordu.
ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「――Hey. Benim. İsmimi. Biliyor. Musun?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Soru sabırsızlıkla tekrarlandı. Acaba böyle beklemek soruyu soranı da endişelendiriyor olabilir miydi? Kızın kalbi deli gibi atıyordu. Amue soruya evet ya da hayır şeklinde cevap vermesi gerektiğini fark etti. Aksi hâlde soruyu soran kişi tatmin olacak gibi durmuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Hiçbir şey söylemeden bekleyemezdi; karşılık vermeden, bir seçim yapmadan bu konuşmayı bitiremezdi. Karşısındaki kişi kendisini serbest bırakmayacaktı. ――Bu kadarı kesindi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Amue:「――――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Sesi çıkmıyordu. Hâlâ önünde duran o siyah gözlere bakarak iyice düşündü. O boş, siyah gözlerde; yıpranmış ve bitkin Amue’nin çehresi görülebiliyordu. Dile getirmek istemese de eski hâlinden eser kalmadığının farkındaydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Soruyu soran kişinin ısrarı karşısında dehşete düşmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Amue’nin yüzü iyice ortaya çıktı; yorgunluktan bitmiş, bir anda onlarca yıl yaşlanmış gibiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Böyle devam ederse sırf üzerindeki baskıdan dolayı ölebilirdi, alıngan bir şekilde bunları düşünürken――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「――Hey, ismimi biliyor musun?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ona öleceğini düşündüren baskı ve stres kendisine umut oldu. Kalbi acıyan kız soruya cevap verdikten sonra serbest bırakılacağına dair güçlü bir izlenime kapıldı. Vücudunun her tarafına yayılan stres, yavaş yavaş yok oluyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ne var ki cevabı hakkındaki tereddüdü hâlâ kendisini boğuyordu. Bu sebeple dudakları titrerken bir kez daha o siyah gözlere baktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「――Hey, ismimi biliyor musun?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Amue tüm cesaretiyle dilini oynatmayı başardı ve cevabını verdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Amue:「H… Hayır…..」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Amue bilmediğini söyledi. Bu zamana kadar kafasında dönüp duran düşüncelerini serbest bıraktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Soruyu gayet net bir şekilde yanıtlamıştı. Zaten önünde dikilen kişi hakkında hiçbir fikri yoktu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Onun için, ülkenin kalanından uzak kırsal sınır topraklarında yaşayan biri için krallıktan gelen çoğu bilgi uzak diyarlardan gelen söylentiler gibiydi. Önemli olanlar bile.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

İşte bu yüzden, ne kadar önemli veya tanınmış olursa olsun; karşısındaki adam, Amue için bir yabancıdan ibaretti――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「――Demek öyle?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Adamın sesi sakindi. Adam, Amue’ye cevabının yanlış olduğunu düşündürecek bir tepki vermemişti. Zaten Amue kendi payına düşeni tamamlamıştı. Bundan sonrası soruyu soranın problemiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Hayat seçimlerden ibaretse bu herkes için geçerliydi. Soruyu soran kişi bir istisna değildi. O da seçim yapmak zorundaydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Amue:「――――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

14 yaşındaki küçük kız adamın ne yapacağını sessizce bekledi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

――Bekledi. Kendisinden başka kimsenin kalmadığı köyün ortasında.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

※　※　※　※　※　※　※　※　※　※　※　※

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「Hey Subaru! Öğle yemeği vakti neredeyse gelmedi mi?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru kendisine seslenildiğini duyunca durup karnını ovuşturdu. Vakit öğleni çoktan geçmişti. Acıktığını yeni fark etti. Şimdiye kadar fark etmemesinin sebebi kendisine seslenilene kadar yürümeye odaklanmış olmasıydı. Ana yolun sonu gelmeyince kendisi de yürümeye devam etmişi. Nereye gittiğine gelirsek eh, epey uzak bir yere gidiyordu. Öyle ki aklına geldikçe morali bozuluyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Biraz mola versek iyi olur sanırım. Pardon Emilia-tan yoruldun mu?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「Yorulmadım. Gayet iyiyim. Sadece… Tüm bu zaman boyunca yürüyen Subaru hakkında endişelenmiştim. İyiysen sorun değil tabii ama…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Yo, yo haklısın benim de karnım kazınıyor. Resmen açlıktan ölüyorum, biraz daha beklersek midem kendi kendisini sindirmeye başlayacak. Heh, ne kadar da tehlikeli.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「Gerçekten mi? Bunların olması için geeeeerçekten tehlikeli bir yerdeyiz değil mi…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’nun cevabını alan, şu an elini karnının üzerine koymuş olan gümüş saçlı kız――
ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia, dudaklarını elleriyle örterek kıkırdadı. Yüzü destanlara konu olacak kadar güzeldi, sesiyse gümüş bir çanın çınlamasını andırıyordu. Subaru, bu manzara kendisine yaklaşırken dudaklarının keyifle ayrılarak kocaman bir gülümseme oluşturmasına engel olamadı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

 Ve o ikisi dışında――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「Emilia’yı çok sinir etme, sanırım. Ayrıca karnın ne kadar titrek olsa da midenin kendi kendisini sindirmesi mümkün değil, doğrusu.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「 Uupsiy…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Sesin kaynağını bulmak için o tarafa döndüğünde; kollarını birbirine bağlamış şekilde ve yüzünde duran sakin bir ifadeyle Beatrice, kendisine bakıyordu. Subaru, güzel bir kıyafet giyen küçük kızın bulunduğu noktaya doğru bakarken gözlerini kıstı. Bunu gören Beatrice şekilli kaşlarını kaldırarak 「Ne, sanırım?」 dedi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice:「Subaru’nun yüzü biraz rahatsız edici, doğrusu. Sorun ne, sanırım?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Titrek dediğin an çok tatlıydı. Tekrar söyle!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice:「Grrrrr şöyle şeylere takılma, sanırım!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice yüzü kızarmış şekilde Subaru’nun sözlerine karşılık verdi. Beatrice’in tepkisi diğer ikisinin birbirine bakışıp gülüşmesine neden oldu. Beatrice yanaklarını daha da şişirdi. O kadar tatlıydı ki ――Bu an kusursuzdu. Gerçi bunu ona doğrudan söyleseydi muhtemelen kızın moralini bozacaktı. Bunu onayladıktan sonra kollarından birini sıvayarak 「Peki!」 dedi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「O zaman hadi öğle yemeğini hazırlamaya başlayalım. Size mutfak becerilerimi göstermeme izin verin. Herhangi bir isteğiniz var mı?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「Ah, o zaman mayonez kullanmanı istiyorum. Hey bak! Ram yine biraz mayonez yapmış, değil mi?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Tabii tabii Emilia-tan’ın emri buysa benim için zevktir! Şanslıyız, Ram’ın stokladıkları sağ olsun elimizde hâlâ az da olsa var. Sonunda mayonezin cazibesinin farkına vardı…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram:「――Şöyle aptalca şeyler söylemeyi bırak.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Uvaaa!?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru taşıdığı yükleri bıraktıktan sonra anayolunun yanına bir kamp alanı kurmaya başladı. Solgun pembe gözler, hemen önünde dikilen ince bacakları yeni fark eden Subaru’ya dik dik bakıyordu. Kollarını bağlamış hâlde ayakta dikilen figürün çevresinde kuvvetli bir aura vardı. Kızın bakışları, giydiği hizmetçi kıyafetiyle tam bir tezatlık oluşturuyordu. Bakışları misafirperverlikten yoksundu――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Bu biraz kaba bir selamlamaydı, ah, hey Ram. En azından cümlemi bitirmeme izin ver be!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram:「Hah! Beni güldürme. Mayonez yapmana yardım ediyorum çünkü bu bir emir. Sence Ram sadece ekşi ve beyaz olan bir tatlandırıcıya güvenebilir mi? Mide bulandırıcı.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Mi-mi-mide bulandırıcı mı!? Ama buğulanmış patatesin üzerindeki mayonezin ne kadar iyi gittiğini inkâr edemezsin! Bunu söylemene izin vermem!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Fırından yeni çıkmış, içi tuzla dolu buğulanmış patatesin bol mayonezle kaplanmış lezzeti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yasak tatların karışımının insanın dilini dolduran tatlılığı, her mayonezseverin hayatında en az bir kere tatması gereken bir cennetti âdeta―― Patates ve mayonez birbiriyle kusursuz bir uyuma ve asla bitmeyecek bir ihtişama sahipti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

O mükemmel tadı hatırlamak karnını guruldattı. Acaba yanındakiler de kendisiyle aynı tadı mı hayal ediyordu? Emilia ve Beatrice’ in gözlerinin parıldadığını görebiliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Bak, şu iki gurmenin verdiği tepkilere bir bak! Bunları gördükten sonra bile hâlâ mayonezi kötülemeye devam mı edeceksin!?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram:「……Ah peki. Barusu’nun dediği gibi. Konu buğulanmış patates olduğunda mayonez gibi garip ve değersiz soslar bile patatesin hâlihazırda yüksek olan değerini arttırabiliyor.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Hayır hayır, bunun tam tersi! Gerçi hayır ben bile tam tersinin de doğru olmadığının farkındayım. Sence de inatçılık yapmıyor musun nee-sama?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram mayonezin katkısının buğulanmış patatesin katkısından büyük olduğunu kabul etmeyecekti. Subaru bu inatçı tavır karşısında yumruğunu sallayarak pes etmeyeceğini belirtti. Emilia gergin bir şekilde gülümseyerek ikisinin arasına girip 「Tamam tamam sakin olun」 dedi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「Subaru sakin ol. Ben ikisini de seviyorum. Tabii ki mayonezli patatesi de seviyorum. Sadece Ram kendisine karşı dürüst olamıyor o kadar.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram:「……Emilia-sama, lütfen Ram’ın düşünceleri hakkında kendi istediğiniz şekilde konuşmayın. Böyle konuşmanız Ram’ın hedef yaş kitlesini düşürecek.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「Ü-üzgünüm. Ama hedef yaş kitlesi derken neyi kastettin?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram’ın anlaşılmaz tepkisi karşısında Emilia’nın kafası karışmıştı. İkilinin kurduğu diyalog karamsarlıktan uzaktı, daha çok ikisi arasında gizlenemez samimiyeti ve inancı yansıtıyordu. Emilia ve Ram zamanla aralarında ideal bir ilişki kurmuşlardı. Buna efendi-hizmetçi ilişkisi diyemezdiniz çünkü Ram kendisini ast olarak görmüyordu ama bu ikisi arasında görünenden daha fazla bağ olduğu gerçeğini değiştirmiyordu. Bunu, sadece Subaru çok iyi anlayabiliyordu. Her halükârda――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Yapacak bir şey yok Nee-sama, Emilia-tan’ın sözleri önceliğimiz. Bu grubun tarzı bu. Öğle yemeğinde bir sürü mayonez olacak!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「Yaaay!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia keyifle alkışladı ve Ram bıkkınlıkla iç çekti. Bu Ram’ın daha fazla üstelememesi için yeterliydi. Emilia bu lezzeti anlamıştı. Tabii ki kendisi gerçek bir mayonez aşığı olan Subaru, hazırlayacakları menünün uzmanıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Tabii ki Beako da benim gibi mayoneze bayılıyor. Değil mi Beako?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice:「Bunu reddedemem, doğrusu. Ama bunun hakkında her şeyi biliyormuş gibi konuşman rahatsız edici, sanırım. Betty’nin gönlünü almak o kadar kolay değil, doğrusu. Bunun için lezzetli bir yemek istiyorum, sanırım.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Hehe, nasıl istersen.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice, göğsünü şişirerek bu tatlı ve özel istekte bulundu. Subaru bu isteğe boyun eğdi. Subaru bu dramatik jestten Emilia ve diğerlerinin tatmin olduğuna emin olduktan sonra beraber yemeği hazırlamaya başladılar. Ancak açık havada dikkatle hazırlanmış bir yemek yapamazlardı. Büyü kullanırlarsa tabii ki ateş ve su gibi şeyleri kullanabilirlerdi fakat…

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「Üzgünüm Subaru. Size pek yardımcı olamıyorum.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Özür dilemene gerek yok Emilia-tan. Şu an benim parlama zamanım. Sonuçta benim yaratıcı yeteneklerimi gördükten sonra bana tekrar âşık olursan buna hayır demem.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「Tanrım, sen tam bir aptalsın.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru, yüzündeki gülümsemeyle kendisini bekleyen Emilia’ya dönüp gülümsedikten sonra elinde olan malzemelerle hazırlayacak bir şeyler bulmaya çalıştı. Yemeğin kalitesiz olmasını istemiyordu. Subaru yanındaki eşyaları kontrol ettikten sonra yanındaki herkesin ihtiyacını giderecek bir ziyafet için elinden geleni yaptı. Kendisine eşlik eden herkese lezzetli yemekler vermeliydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Şimdiye kadar hiç düşünmemişti gerçi ama yaptığı lezzetli tariflerden herkes memnun olmalıydı. Bu kendisini yemek yapma konusunda motive ediyordu. Yemek yapmada bu kadar iyiyse onu bu hâlde görmesi durumunda annesinin ne kadar sevineceğini düşünemiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「Mhmhmhmhm……」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru bu düşünceyi aklının bir köşesine hapsederken şu anda yemeği hazırlamakla meşgul olanlara göz attı. Emilia ve diğerlerinin keyifli yüzlerini görmek yanaklarını gevşetti. Belli belirsiz bir melodi bile duyar gibiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「Oo bugün yemek işiyle ilgilenen Onii-sa~n demek. Biraz endişe~len~dim.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Meili, onlar yemeği hazırlamakla meşgulken ortaya çıktı. Subaru’ya döndü ve yaşına kesinlikle uygun olmayan bir bakışla parmaklarını koyu mavi saçlarından geçirdi. Subaru onun tatlı bir şekilde gülümseyen yüzündeki dik bakışlarına şüpheli bakışlarla karşılık verdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Endişe verici, ha? Ne endişesi. Böyle saygısız şeyler söyleyen bir kızın yemesine izin vermeyeceğim!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Meili:「Voaa, bu is~tis~mar. Ayrıca her şeyi mayo~neze bulamaya çalışan Onii-san, değil mi? Zaten mayonezi sevmiyorum.」

Subaru:「N-ne!? Sende mi mayonezin cazibesini anlayamıyorsun!?.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Meili:「Dünyanın so~nu gelmiş gibi bir yüz ifadesi yapma lütfen.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Meili, Subaru’nun şaşkınlığı karşısında iç çekti. Subaru’nun bunu duyduktan sonra hissettiği şok kelimelerle tarif edilemezdi. Şok dünyanın sonuna denk olmasa bile bu yılın sonuna denk olabilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「Bunu fazla ciddiye aldığını düşünüyorum. Meili Hanım, senin gibi gördüğü her malzemeyi mayoneze bulamaya çalışan biriyle aynı kafada olmadığını söylüyordu sadece.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Uğh……」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Meili’nin sözlerini takip eden Julius’tu. Yürüyüşünde bile zarafet barındıran yakışıklı bir adamdı. Julius, Subaru’ya doğru yürürken âniden gülümsedi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Julius:「Bende bir şey söyleyecek olsaydım Meili Hanımla aynı fikirde olurdum. Mayonez o kadar da kötü değil ama her şeyin üstüne konunca hakkındaki fikrim kötüleşiyor. Anlarsın ya, biraz daha dikkatli olmalısın.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Huysuz ve rahatsız edici bir adamsın. Bu ben ve Meili arasında. Burnunu sokmazsan iyi olur.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Julius:「Benim bu grubun bir üyesi olarak görevim sağlıklı bir çevre oluşturmak. Anlaşmazlık tohumunu görmezden gelmek onun ilerde tomurcuklanmasına ve çiçek açmasına sebep olur daha sonra da pişman oluruz. Durum bu raddeye gelmeden önce sana tavsiye vermek benim görevim. Buna rağmen böyle mi tepki veriyorsun?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Söylediğim her şeye bir lafın var değil mi!?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Julius, Subaru’nun tüm düşüncesizliklerine değinmişti. Onun sözleriyle köşeye sıkıştığını hisseden Subaru’nun sesi sertleşti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Konuşmalarını duyan Emilia bir “hehe” ile kahkaha atmaya başladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Emilia-tan?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「Subaru’yla Julius geeeerçekten iyi anlaşıyorlar. Her zamanki gibi.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru, Emilia’nın hoş bir sahneye bakıyormuş gibi görünen bakışları karşısında kederle aşağı baktı. Julius’sa elini saçlarının arasından geçirirken bir gözünü kapadı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru ve Julius’un fikirleri tamamen zıttı. Buna rağmen Emilia bunu oldukça farklı algılıyordu. Mücevheri andıran ametist gözleri, Julius ve Subaru arasındaki tartışmayı; yakın arkadaşlar arasındaki bir atışma olarak görüyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Imm, Emilia-tan. Her zaman söylüyorum ama bu…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「Bu?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu büyük bir yanlış anlaşılmaydı, sürekli tekrar eden bir yanlış anlaşılma. Subaru, başını şüpheyle eğmiş olan Emilia’ya bunu anlatmaya çalışıyordu――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Bu…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「――――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Sözlerine devam etmeye çalışırken susup kaldı. Dudakları sertleşti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Çünkü Emilia’nın hareketleri bir anda durmuştu. ――Hayır, duran sadece Emilia değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’nun çevresinde bulunan, yemekle ilgilenen herkes konuşmayı kesti. Herkes tamamen ifadesizleşti. ――Sanki tüm dünya durmuştu da Subaru’nun ne yapacağını bekliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama rüzgârın sesi ve pişen yemeğin kokusu bunun gerçek olmadığını gösterdi. Dünya durmamıştı. ――Sadece Emilia ve diğerleri durmuştu. Subaru onların konuşmasını, hareket etmelerini, yeniden gülümsemelerini bekliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama Emilia ve diğerleri çoktan durmuştu――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「――Ustam~! “Boyink”, ileriyi kontrol etmeye gitmiştim~!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Âniden, yabancı bir varlık kendisini durmakta olan dünyaya attı. Figür, bir kayanın üstünde otururken ateşle uğraşan Subaru’nun gözleri önünde hareket etti. Figür çevik bir şekilde, coşkuyla Subaru’nun kucağına atladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「İşte Shaula’nın muhteşem dönüşü! Lütfen beni öv, kucakla ve sev!!!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Uzun, güzel kadın gülümseyerek böyle söyledi. Temiz beyaz tenini ve uzun at kuyruğu saçlarını ortaya çıkarmıştı. Seksi vücudunu en ufak bir utanç duymadan gösteriyordu―― Kadın yani Shaula, kaygısız bir şekilde gülümsüyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「――――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru doğal olarak buna pek tepki vermemişti. Sonuçta Shaula tam Emilia gülümserken dalmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Onun canlılık dolu atlayışı Emilia’yı da hareketsiz duran diğerlerini de havaya karıştırmıştı. Subaru bu gerçek karşısında kaşlarını çattı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「N-ne? So-sorun ne ustam? Yoksa yine işleri batırdım mı?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「…Hayır, hayır, sorun yok. Endişelenme. Yanlış bir şey yapmadın.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Öyle mi? O zaman endişelenmem! Ah bu arada yemek için çok teşekkürler Ustam! Açlıktan ölüyoruuuummmm~」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula’nın yüzü bir anlığına Subaru’nun ifadesi sebebiyle düşmüştü . Ama Subaru’nun geri adım attığını duyar duymaz az önceki endişesinden eser kalmadı. Subaru’ya sarılmak için yanına gitti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru, Shaula’nın yumuşak bedeni kendi bedenine sarmalıyor olsa da sert bir tavırla onu silkeledi:「Hey, çekil üstümden.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Ah! Ustam çok sert… Ama cesaretimi kaybetmeyeceğim. Bam Bam Bam, sana işte böyle saldırarak tam kalbinden, ruhundan ve erkeklik içgüdülerinden vuracağım.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Demek tam on ikiden vurmayı hedefliyorsun… Bu arada yemek yapan insanların kollarını âniden tutma. Elimi yaksaydım ne yapacaktın?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Böyle bir şey yaşansaydı yanan kısmı nazikçe yalardım! Gece gündüz yalardım. Bir saniye bile bırakmadan!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Bu şişmesine engel olmazdı…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula iki kolunu da kaldırarak ısrar ediyordu. Subaru, Shaula’nın tavrı karşısında omzunu silkti ve hafifçe güldü. Shaula bunu görünce 「Öyle, öyle!」 diyerek kaşlarını kaldırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Ustam az önce güldü mü? Eğlenceli bir şey mi oldu?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Eğlenceli olan sensin, sadece sen.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Ehhhh bu… Bu… Yoksa bir evlilik teklifi mi……?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Bunu nasıl çıkartabildin!?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru konu buraya nasıl geldi bilmiyordu. Shaula’nın (yanakları kıpkırmızıydı ve hafifçe saçlarıyla oynuyordu) başını, inkâr eden duygularını ve itirazlarını ortaya koyarak dürttü. Shaula inledi, 「Ovv~」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「‘Sen eğlenceli bir kadınsın’ demek kadın ve erkeğin birbirine âşık olması için bir sebep değil mi!? Bunu söyledikten sonra cümlene ‘Benim kadınım ol’ ile devam etmen gerekmiyor muydu!?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Gerçekten bu bilgileri nereden öğrendin? Benim geldiğim yerde bile bu tip şeyler eskidi, artık çok nadir böyle şeyler görmek…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Belki de erkek başkahramanın kadınları elde etmeye çalıştığı oyunlarda veya Shoujo mangalarının ilk buluşma bölümlerinde bu tip olaylar nadir değildir. Ama Subaru bunların hâlâ kullanılıp kullanılmadığından emin değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Her halükârda kendisine eğlenceli denmesi Shaula’yı ayartmamalıydı. Shaula için endişelenmediğini söyleyemezdi ancak Subaru için Shaula’nın tepkisi――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「――Yeniydi. Söylediklerin beklenmedikti. Bu yüzden――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「――――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Seninle konuşmak… O kadar da kötü değil.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula dışında başka insanlarla konuşmak o kadar da canını acıtmıyordu. Asıl canını acıtan onlarla konuşurken kendi eksikliklerinin farkına varmasıydı. Bunu ne zaman biriyle konuşsa yaşaması durumu beter hale getiriyordu. Gerçi bunları yaşamasının sebebi konuştuğu kişiler değildi ――Kendisiydi. Suçlu olan kendisiydi. Hatalı olan kendisiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Suçlu olan benim… Her zaman benim. Bu yüzden…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Yani, bu sefer, bu gerçekten bir evlilik teklifi!?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Hayır ne oluyor be!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Samimi konuşma atmosferi birkaç saniye sürebildi. Shaula, bağıran Subaru’ya durumdan memnuniyetsizliğini belirtti. Ellerini ve ayaklarını sallayarak 「Eeh~」 dedi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Ama-ama, tüm zamanımı kasvetli bir şekilde geçirirken içimde yeni bir rüzgâr estiren sendin. Bu durum evlenmemiz gerektiğini göstermiyor mu~? Bu hakkım değil mi!?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Tabii ki hayır. Bu peşin hükümler veren bilgileri sana kim öğretmiş olabilir ki…?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru ciddi bir konuşma yapmaya yeltenmişti ama Shaula bunu bozmuştu. Subaru konuşmaktan vazgeçti. Yanaklarını gevşetti ve yemeği hazırlamaya döndü.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Kapta sadece ikisi için yemek pişiyordu. O ikisi de Subaru ve Shaula’ydı―― şu anda birbirleriyle sohbetin tadını çıkarması gereken; Emilia, Beatrice, Ram, Meili ve Julius için pişmiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

――Bunu bir kez daha fark etmek, Subaru’nun göğsünü sızlattı. Çaresiz bir ıstırapla.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

※　※　※　※　※　※　※　※　※　※　※

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, şeklini oluşturmaya devam ediyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, kalıba uyduruyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, renklerle dolduruyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor ve kendisini tamamlanmaya yaklaştırıyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

※　※　※　※　※　※　※　※　※　※　※

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Kusurluydu. Kusurlu olduğunu her fark ettiğinde gerçekten geriliyordu. Bu farkındalık onu mahvediyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Sadece düşünün, nefes aldığınız her saniye eksikliklerinizin yüzünüze vurulduğunu. Gerçi düşünmek onun hâlinden anlamanız için pek yeterli değil. Onun yerinde olsaydınız ancak o zaman gencin yıpranmış ruhunun neler hissettiğini anlayabilirdiniz.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Şu anki Natsuki Subaru’nun akıl sağlığı işte bu kadar kötü durumdaydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「――Ustam-ustam! Şimdi nereye gidiyoruz?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Ah, doğru……」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula keyifle mırıldanarak Subaru’nun yanında yürüyordu. Kadının sorusunu duyan Subaru ana yola bakarak uzun uzun düşündü.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram:「Şimdilik batıya gitmeliyiz. Uygarlığı arıyorsun sanırım. Öyle değilse hemen sağa dönüp Büyük Çağlayan’dan atlayabilirsin.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Lütfen bu kadar korkunç önerilerde bulunma Nee-sama……」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Söylediğinde ciddi değildi. Ram tarzıyla söylenmişti. Subaru bunu aklında tutup tavsiyesine uyarak batıya gitmeye karar verdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Batıya gideceğim… Ama sen ne yapacaksın?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Eee? Şey, Ustamı takip edeceğim. Birbirimizden uzak kaldığımız o kadar zamandan sonra Ustamdan bir saniye bile ayrı kalmak istemiyorum. Bu yüzden lütfen Shaula’ya, seni sabahtan sabaha kadar izleyen kadına iyi bak.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Sabahtan sabaha kadar, diyorsun…… Ne kadar da korkutucu! Bu tüm gün demek değil mi!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Her gün ve her gece.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru Shaula’nın takıntısı karşısında korkudan titreyip başını eğdi. Yüzünde endişeli bir ifade vardı. Subaru Shaula’yla birlikte yürüyor oluşunu garipsedi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bir tarafta suçluluk ve sefaletle, rezil bir şekilde yürüyen Subaru vardı. Diğer taraftaysa hiç utanç duymadan dürüst duygularla hareket eden Shaula. Sanki artı ve eksiydiler. Birbirlerini nötrlüyorlardı. Subaru Shaula’nın ve onun neşeli tavrının kendisine çok yardım ettiğinin farkındaydı ancak kendisiyle seyahat etmenin Shaula’ya nasıl bir fayda sağladığını anlayamıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Ustam Ustamdır, bu benim umurumda olan tek şey.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「…Doğrusu… Seni pek anlayamıyorum. Gerçekten beni takip edecek misin?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Tabii kiiii! ‘Ölüm bizi ayırana kadar’ diye bir şey duymadın mı? Kavuşamadığımız yüzyıllarla harmanlanıp oluşan aşkımın solmasına izin veremem biliyorsun~. Bundan sonra ne olursa olsun Ustamın yanından ayrılmayacağım. Hatta bir beyzbol takımı kurmaya yetecek kadar çok çocuk doğuracağım!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Ne kadar da hızlısın, etrafa bu kadar korkutucu iddialar savurma…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Dolgun göğüslerini şişiren Shaula ışıldayan gözlerle Subaru’ya baktı. Subaru elleriyle yüzünü kapatıp iç çekti. Zihni karman çormandı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula’nın oldukça açık davranışlarına flört denilebilir miydi bilinmez ama bir erkek olarak Subaru bu durumdan pek rahatsız değildi. Tuhaflığını bir kenara koyarsak Shaula gerçekten güzel bir kadındı. Oldukça çekiciydi de.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「――――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yine de Shaula’nın baştan çıkarma girişimleri Natsuki Subaru’nun kalbini titretmek için yeterli değildi. Çünkü bu tip insani duyguları sadece normal insanlar yaşardı. Natsuki Subaru için bu imkânsızdı. Zaten bu tip duyguları yaşamayı hak etmiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「Bence Subaru Shaula’ya karşı biraz daha nazik olmalı. Shaula sana yardım etmek için elinden geleni yapıyor buna rağmen ona böyle davranman zalimce değil mi?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Âniden gelen gümüş bir çanın çınlamasını andıran ses, Subaru’nun düşüncelerini böldü. Sesin geldiği tarafa döndüğünde Emilia’nın kendisine baktığını gördü. Subaru Emilia’nın tapılacak seviyedeki güzelliği ve şirinliğiyle somurttuğunu görünce bir gözünü kapattı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「…Emilia-tan bunu senin söylemen zalimce değil mi? Senin hakkında nasıl düşündüğümü bilmene rağmen.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「Ihm… Sanırım. Belki. Üzgünüm. Tabii ki bende bazen yalnız hissediyorum ama sürekli bunu düşünmenin anlamsız olduğunu düşünüyorum. Sonuçta…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Sonuçta?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「Sonuçta, ben çoktan――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia gözlerini kısarak sözlerine devam etmeye çalıştı. Kız Subaru’ya Subaru’nun duymak istemeyeceği bir şey söylemek üzereydi. Subaru onu durdurmak istedi ancak Emilia’yı durduramazdı. Bunu yapamazdı. Çünkü Emilia’nın sözlerine her şeyden çok değer veriyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yine de――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Uupss…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Dış etkenler kızın sözünü kesebilirdi. Subaru arkasından gelen bir şeyin sesini duydu. Dikkatini Emilia’dan ayırdı ve ana yolun ortasından çekildi. Gittikçe yaklaşan tekerlerin sesi arkasından gelen şeyin bir ejder vagonu olduğunu doğruladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula’yı kolundan çekerek ikisini yoldan çıkardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Yhaağğ, Ustam çok agresif…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Çekil.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula bunu fırsat bilip Subaru’ya sarıldı. Subaru’ysa onu görmezden geldi. Kızın kendisini bırakması için silkelendiğinde, Shaula ana yolun kenarındaki ağaçlara çarptı, 「GYAAAA」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru ağaçlara çarpan ve bu yüzden burnu kırmızıya dönmüş Shaula’ya küçük bir bakış attıktan sonra ejder vagonunun geçip gitmesini bekledi. Vagon gider gitmez yola devam edecekti ama――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「Hmm?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

İkiliyi geçen ejder vagonundan kısık bir ses çıktı. Vagon hemen ardından durdu. Araçta bir sorun varmış gibi görünmüyordu. Bu yüzden Subaru’nun aklına vagonun durması için kendisi ve Shaula dışında başka fikir gelmedi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yolculuk yapmak için günün en güzel zamanlarıydı. Buna rağmen yol bomboştu. Subaru haydutlarla veya benzerleriyle karşılaşmış olabileceğini düşünerek dikkatini vagona verdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「――Acaba… Sen Natsuki Subaru-san olamazsın değil mi?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Gel gör ki Subaru’nun bir anlık dikkati, ejder vagonunun sürücü koltuğundaki kişinin seslenmesiyle dağıldı. Sürücü koltuğunda oturan uzun boylu genç adam, Subaru’ya seslendikten sonra araçtan inip ikiliye doğru yürümeye başladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Kendisine yaklaşan genç Subaru’yla aynı yaşta sayılırdı ve gri saçlarını at kuyruğu yapmıştı. Nazik yüzü çarpıcı bir izlenim bırakmasa bile beklenmedik şekilde yapılı duruyordu. Vücudunu özellikle geliştirmeye çalışmış gibi değildi. Belki de çalıştığı iş yüzündendir.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru için asıl önemli mesele gencin neye benzediği değildi, kendisine adıyla seslenmiş olmasıydı. Kendisini tanımış olmasıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「Natsuki-san değil mi? Uzun zaman oldu.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Aaah, şey……」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Genç kendisini bir tanıdığın yakınlığıyla selamlamıştı. Ona nasıl cevap vereceği konusunda tereddüt eden Subaru, etrafındakilere baktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia, Beatrice ve diğerleri başlarını salladı. Gencin kim olduğu ya da Subaru için ne ifade ettiğini kimse bilmiyordu. Subaru da genci selamladı ancak genci tanıyormuş gibi bir konuşma başlatmak konusunda tereddüt etti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Rastgele insanlarla onları tanıyormuş gibi konuşma başlatmak Subaru’nun uzmanlık alanıydı. Ama çeşitli sebeplerden yapmak istemiyordu. Subaru’nun kafasının karıştığını fark eden genç, şekilli kaşlarını kaldırarak

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「Ah, beni unuttun mu? Benim, Regin Suwen…… Abim, Otto Suwen’leydin. Bir keresinde köyde karşılaşmıştık.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Regin diyorsun…… Ah şu Otto’nun!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin:「Söyleyiş tarzın… sanki hiç yardıma gelmemişsin gibi.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu doğal olmayan yüz ifadesine zoraki şekilde gülümseyen Subaru, hatırlamış gibi ellerini çırptı. Ne yazık ki Regin’i hatırlayamamıştı ama Otto’yu tanıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin ve Otto bir sürü benzerliğe sahipti. Kardeş oldukları belliydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Benim hatam, benim hatam. Tam da aklımda bir sürü şey varken yakaladın. Bu yüzden ismini hatırlayamadım.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin:「Hayır hayır, çok meşgul olduğun için hatırlayamaman normal. Kraliyet seçimi benim gibi bir köylünün bile kulağına geldi… Abim sana sıkıntı çıkarmıyor değil mi?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「Düşünsene Otto-kun sana sıkıntı çıkarıyor… Ne kadar da saçma değil mi? Otto-kun hepimize çeşitli şekillerde çok yardım etti. Ona minnettarız.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Evet. Hepimiz Otto’ya borçluyuz…… Öyle bir şey. O adam olmasaydı her şey çok daha zor olurdu.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin:「Öyle mi? O zaman iyi sanırım……」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin abisinin durumundan haberdar olduğu için oldukça rahatlamış görünüyordu. Bundan sonra bakışlarını Subaru’ya ve onun az gerisinde olan Shaula’ya çevirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin:「Natsuki-san böyle bir yerde ne yapıyorsun? Burada ejder vagonuna binmeden yaya gitmek delilik…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Ah… Haklısın. Bu konuyu nasıl açıklayabilirim… Şey, mümkün olsaydı bende bir ejder vagonu veya benzerleriyle yolculuk etmek isterdim. Ama birkaç nedenden ötürü bunu yapmam zor. Burada ne yaptığıma gelirsek…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Sözlerini bir anlığına kesip düşündü. Ve doğru kelimeleri buldu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Şu anda kendi benliğimi araştırıyorum… Buna 「Kendini Keşfetme Yolculuğu」 da diyebilirsin.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin:「Kendini Keşfetme Yolculuğu… Mu?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Hıhı, doğru. Kendini Keşfetme Yolculuğu…… Gıha-hahahaha!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru istemsizce güldü çünkü sözleri gerçekten tuhaftı. “Kendini Keşfetme” bu günlerde gençler arasında yaygın olan bir şeydi. Acaba şu anki Subaru’ya bundan daha fazla uyacak başka bir söz var mıydı? Gerçi bunun hakkında biraz daha düşünmüş olsaydı o kadar da komik gelmezdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin Subaru’da ters giden bir şeyler olduğunu belli belirsiz hissetmişti ve Subaru için endişelenir bir ses tonuyla 「İyi misin?」 diye sordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin:「Vücudunda bir sıkıntı mı var? İlk başta beni geç hatırlamanın sebebinin herhangi bir hastalık yüzünden olabileceğini düşünmüştüm ama daha önce de insanları yanlış anladığım olmuştu o yüzden dile getirmekte tereddüt ettim…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Vücudum gayet iyi durumda, gerçekten. Ama ruh hâlimi soruyorsan olabileceğim en kötü noktaya bir adım uzaktayım. Ama senin sayende Regin en kötü hâlimde değilim. Seninle tanışmak beni gerçekten rahatlattı.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Gencin sözlerini bölen Subaru başını iyice eğerek minnettarlığını gösterdi. Subaru’nun davranışları Regin’i daha çok afallattı. Regin’in, Subaru’nun oldukça anormal olduğuna dair fikri güçlenmişe benziyordu. Regin yüzünde kararlı bir ifadeyle Subaru’ya seslendi. 「Natsuki-san」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin:「Durumu pek anlayamadım ama lütfen bir süreliğine benimle köye gel. Kliniğimde bu konu hakkında daha detaylı konuşuruz. Dinlenmen lazım.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Doktormuş gibi konuşuyorsun.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin:「Genelde hastalarım yer ejderleri ve hayvanlar ama evet, ben bir doktorum. Bunu da mı unuttun?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「――Unuttum. Evet. Ben… Unuttum.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin:「Natsuki-san?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yalnızca unutmuş olsaydı her şey sürekli hissettiği izolasyonu hissetmeden, o yalnızlığı hissetmeden bitmiş olabilirdi. Ama öyle olmadı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Natsuki Subaru kendisine işkence eden suçluluk duygusundan kolay kolay kurtulamazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Köyün buranın hemen ilerisinde değil mi? Daha önce oraya gitmiş miydim?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin:「E-evet, tabii ki. Köyde küçük bir sorun çıkmıştı. Sen, abim ve o diğer adam beraber gelmiştiniz…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「――Anladım. Teşekkür ederim.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Duymak istediği şeyi sonunda duyabilmişti. Subaru, Regin’e döndü ve sözlerine devam etti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Tıpkı kardeşine benziyorsun.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin:「?..」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Sen iyi birisin. Abin de iyi biri olmalı.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto’yla 『İlk Yeniden Buluşmaları』 berbat olacaktı. Subaru bunu dört gözle beklediğini söyleyemezdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「――Shaula.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Evet! Ne oldu Ustam?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Canını yakma.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’nun niyetini kolayca tahmin eden Shaula 「Arahorassassâ」 diyerek başını salladı. (Ç.N: Bu Yatterman adında bir animeye göndermeymiş.)

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ve――
ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Üzgünüm.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru Regin’den özür diledi. Ne yazık ki Regin özrün sebebini anlayamadı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

――Çünkü Regin daha özrün sebebini anlayamadan kafası bir ışık huzmesi tarafından yutuldu ve buharlaştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「――――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin’in başsız cesedi ana yola devrildi. Yüksek sıcaklık boynunu yakmıştı dolayısıyla kan akmıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Cinayetin nasıl bu kadar ustalıkla işlendiğini övmek etik açıdan büyük bir muamma olsa da o kadar incelikli bir darbeydi ki, insan ister istemez övmek istiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Kaç defa görmüş olmama rağmen bu gerçekten inanılmaz.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Bu kuleye gelen cadı yaratıklarını vurarak mükemmelleştirdiğim tekniğim. Bu 400 yıl boyunca yapacak daha iyi bir işi olmayan birisi için normal sayılır, galiba. Aslında düşününce böyle şeyler genç bir kıza hiç mi hiç uygun değil.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「400 yıldır yaşamana rağmen hâlâ kendine genç mi diyorsun?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru gözlerinin önünde yaşanan trajediden etkilenmeden Shaula’nın sözleri karşısında başını yana eğdi. Sonra da Regin’in başsız vücudunu arkasından sürükleyerek sahibini kaybetmiş yer ejderine yaklaştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’nun kendisine yaklaştığını fark eden yer ejderi koşmaya başladı. Subaru da arkasından.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Beyaz bir ışık huzmesi aniden Subaru’nun yakınından Subaru’yu az da olsa yakarak geçti ve ejder vagonunu deldi. Işık ejder vagonunu hâlâ çeken ejdere nüfuz etti. Ejderin organlarını yaktı ve en sonunda da kafasını delip çıktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Harika bir atıştı. Ama yersizdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「……HEEEY」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「B-ben seni incitmek istemedim! Kendimi savundum sadece! Arkasından gittiğin için böyle oldu! Hem ölüm makinesi alışkanlıklarımdan bir anda kurtulamam ki! Lütfen bana kızma…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Kızgın değilim. Sadece tekrar bir ejder vagonu bulamayabiliriz. Yolculuklarımızı ne zaman yürümeden yapmaya başlayacağız acaba…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula’yı yanında getirdiğinden beri yer ejderleriyle pek şansları olmamıştı. Shaula kendisine eşlik ettiğinden Subaru’nun yayan olarak devam etmesi kaçınılmazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「E~ee şey her zaman demiyor muyum? Bir acil durum olmasına gerek yok. Ustam isterse onu her zaman sırtımda taşıyabilirim~. Ve ben seni taşırken dikkatsizce bir şeylere dokunursan görmezden gelirim! Buna ne dersin!?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Sonrasında para veya onun gibi bir şey isteyecekmişsin gibi.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula’nın cezbetme girişimlerini duygusuz sözleriyle başından savan Subaru, Regin’in cesedini vagonun içine koydu. Yer ejderi de sahibiyle aynı kaderi paylaşmıştı. İkisinin de kafası yoktu. Yer ejderi tabii ki Subaru tarafından kaldırılamazdı. Ama.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Şimdilik yer ejderini vagonla birlikte ormana taşı. Ben Regin’in bahsettiği köye gitmeye çalışacağım.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Okey! Onların bulunmayacağından emin olmalıyım değil mi?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Kısa bir süreliğine bulunmasalar yeter. İki bilemedim üç gün.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru ejder vagonundan inip Shaula’ya trajediyi örtbas etmesini söyledi. Shaula yer ejderinin devasa bedenini narin kollarıyla kolayca kaldırdı. Arkasından da ejdere bağlı olan vagon gelmeye başladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

O vagonu saklamaya giderken Subaru gözlerini köyün bulunduğu yöne çevirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Şimdi.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru bu sefer amaçsızca değil belli bir hedefe doğru yürümeye başladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Acaba o köyde 『Natsuki Subaru』’yu tanıyan kaç kişi vardı?

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Kaç kişi olursa olsun bu durum Natsuki Subaru’nun yüreğinde bir ağırlık hissetmesine neden oluyordu. Ne kadar kötü hissetse de bundan kaçınamazdı. Kaçınırsa doğru yolu seçemezdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Zalimceydi. Ama bunu yapmaktan başka seçeneği yoktu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤ

En azından. ――En azından 『Natsuki Subaru』’yu geri alabilirsem her şey düzelecek.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Onu gerçekten geri alabilirim değil mi?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu nedenle Subaru 『Natsuki Subaru』’nun alamayacağı kararlar aldı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

※　※　※　※　※　※　※　※　※　※　※

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「――hk, hhaa」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bilinci gerçekliğe döndüğü anda sıkıca tuttuğu kitabın ellerinden kayıp gitmesine izin verdi.

Dizlerim titriyor, nefes alamıyorum. Yerde oturmama rağmen başım dönüyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

――Buna asla alışamayacakmış gibi hissediyorum.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Hhaa, hhaa……」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru alnından akan terleri koluyla sildi ve kalp atışlarını sakinleştirmek için derin bir nefes aldı. Kalbinin bu kadar düzensiz atmasının sebebi ruhu ve bedeni arasındaki uyumsuzluk olabilir miydi?

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bunu yaptığı her seferde sanki kitabın içinde bulunun 「benliği」 biraz daha belirsizleşiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Normal biri bu durum devamlı tekrar ederse muhtemelen başkalarıyla arasındaki sınırları çizemez ve bir nevi kişiliği diğerlerinin kişiliğiyle kaynaşırdı. Basitçe kişi benliğini kaybederdi.

Shaula:「Ustam, iyi misin?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「……E-evet, iyiyim, ben iyiyim. Sıradaki kitabı buldun mu?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Hayır hâlâ arıyorum. Resimleri eşleştirmek gibi, bulması çok zor~. Böyle bayağı işler gerçekten bana göre değil.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Zar zor nefes alan Subaru’ya endişelerini dile getiren Shaula, kendi başarısızlığını parmaklarını çaprazlayarak gösterdi. Tabii ki Subaru’nun bu kadar alıngan bir kızı suçlamaya niyeti yoktu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Zaten kız kendisine hiç uymayan bir konuda Subaru’ya yardım ediyordu. Üstelik insanlık denen bir şey var sizden hiçbir karşılık beklemeden yardım eden birine nasıl kızabilirsiniz ki?

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Kızın yaptıkları fazlasıyla yeterliydi. Subaru için bile çizilmesi gereken sınırlar vardı. Yaptıklarıyla insanlıktan çıkmış Subaru için bile.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Bu iş için biçilmiş kaftan olmadığının farkındayım Shaula… Ama lütfen.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Sadece… Benim olduğumu söyleyebilseydin çok güzel olurdu.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「…Güvenebileceğim tek kişi sensin.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Hehe, şimdilik bununla yetineceğim.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula tatmin olmuş bir ifadeyle bir kez daha kitap okyanusuna daldı. Çok uzun süre motive kalamayacak olsa da gözleri doğru kitapları bulmak için gerekliydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula’nın varlığı ve yokluğu Subaru için ölüm kalım meselesiydi. Basitçe o Subaru’nun tek iş gücüydü.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「――――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru elinden düşürdüğü kitabı yerden kaldırdı ve parmağını başlığın üzerinde gezdirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Kitabın başlığı gayet basitti 『Regin Suwen』.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Genç geçmişte 『Natsuki Subaru』 ile tanışmış ve ne yazık ki şu an ki Natsuki Subaru’yla karşılaştığı için hayatını kaybetmişti ――Subaru Regin’in yaşamını deneyimlemişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

『Natsuki Subaru』 ile tesadüfen tanışması da bu deneyimin içindeydi. Fakat.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「…Birbirlerini o kadar iyi tanımıyorlarmış. Regin’e göre『Natsuki Subaru』abisiyle gelen bir yabancıdan ibaretti.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru zamanını boşa harcamış gibi hissederek iç çekti. Gerçi şu an en çok iç çekmek isteyenin kendisi değil bu işin kurbanı olan Regin olduğunu düşünüyordu. Yine de boşuna çaba sarf etmenin verdiği hayal kırıklığını yok sayamazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin:「Nasıl bakarsan bak aslında öyle olmadığını biliyorsun Natsuki-san.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「…Üzgünüm. Tüm hatıralarını özümsemiş olmama rağmen hâlâ yeteri kadar yakın değiliz. Ve ben bunu yeniden üretmekte zorlanıyorum. Ne yazık ki sana pek dikkat edemeyeceğim.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin üzerinde kendi adının yazılı olduğu kitaba kederle bakıyordu. Derken Subaru’ya derin bir bakış attı. Suçlayıcıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Sonuçta kim öldürüldükten sonra ölümünün aslında gereksiz olduğunu öğrenip de berbat hissetmezdi ki?

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bundan sonra Subaru içten bir şekilde özür dilese de――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin:「Zaten bunu kabul etmekten başka seçeneğim yok. Hem amacını yerine getirirsen her şey eski hâline dönecek değil mi? Bunun olmasını umalım.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Bir azizin hoşgörüsüne sahipsiniz. Sizden faydalandığım için gerçekten üzgünüm ama bunu yapmak zorundayım. Her şey eski haline döndüğünde borcumu ödeyeceğim.」
ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin:「O ânı bekleyelim.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin omuz silkti, el salladı ve solmaya, sis gibi dağılmaya başladı. Subaru onun yok oluşunu izledikten sonra Regin’in 『Ölü Kitabını』 rafına geri koydu. Daha sonra yakınındaki bir kâğıdı aldı ve tüy kalemiyle üstünü çizdi. ――Kâğıt, üstünde bir sürü ismin yazılı olduğu bir listeydi. Az önce Regin’in isminin bulunduğu yerin üstü çizilmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「…Ve yirmi üç oldu.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru daha gidecek çok yolu olduğunu düşünerek boynunu kütletti. 『Ölü Kitaplarının』sergilendiği kütüphanenin ――『Taygeta’nın』 çıkardığı zorluklar aynıydı. Burayı kaç defa ziyaret edersem edeyim yine de bana kütüphane tarama veya istediği kitabı anında bulma tarzı özellikler vermeyecek gibi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Devamlı müşteri olduğum için servis biraz iyileşse bari. Bu kütüphane gerçekten can sıkıcı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice:「Betty’nin yasak kütüphanesi de büyüktü ama burayla karşılaştırılamaz bile, sanırım. Subaru kitapları ararken günler geçse bile şikâyet edemeyiz, doğrusu.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Julius:「Katılıyorum. Bu muazzam kütüphanede spesifik bir kitabı bulmak imkânsız sayılır. Sakinleşmeli ve sistematik şekilde aramalısın. Körü körüne aramaya devam edersen sadece yorgunluktan bitap düşeceksin.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice kütüphanenin muazzamlığını irdelerken Julius faydalı bir öneride bulunmuştu. Gayet düşünceli sözlerdi. Ama Subaru inatla başını salladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru bu işe gerçekten zaman ayırsaydı belki o zaman endişesi ve hayal kırıklığı biraz azalabilirdi fakat――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Bunları azaltmaya çalışmak lükse girer. Yeteri kadar vaktim yok. Çözüme mümkün olduğunca kısa sürede ulaşmam lazım…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram:「Ulaşamazsan ne olacak? Barusu’nun acele etmesi bir şeyleri değiştirecek mi?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Değiştirecek! ――Her şeyi değiştirecek!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram; soğuk, solgun, kıpkırmızı gözleriyle, yumruklarını sıkan Subaru’ya baktı. Bakışlarından kaçmak isteyen Subaru elinde tuttuğu listeye baktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Regin’in köyünden olan herkesin ismi listede yazılıydı. Regin’in hatıralarına göre kayda değer bir bilgi verme ihtimalleri oldukça düşüktü. Ama sıfır değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu yüzden――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「Subaru, o insanların ölü kitaplarını okursan amacına ulaşabilecek misin?」
ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Emilia-tan……」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru Emilia’nın endişeli bakışları karşısında bir anlığına tereddüt etti. Ardından herkesten önce kendisini ikna etmek istercesine başını salladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Tabii ki gerçekleşecek. Şeyden beri… Her şeyi unuttuğumdan beri herkesin başına çok dert açtım. Bu her şeyi geri getirebilmemin tek yolu. İyileşebilmemin tek yolu.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「İyileşmen gerektiğini düşünmemiştim bile……」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「――Bu iyi değil!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia’nın ifadesi, öfkeli Subaru’ya bakmaya dayanamıyormuş gibi görünen hüzünlü bir hâl aldı. Subaru ona istemeden sesini yükseltmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru şoka uğramış Emilia’nın gözlerine bakarak konuşmaya devam etti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Lütfen böyle söyleme. Ne olursa olsun…『Natsuki Subaru』’yu geri alacağım. Sonra da…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「…Sonra da?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Sonra da hepinizle bir kez daha karşılaşacağım…… Herkesle tekrar tanışacağım ve yeniden başlayacağım.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

İnsanlar neden ellerindekilerin yerinin doldurulamaz olduğunu onları kaybedene kadar anlayamazlar?

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Her şeyi kaybetmek ve yeniden getirmek. İkisi beraber yürümüyorsa o zaman neden――
ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「――――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia Subaru’ya bakarken Subaru bunları mırıldanıyordu. O ametist gözler Subaru’nun bile anlayamayacağı duygularla doluydu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Normalde Emilia hakkında her şeyi anlayabilmeliydi. Onun kalbinde neler olduğunu söyleyemediğinde gerçekten geriliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia ne düşünüyordu? Emilia nasıl hissediyordu? Ve şimdiki Subaru’yu nasıl görüyordu?

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bütün bunların cevabı――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「――Ustam! Sıradaki kitabı buldum! Öv beni! Öv beni!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru nefes nefese kalmış bir şekilde:

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「A-aferin. İyi iş çıkardın Shaula.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula:「Huhehehehehe~」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Shaula içeri dalarak Subaru’nun Emilia’yla olan konuşmasını sonlandırdı. Subaru Shaula’nın başını okşadı, kız rahatladı ve gözleri sevinçle ışıldadı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Getirdiği kitap, listesinden biriyle uyuşuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「…… 『Natsuki Subaru』 ne kadardır içinde?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Kitabı Shaula’dan alan Subaru kitaba bu soruyu yöneltti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Tabii ki kitap Subaru’ya doğrudan cevap vermedi. Cevap içindeydi. Canilikleri meyvesini vermişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Nesnel bilgi yeterli. Hepsini kazıyacağım ve tamamlanmış forma yaklaştıracağım.」
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Nasıl biri olduğunuz kişiden kişiye değişir.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

O yüzden herkesin birisi hakkındaki değerlendirmelerini kontrol edebilirse o kişiyi yeniden yapılandırabilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

――『Natsuki Subaru』’yu iyileştirebilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu Natsuki Subaru’nun bir numaralı önceliğiydi. Her şey bunun içindi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yapılan tüm fedakarlıklar ve gelecekte yapılacak fedakarlıklar Natsuki Subaru’nun 『Natsuki Subaru』’yu geri alabilmesi içindi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Eğer en azından 『Natsuki Subaru』’yu geri alabilirse. O geri gelirse.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「…Her şeyi düzeltebileceğini biliyorum.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia, Beatrice, Ram, Meili, Julius ve genel olarak kendisiyle ilişkisi olan herkesle hatıraları olsun istiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

O güç 『Natsuki Subaru』’da olmalıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ve o güçle――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「――Kurtar beni」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Sana güveniyorum『Natsuki Subaru』 bir kahramansan, o zaman, kurtar beni.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

※　※　※　※　※　※　※　※　※　※　※

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, şeklini oluşturmaya devam ediyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, kalıba uyduruyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, renklerle dolduruyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor ve kendisini tamamlanmaya yaklaştırıyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

※　※　※　※　※　※　※　※　※　※　※

ㅤㅤㅤㅤㅤ

『Öldürmek alışkanlığa dönüşür.』

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu ünlü dedektif Hercule Poirot’un dünyaya bıraktığı sözlerden biriydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sözler; ilk defa birini öldürdükten sonra ertesi sabah kalktığında âniden aklına “daha fazla insan öldürmeliyim” fikri gelip bundan sonra sadece ve sadece kendi tatmini için cinayetlerine devam edenlere söylenmemişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu sözler daha önce bir sorunu öldürerek çözenlere ithafen söylenmişti. Bu kişiler başka bir problemle karşılaştıklarında akıllarına ister istemez problemi yine öldürerek çözmek gelecekti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

――『Öldürmek alışkanlığa dönüşür.』

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Peki öldürmek sorunun çözümüyle bağlantılıysa? Yani kişinin aklına “öldürme” eyleminin gelmesi illaki alışkanlık olduğu için değilse?

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Sadece bazı kaçınılmaz koşulların öldürmeye sebep olduğu söylenemez mi?

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Öldürmekten başka seçeneğim yoktu. Böyle bir durumda nasıl “öldürmek alışkanlığa dönüşür” diyebilirim ki?

ㅤㅤㅤㅤㅤ

――『Öldürmek dönüşür.』

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Hercule Poirut’un canı cehenneme.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Her şey birbirine girmişti. Olayların arkasındaki nedenler kördüğüm olmuştu. Buna rağmen her şeyin böyle olacağını önceden tahmin etmiş gibi nasıl konuşabilir ki!?

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Lanet sözleri her olaya uyarlamaya çalışmayın. Koşulları, durumları, nedenleri ve aralarındaki bu karmaşıklığı sadece “öldürmek alışkanlığa dönüşür” diyerek hafife almayın.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

――『Öldürmek.』

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Başka yolu yoktu. Çözüme ulaşmak için mantıklı başka bir seçenek yoktu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu yüzden öldürmek alışkanlığa dönüşmemişti. Daha çok…

ㅤㅤㅤㅤㅤ

――『Tek cevap öldürmek.』

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Evet bu doğru. Tabii ki öyle. Cevap bu. Tek doğru cevap bu. Bu umutsuzluktan kurtulmanın tek yolu. Son çare.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「Subaru her zaman bana yadım ediyor, mutlaka bir yolunu buluyorsun. Sorun ne olursa olsun… Benim kıymetli şövalyem.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice:「Subaru olmasaydı Betty hâlâ yasak kütüphanesinde bir başına olurdu, sanırım.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ram:「Ah yani… Barusu zamanlaması iyi olan bir adam. Ram bile bunu kabul edebilir.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Meili:「Onii-san bu kadar si~nir bozucu olmasaydı eminim ki he~r şeyi mahvetmezdi.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Julius:「Subaru, eminim farkında değilsindir ama ben de senin tarafından kurtarıldım. Senin varlığın benim için umut ışığıydı.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Biliyorum.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

『Natsuki Subaru』 ‘yu çok sevdiğinizi biliyorum.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

『Natsuki Subaru』’yu gerçekten önemsediğinizi biliyorum.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Hepinizi kurtaran 『Natsuki Subaru』’nun bir çeşit Süpermen olduğunu biliyorum.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Sizi kurtaran 『Natsuki Subaru』’nun yaptığı her şeyin mahvolduğunun farkındayım.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bu yüzden onu geri almak zorundayım.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Onu alabilirsem, en azından 『Natsuki Subaru』’yu geri alabilirsem.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

En azından bunu yapabilirsem, her şey düzelecek. Her şey düzelecek.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Devam etmeliyim.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

※　※　※　※　※　※　※　※　※　※　※

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「―― Natsuki Subaru delirdi ve kendisine eşlik eden herkesi öldürdü. Zar zor kaçmayı başarıp buralara gelebildim.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Anastasia’yı dinleyen herkes kaşlarını çattı. Ne düşündükleri yüzlerinden belliydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

‘‘Anastasia’’:「Bunun mümkün olmadığını düşündüğünüzün farkındayım. Bende böyle bir haberle döndüğüm için pişmanım. Ancak taşıdığı tehlikeyi hesaba katarsak bunun gerçekliğini tartışacak zamanımız yok.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「Anastasia-sama bunu sen söylüyor olsan bile…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「――Ben Echidna. Ana, şu an bile bu bedenin derinliklerinde uyuyor. Aslında… Bu hâlde kalması çok daha iyi.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「……İnanamıyorum.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Başını eğdikten sonra Anastasia’ya―― Hayır, Echidna’ya cevap veren, kızıl saçlı şövalye Reinhard van Astrea’ydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Su Kapısı Şehri Pristella―― Kraliyet seçimine dahil olanların toplandığı yerdi. Savaş kısa süre önce bitmişti. Herkes doğuya giden Subaru ve grubundan haber bekliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia ve diğerleri cadı tarikatının yaptıklarını düzeltmenin bir yolunu bulmak için doğuya, Pleiades gözcü kulesine bir yolculuğa çıkmışlardı.『Bilge’nin』bilgeliğinden faydalanmak için.

Evet, kaygılıydılar ama hepsi iyi haberler bekliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

İyi haberler geleceğine kendilerini bu kadar inandıran sebep grubun bir üyesiydi. O üye de Natsuki Subaru’dan başkası değildi. ――Bu diğer şeylerin yanında nasıl delirdiğini gösterecekti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard:「Buna öylece inanamam.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「İnanamasan bile gerçek bu. O herkesin tanıdığı kişi değil. Natsuki Subaru hatıralarını kaybetti ve kafasını onları geri almakla bozdu. Sonra da hatıralarını geri almak için seçebileceği en kötü yolu seçti.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard:「Seçebileceği en kötü yol ne olabilir ki…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「Pleiades Gözcü Kulesindeki 『Ölü Kitapları』 …İçlerinde ölenlerin izlenimleri (değerlendirmeleri) ve hâtıraları var. Ne yazık ki daha önce birini okumadım o yüzden gerçekte nasıl bir potansiyelleri var anlayamıyorum.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Kitapların içinde yatan gücü anlatan Echidna çevresindekileri daha da afallattı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Hatıraların kaybolması berbattı, berbat olduğu kadar da tehlikeli. Zaten bu, grubun yola çıkmasının ana sebeplerindendi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Gerçi kim hakkında çözüm bulmak için yola çıktıkları şeyin gazabına uğrayacaklarını tahmin edebilirdi ki?

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「――Natsuki-san’ın bunu tek başına yapabileceğini sanmıyorum. Hem『Ölü Kitaplarını』okumayı amaçlıyorsa bunu nasıl yapabilir ki? Demek istediğim kendi başına beni bile yenemiyor.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard:「Otto buna gerçekten inanıyor musun?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard bu soruyu soğukkanlılıkla soran Otto’ya döndü. 『Kılıç Azizinin』gökyüzünü andıran gözlerine bakan Otto 「Doğrusunu söylemek gerekirse」 diyerek başını salladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「Anastasia-sama… Ya da artık Echidna-san mıydı? Onun bize yalan söylemek için nasıl bir sebebi olabilir ki? Hem söyledikleri bir yalan için fazlasıyla inanılmaz. Zaten böyle yalnız dönmesi için beklenmedik bir şeyler olmuş olmalı.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard:「Ama…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「Ben de inanmak istemiyorum. Ben de bu saçmalığa inanmak istemiyorum.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto, Reinhard’a titreyen bir sesle yumruğunu sıkarak cevap verdi. Sesi ne kadar zorlandığını anlatıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel abisi olarak gördüğü kişinin çaresizliği karşısında endişeyle:「Brotto……」(Ç.N: Brother [Kardeş] + Otto = Brotto oluyor.)

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「…Otto-kun haklı. Hatıralarını kaybedince Natsuki Subaru değişti… Yalnız olsaydı onu kolaylıkla durdurabilirdik zaten. Asıl problem Shaula’ydı…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel:「Shaula?.. Bu『Bilge’nin』 adı di’il mi? O herif kaptana bir şe’ mi yaptı… Hayır bu olamaz. Aynı『Osmund’un Tereddütlerindeki』 gibi…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「Üzgünüm ama kafa karışıklığınız bitene kadar bekleyemem. Evet, Shaula gözcü kulesindeki gözcü. Onunla karşılaştığımızdan beri 『Bilge’nin』 kendisi değil ustası olduğunu söyleyip durdu. Zaten pek『Bilgece』davranmadı…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard:「Sormak istediğim daha birçok şey var. Ama… Sadece emin olmak için soruyorum. Shaula Subaru’yla mı çalışıyor?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna kafasını aşağı yukarı salladı. Bundan sonra bir kargaşa yaşandı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Su Kapısı Şehrini Günah Başpiskoposlarından kurtaran kahramanın ihaneti ve ona eşlik eden krallığın üç büyük kahramanından biri olan 『Bilge』.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Kâbus içinde kâbus gibiydi. Kim böyle bir durum karşısında kederlenmezdi ki?

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「…Size bunları intikam istediğim için anlatmadım.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna raporunun yaşattığı kaosun ortasında bu sözleri mırıldandı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Mırıltısını duyan Reinhard kaşlarını kaldırarak 「Echidna?」 dedi. Echidna bakışlar üzerinde toplanırken iç çekti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「Ana’nın hislerini ve Julius’la geçirdiğim zamanı hesaba katınca doğal olan Natsuki Subaru’dan intikam almak istemem olurdu…… Ama ben çok yoruldum.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard:「Çok mu yoruldun?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「Ondan nefret ediyorum. Muhtemelen o da benden nefret ediyordur. Ama yakamdan düşmeyen ve yumruklarını sallayarak bana yaklaşan çaresiz bir çocuk olsa bile,  artık çok yoruldum.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna başını hafifçe sallayarak ayağa kalktı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Anastasia’nın yüzüne sahipti ve Anastasia’nın sesiyle konuşuyordu. Ama gerçekten o olsaydı yüzünde asla bu kadar kırılgan bir ifade olmazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「Kraliyet seçiminden ayrılıyorum. Anastasia’yı böyle bir ortama getiremem. O kadar pişmanım ki. Hepimiz dönüşü olmayan hatalar yaptık.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Reinhard:「Yine de……」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「Kötü bir amacın olmadığını biliyorum. Ama bazen, pes etmek en iyisidir. Mücadeleye devam etmek sadece daha çok acıya yol açacak. Ben… Pes ediyorum.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Kimse bu kederli kızı durdurmak için bir şey söyleyemezdi. Zaten Echidna da buradaki kimsenin kendisini durduramayacağının farkındaydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bunu bildiği için başını oradakilerden terse çevirip yürümeye başladı. ――Bu şekilde Kraliyet Seçiminden kendi isteğiyle ayrıldı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「Hepinize dua edeceğim. ――Lütfen dikkatli olun.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

※　※　※　※　※　※　※　※　※　※　※

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「…Bundan sonra ne yapacaksın?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna’nın yanında yürüyen kişi, Ricardo, ona bu soruyu yöneltti. Echidna gözlerini kapadı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ricardo ciddi bir şekilde yaralanmıştı. Kaslı ve iri kolunun olması gereken yerde artık bir kanca vardı. Bu hâliyle bile mücadeleye devam ediyordu. Tam onluk hareketti. Ancak――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「Aynen söylediğim gibi. Pes ettim. Bundan sonra Ana gibi davranmaya çalışmayacağım…… Ama merak etme, en azından Hoshin Şirket’ine karşı sahip olduğum asgari sorumlulukları yerine getireceğim.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ricardo:「Asgari sorumluluklardan kastın ne arrrrr?..」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「Şirket feshedildikten sonra çalışanlara yeni işlerinde finansal olarak yardımcı olmalıyım. Sanırım Ticaret Odasını da başkan yardımcısı Chuden’e bırakmalıyım, iyi iş çıkaracağına eminim.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ricardo:「――――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「Hayal kırıklığına uğradığının farkındayım. Ama yapacak bir şey yok.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna, Ricardo’yu uzun zamandır tanıyordu. Bu tek taraflı bir tanışıklık olsa da Echidna, Ricardo’nun Anastasia’ya karşı hissettiklerini çok iyi anlıyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Çünkü bu duygular kendisinin Anastasia’ya karşı hissettikleriyle aynıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna kendisini Anastasia’nın annesi olarak görüyorsa Ricardo da kendisini Anastasia’nın babası olarak görüyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

İşte bu yüzden――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「Sanırım Demir Dişle de yollarımı ayıracağım. Şu andan itibaren istediğini yapmakta özgürsün Ricardo.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ricardo:「İstediğimi yapmakta özgürsem o zaman hanımımı uyandırmanın bir yolunu bulacağım.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「…Amacın Ana’yı uyandırmaksa buna karşı çıkamam. Zaten Demir Diş’in gençleri de arkandan gelecektir.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna Ricardo’yu yok sayamazdı. Sonuçta Ricardo’nun da korumak istediği şeyler vardı. Vazgeçemeyeceği şeyler vardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ricardo Echidna pes etti diye her şeyden vazgeçmeyecekti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Sadece――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「Ana, bu tavrından memnun olur mu ben bile bilmiyorum.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ricardo:「…Beni azarlarsa, şey, eeee… Ama emin olmadan nasıl vazgeçebilirim ki!? Sonuçta ben Ana-bo’nun babası sayılırım.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「――――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ricardo:「Bir baba kızını nasıl terk edebilir? Kim ne derse desin ASLA vazgeçmeyeceğim.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna, Ricardo’nun cesareti karşısında kendisinin ne kadar zayıf olduğunun farkına varınca içi sızladı. Echidna, Ricardo’nun cesaretine hayran kalarak yüzüne kuru bir gülümseme yerleştirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Daha sonra――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「――Ricardo sen gerçekten」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

‘‘güçlüsün, değil mi?’’ diye devam edecekti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ya da zamanı olsaydı nasıl onun kadar güçlü olabileceğini de sorabilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

――Ama bunun için çok geçti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna:「――――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ayaklarının altında bir titreme hissetti. Hemen ardından Ricardo kendisine uzandı. Kancalı kolu Echidna’yı yakaladığı gibi kızı havaya fırlattı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Havada süzülürken neler olduğunu görebildi. Zaten bu yapabildiği son şey olmuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Muazzam su kütlesi tüm şehri yuttu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

※　※　※　※　※　※　※　※　※　※　※

ㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤㅤ
Subaru sular tarafından yutulan şehre bakarken iç çekti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Şehir havan şeklinde inşa edilmişti. Yani içine su girerse suyun sızabileceği hiçbir yer yoktu. Subaru’nun yaptığı karınca yuvasına su dökmeye benziyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Cadı yaratıklarına karşı yapılan savaşlarda kullanılan şehirden daha azını bekleyemezdim… Tuzak son derece etkili.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Şehir bir Cadıyı ve cadı yaratıklarını alt etmek için kurulmuştu dolayısıyla su kapaklarını açmanın etkisi muazzamdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Su o kadar şiddetliydi ki şehir saniyeler içinde sular altında kalmıştı. Sakinleri kaçmayı düşünememişti bile.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「Bu muhteşem bir şey, sence de öyle değiiiiiiiiiiil mi? Bu sayede seni tanıyan bir sürü insanı tek seferde halletmiş oldun…… Kendini bulma işinde gelişiyooooorsun.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「…Kes sesini.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’nun arkasından yıkımı izleyen uzun palyaçovari figürün yüz ifadesi, karşısındakilere kayıtsız kalsa da gözleri sonuçtan memnun kaldığını gösteriyordu. Plan onun bilgi ve tavsiyelerine göre kurulmuştu. Subaru onun düşüncelerini anlayamıyor değildi, ama.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「Ustam gerçekten zevksiz…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Genç hizmetçi, palyaçovari figüre küçümsemeyle bakıyordu. Sevimli ve zeki genç kız Subaru’ya sokulup elini tuttu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru da kızın elini tutup onu selamladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Nasıl görünüyor Petra?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Petra:「Ummmm, şey, Shaula-san her şeyi doğru yapmış gibi. Tüm su kapıları açıldığı için kimsenin kurtulduğunu sanmıyorum… Belki o sırada sığınaklarda olanlar kurtulmuştur.」ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「…Anlıyorum. Senden böyle acı verici bir rapor istediğim için özür dilerim.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Petra bunları söylerken bile cesurca gülümsüyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru’nun tanıdığı kız cesurdu ancak bunun dışında özel bir yeteneği olmayan sıradan küçük bir kızdı. Kızı bu işe sürüklediği için suçluluk duymuyor değildi ancak――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「Bu kadar duygulanacaksanız en başından bütün bunlara başlamamalıydınız. Böyle hissetmenize rağmen yaptıklarınız… Gerçekten kalpsizsiniz Subaru-sama.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Sana nasıl karşılık vereceğimi bilmiyorum.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Kendisini kınayan sarı saçlı hizmetçinin öfkesi kolay kolay dinmeyecekti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

O kendi yaşadıklarından çok çevresindekilerin yaşadıklarını daha çok umursuyordu. Dolayısıyla Subaru’nun yaptıklarını asla affetmeyecekti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Sadece mantığıyla hareket etmiyor. Kendi duygularına karşı şaşırtıcı derecede dürüst. Bana Garfiel’le gerçekten akraba olduklarını hissettiriyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Gerçi Garfiel’i diğerlerinden duyduğum kadarıyla biliyorum.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bunları mırıldanan Subaru parmaklarını saçlarının arasına daldırdı. Sertçe başını kaşıdı ve hızlıca nefes alıp verdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Savaşa odaklanmam lazım.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Palyaçovari Figür:「Eeeeeee o zaman sırada ne var, Subaru-kun?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Öne eğildi ve kendisine kenardan bakan Roswaal’a dilini şaklattı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Plana uyacağız. ――En belalı adamla başlayacağız.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

※　※　※　※　※　※　※　※　※　※　※

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, şeklini oluşturmaya devam ediyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, kalıba uyduruyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, renklerle dolduruyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor ve kendisini tamamlanmaya yaklaştırıyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

※　※　※　※　※　※　※　※　※　※　※

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「Öhöğ öhöğ, Bööğğ!..」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel:「Brotto iyi misin!? Suyu çıkart! Kus hepsini!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto gözlerinden yaşlar akarken ciğerlerine dolan suyu çıkarmaya çalışıyordu. Ne kadar kötü durumda olduğunu gören Garfiel ona yardım etti. Ama baş aşağı şekilde yukarı aşağı sallanmak Otto’yu mahvetmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Gerçi bunun sayesinde ciğerlerine dolan suyu atmayı başardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel:「Hassiktir! N’oldu!?.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「…Sanırım su kapıları açıldı. Bunu engellemek için o kadar uğraşmamıza, savaşmamıza rağmen… Her şey boşunaymış.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto bunları, sular altında kalan şehre bakarken titreyen Garfiel’e kısık bir sesle söyledi. Sonra da kardeşi olarak gördüğü dostunun yeşil gözlerine baktı. Kederle doluydular. Otto bakışlarını indirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Şehrin umutsuz durumu her tarafından görülebiliyordu. Neyse ki Otto, Garfiel tarafından kurtarılmıştı. Ve suyun zar zor ulaşabildiği bir yüksekliğe kaçabilmişlerdi. Ancak kaç kişi aynısını yapabilmişti ki?

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel:「Her şey suyun dibinde…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel selin korkunçluğu karşısında sarsılmıştı. Gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Hemen ardından ayakları üzerinde duramaz hâle geldi ve yere çakıldı. Otto detayları bilmiyor olsa da Garfiel’in Pristella’da oldukça büyük bir karşılaşma yaşadığını duymuştu. Bu dövüş kendisi için önemli olabilirdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

——Ama asıl önemli olan selin Garfiel’in değer verdiği kişileri de alıp gitmesiydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「…Sadece bu kadar da değil.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel için endişeleniyor olsa da onun asıl önemsediği sele yakalanan diğerleriydi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Kraliyet seçimi adayları da dahil olmak üzere herkes bu facianın kurbanı olmuş olmalıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Echidna önceliğinde olanlar hakkında herkesi bilgilendirmek ve uyarmak için toplanmışlardı ancak görünüşe göre toplanmaları ters tepmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「Garfiel lütfen ayağa kalk. Bu durumla başa çıkmak zorundayız, aynı geçen sefer Cadı Tarikatının saldırısında olduğu gibi.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel:「A-Ama……Brotto, sen……」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「HİÇBİR ŞEY YAPMADAN ÖYLECE OTURMAYA DEVAM MI EDELİM YANİ? NATSUKİ-SAN DA EMİLİA-SAMA DA BURADA DEĞİL! LÜTFEN KALK AYAĞA GARFİEL! SADECE BİZ KALDIK!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel:「――――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto, Garfiel’i yakasından tutup yüzüne umutsuzluk kazınmış kardeşine bağırdı. Fazla sert davrandığının farkındaydı ama Garfiel’in içinde bulundukları durumu anlaması gerekiyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

“Garfiel daha sonra benden nefret etse de sorun değil”

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「Hayatta kalanları aramalıyız. Daha sonra Kraliyet Seçimi adaylarıyla, Şövalyelerle ya da artık kim kaldıysa bir araya geliriz. Bu şehre yapılan bir saldırıysa bir araya gelip karşılık vermeliyiz…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel:「――Tch! BROTTO!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「――!?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel göğsünü şişirerek kükredi ve Otto’ya atıldı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Hemen ardından Otto’nun önünden insan gözünün görebileceğinin ötesinde bir hızla bir ışık huzmesi geçti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「GAAAHHĞĞĞĞĞ!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto göğsünü hafifçe sıyıran ışığın yakıcı acısı karşısında haykırdı. Kanama yoktu. Ama ışığın sıyırdığı yer yanmıştı. Daha açık olmak gerekirse kıyafetinin bir kısmı artık yoktu. O kısmın altındaki derisiyse kömürleşmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Beyaz ışığın gerçek formu saf sıcaklıktı. Ve bu beyaz ışık ――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel:「RRRRRRRRRAAAAAAAAAAA――!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Öfkeyle kükreyen Garfiel kendisine süper bir hızla gelen beyaz ölüm ışınlarını savuşturdu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel kollarında bulunan kalkanlarla ışınların ezici gücüne meydan okudu. Otto’nun ayak uyduramayacağı hiper hızlı savaş başlamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yine de neler olduğunu az çok hayal edebiliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「Nereden…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Acıya dayanmaya çalışırken ışınların nereden ateşlendiğini bulmak için çevresine odaklandı. Su kapılarını açan Tarikat üyesi muhtemelen kendilerine saldıranla aynıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Doğal olarak aklına ilk gelen saldıranın bir Tarikat üyesi olmasıydı――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「――hk, taaa oradan mı!?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Uzakta, çok ama çok uzakta su kapılarından birinin kontrol kulesinde―― Işınlar şehrin neredeyse öteki ucunda bulunan kontrol kulesinden geliyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Küçük bir titreşimin ardından ışınlar anında bulundukları yere geliyordu. Her nasılsa Garfiel onları savuşturuyordu ama――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel:「İŞLER DAHA DA KÖTÜLEŞCEK! BROTTO SAKLANACAK BİR YER BUL! BENİM MÜKEMMEL BENLİĞİM BU PİÇİ İNDİRECEK」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「GARFİEL! MESAFEYİ KAPATMA KONUSUNDA EMİN MİSİN?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel kükreyerek bunları söylemiş olsa da pek iyi bir fikir olduğu söylenemezdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Beyaz ışıkların hareketi anormaldi. Aralarındaki mesafeye rağmen Garfiel bile onları zar zor savuşturuyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yaklaşırsa savuşturmak için elinde olan azıcık zaman daha da azalacaktı. Bu savaşta göz kırpmaya ayırdığınız zaman bile ölümcüldü.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel:「YİNE DE YAPMAKTAN BAŞKA ŞANSIM YOK! SADECE İKİMİZ KALDIK! HAKSIZ MIYIM!?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「―――. Haklısın GARFİEL!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel:「HYYYAAAAH!!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto’nun sözlerini tekrarlayan Garfiel ileri atılıp sıçradı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel sular altında kalan şehirde zar zor dayanan binalardan yararlanarak beyaz ışık parlamalarının geldiği kontrol kulesine doğru azimle ilerledi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel:「GRRRRRRRRRRRRRRAAAAAAAAAAAA――!!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel ışınların kendisine çarpmasıyla oluşan şokla kemikleri titremesine rağmen bir şekilde devam ediyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Rakip güçlüydü.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Saldırılarını bu kadar uzaktan yapmasına rağmen on ikiden vurmasına ek olarak bu güçlü atışlara harcanan mana miktarı inanılmazdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Rakibi başlangıçtan beri mesafesini koruduğuna göre ezici bir üstünlüğe sahip olmalıydı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

「Yine de……」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bizden üstün olsalar da umurumda di’il. Yaptıklarını yanlarına bırakamam.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Su Kapısı Şehri Pristella’nın batmasıyla hayal edilemeyecek kadar çok insan sele kurban gitmişti. ――Tabii Garfiel’in ailesi de buna bir istisna değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel:「――Tch!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel bu düşünceye takılıp kalmamak için dişlerini sıktı ve çaresizce başını salladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ama bir şeyi düşünmemeye çalışmak sadece o şeyi daha fazla düşünmesine neden oluyordu. Garfiel’in kalbinde keder ve öfke birbirine karışmıştı. Kalbinin derinliklerinde giderek büyüyen bir karanlık vardı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

O karanlığı pençe ve dişlerine yönlendirebilirse――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「――Garfiel」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Karanlık duyguları kendisini ele geçirirken bir ses duydu. Ses adını kullanmıştı. Sadece kendisine seslenilmiş olsaydı savaş sırasında buna pek dikkat etmezdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ancak――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel:「――Kaptan?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

O ses dönmesini uzun süredir beklediği kişiye aitse o zaman farklı bir hikâye. Yeşil gözleri sesin sahibini aradı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

――Garfiel başından beri Echidna’nın sözlerine inanmamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Zaten Garfiel’in açgözlülük cadısının adını taşıyan birine güvenmesi mümkün değildi. Subaru’yu bu ismi kullanan varlıkların tehlikeleri hakkında uyarmıştı. Ancak kız çoktan Subaru’yu Gözcü Kulesine gitmeye ikna etmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel, Echidna’nın Anastasia kılığında geri döndüğünü gördüğünde sığ, saf ve olgunlaşmamış düşüncelerinden pişmanlık duymuştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Gruptakileri mümkün olduğu kadar çabuk bulabilmek için kızı takip etmeyi bile düşünmüştü.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto’ya bu konudan bahsetmek üzereyken sel şehri yutmuştu. Otto her zamanki gibi Echidna’nın söyledikleri üzerine düşünüyordu. Garfiel ise bu aptalca fikre inanmayı reddetti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel için Subaru işleri batıramazdı. Subaru başarısız olamazdı. Subaru öyle birisi değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

İşte bu yüzden Natsuki Subaru’nun sesini duyduktan sonra kalbi umutla doldu. O işler çıkmaza girdiğinde, yapacak hiçbir şey kalmadığında bile her şeyi değiştiren adamdı. Onunlayken yenilmez olduğunuz illüzyonuna kapılmamak elde değildi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

İşte böylesi bir illüzyona kapılma umuduyla çevresine bakındı――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Kalbin seninle ilgili en önemli şeyi kavrayamaz Garfiel. ――Yine de ailenizin gözleri keskin.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Aşağı bakan Garfiel sesin sahibiyle göz göze geldiği anda kaşlarını kaldırdı. Garfiel’i şaşırtan şey duydukları değildi, gözlerinin önündekiydi. Zaten hiçbir şey duyamaz hâle gelmişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel:「――――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Beyaz ışığa doğru uçan Garfiel’e bakan birisi vardı. Görünüşü kendi tanıdığıyla aynıydı ama—

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel:「――Sen de kimsin la’?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Dikkatini burnuna verdiğinde tanıdık koku burun deliklerine doldu. Ama içgüdüsü karşısındaki adamın tanıdığı kişi olduğunu reddediyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

O anda düşüncelerinde bir boşluk oluştu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ölümcül bir boşluk.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Oraya doğru ilerlerken――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「――Yakaladım! Ta-da!」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Garfiel:「Ngh」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Tam karşısından siyah saçlı bir kadın öne atıldı ve coşkulu bir çığlıkla kendisine tekme attı. Saldırıyı iki kalkanıyla anında karşılayan Garfiel, kendisine bir ejder vagonu çarpmış gibi hissetti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Şu anda bu kadınla başa çıkamazdı. Dikkatini hem altına hem karşısına veremezdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Siyah Saçlı Kadın:「O kadar da kötü değildi amaaaa benim Ustama olan aşkım yüz kat daha güçlü.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Kadın yüzünü memnuniyetle süsleyen bir gülümsemeyle avcunu Garfiel’in yüzüne doğru kaldırdı. Bir anda tüm tüyleri diken diken olan Garfiel kaslarını gererek hızla yüzünü geriye çe――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

「Fıışş」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Darbe Garfiel’in karnını deldi ve iç organlarını sırtından dışarı fırlattı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

※　※　※　※　※　※　※　※　※　※　※

ㅤㅤㅤㅤㅤ

――Havada çiçek açan kan tomurcuklarını izlerken düşünceleri hızla kafasında dönüyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「――Hık…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto dişlerini gıcırdatarak içindeki soğukkanlı tarafa lanet etti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Böyle anlarda bile sakin kalıp düşünebildiğim için kendimden nefret ediyorum.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto dikkatini bir kaçış yolu bulabilme umuduyla çevresine vermişti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

「Ruhlara Fısıldama İlahi Korumasını」 kullanırsa durum ne olursa olsun bir umut ışığı belirirdi. Bu sayede şu ana kadar karşılaştığı tüm zorlukları atlatmayı başarmıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

İşte bu yüzden――

ㅤㅤㅤㅤㅤ

???:「Yazık… Sıçanlar bile bu kadar suyun karşısında kaçacak yer bulamayıp boğuluyorlar.」
ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「――――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Ayak sesleriyle birlikte bir ses Otto’nun kulaklarına geldi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Dünya korkunç bir şekilde durmuş gibi görünürken ayak sesleri yavaşça kendisine yaklaşıyordu. Ayak seslerinin nereden geldiğine bakmak için başını çeviren Otto bir anlığına nefesini tuttu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

…Ve verdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「…Gerçekten tanınmaz hâldesin, Natsuki-san.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Öyle mi? Benim hakkımda konuşuyorsan eh kendimi gerçekten anlayamıyorum. O yüzden değişip değişmediğimden emin değilim, ama……」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「Eminim bir aynaya baksan ne dediğimi çok iyi anlarsın. Ah, doğru. Echidna-san’ın hikâyesi hatıralarını kaybetmenle ilgili değil miydi? Bu yüzden mi kendini anlayamıyorsun?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Hahah, belki de. Doğrusu eğer her yönümle ondan farklı olsaydım çoktan bunları yapmaktan vazgeçmiştim fakat…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Rakip yanağını kaşırken Otto’nun iğnelemelerine güldü.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Karşısındaki adama ne demeliydi, hangi isimle seslenmeliydi? Ona ne isim vereceği konusunda tereddüt ederek ona başka nasıl hitap edeceğini bilemeden konuşmaya başladı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「Sen…」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Zaten biliyorsun. Benim ismim… Natsuki Subaru. Meteliğe kurşun atıyorum.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「――――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Senin hakkında da çok şey duydum. Oldukça ünlüsün. Sonunda tanışabildik Otto.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Bunu söylerken o kişi ――Natsuki Subaru’nun görünüşüne sahip ama kendi tanıdığı Natsuki Subaru’dan tamamen farklı olan o kişi, güldü.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Işıksız sol gözü buğulanmıştı. Saçları tanrı bilir ne sebeple bembeyaz olmuştu. Natsuki Subaru, yüzünde yersiz duran bir gülümsemeyle Otto’nun karşısında duruyordu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

※　※　※　※　※　※　※　※　※　※　※

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, şeklini oluşturmaya devam ediyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, kalıba uyduruyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, renklerle dolduruyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Yama yapıyor, yama yapıyor, yama yapıyor ve kendisini tamamlanmaya yaklaştırıyor.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

※　※　※　※　※　※　※　※　※　※　※

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「――――」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru tetikte bekleyen Otto’ya bakarken iç çekti.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Kendisine çok değiştiğinin söylenmesi, kendisinde neyin iğrenç olduğunu hatırlatıyordu. Tabii ki birisi kendisine hiç değişmediğini söyleseydi Subaru bunu sadece bir ironi olarak algılardı. Ancak birisi kendisine doğrudan 「Sen tamamen farklı birisin.」 deseydi eh, işte o zaman bunu kabul etmekte gerçekten zorlanırdı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Zaten şu ana kadar kimseden böyle bir şey duymamıştı.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Bununla uğraşırken gerçekten zorlanıyorum.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「…Ne demek istiyorsun?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Ne yaptığımı Echidna’dan duymadın mı? Hatıralarım rüzgarla beraber toz olup gitti. Kafam allak bullak hâlde, çılgınca etrafta koşturuyorum… Zaten her şey bundan ibaret.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「Tabii ki duydum. Kafanı hatıralarını geri almakla bozduğunu da duydum.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「O kadarını söylediğimi hatırlamıyorum ama… Yani, sanırım bu tahmin gayet mâkul. Sonuçta her biriniz yeteneklisiniz. Buradaki tek beceriksiz insan müsveddesi benim.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Elini yavaşça sol gözünden indiren Subaru, kendisiyle alay ediyormuşçasına bunları mırıldandı. Otto bunu izlerken yutkundu.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「O göze ne olduğunu sorabilir miyim?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Göz… Ah sol gözüm mü? Biraz puslu ama abartılacak bir şey değil. Bir bakalım… Sanırım tüm bu berbat şeyler başladığında kafamı biraz fazla sert vurmuşum. Saçıma gelirsek eh, onun için özellikle bir şey yapmadım… Kendi kendine böyle oldu. Ne kadar komik.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto:「Hahahaha, ne kadar da komik. Artık tatmin oldun mu peki?」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Çok uzağım. Daha çok yolum var. O kadar ki düşündükçe moralim bozuluyor.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Otto’nun kendisine kuru kuru gülümsediğini gören Subaru da ona kuru bir gülümsemeyle karşılık verdi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Aslında Otto ve Subaru iyi arkadaşlardı. Bunu anlayabiliyorum. Bunu sadece Emilia, Beatrice ve Kamptakilerin bakışlarından anlamıyorum. Gerçek olduğunu hissediyorum.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia:「Subaru ve Otto-kun hep böyle iyi anlaşıyorlardı, geeeeerçekten iç ısıtıcıydı.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Beatrice:「Şey Subaru hep Otto’yla uğraşırdı, doğrusu. Hiçbir şeyin o kadar da değişmediğini hissettim, sanırım.」

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Emilia ve Beatrice, Otto’nun sağından ve solundan açıklamalarını yaptılar. Bu açıklamalar karşısında Subaru kafasını salladı ardından dudaklarını ıslatıp 「Pekâlâ」 dedi.

ㅤㅤㅤㅤㅤ

Subaru:「Uzun zamandır seninle 『İlk Yeniden Buluşmamızı』 bekliyordum. Ama senin zamanla daha da tehlikeli hâle gelen piçlerden olduğunu biliyorum. O yüzden üzgünüm ama artık bunu sonlandıralım.」